ตอนที่ 70

ผู้ชายคนนี้คงคิดว่ารถของตัวเองดีเลิศ ภายในเวลาไม่กี่นาทีจาก60ไมล์เพิ่มความเร็วเป็น120ไมล์ เล่นเอาเธอตกใจจนหัวใจของเธอสั่นคลอ

ผู้ชายยิ้มมุมปากเล็กน้อย “นึกว่าเธอเป็นใบ้เสียอีก”

ถังจือซย่าหันขวับจ้องไปที่เขา ผู้ชายคนนี้กำลังแช่งเธอหรือไง?

“คุณสิเป็นใบ้” ถังจือซย่าด่ากลับไปหนึ่งที

เขาไม่เพียงแต่ไม่โกรธ แต่กลับยิ้มมุมปากมากยิ่งขึ้น รถของเขาลดความเร็วลงเล็กน้อย ถังจือซย่าทำเป็นไม่สนใจเขาต่อ และไม่พูดคุยอีก

ถึงคฤหาสน์ตระกูลสี ถังจือซย่าเงยหน้ามองดูประตูใหญ่ที่ทรงพลัง เธอเพิ่งรู้ว่าตระกูลของผู้ชายคนนี้ร่ำรวยมั่งคั่งมากแค่ไหน พวกสื่อคงไม่มีทางประมาณการตัวเลขความมั่งคั่งของเขาได้แน่ หากขุดคุ้ยออกมาคงมีเพียงแค่ส่วนหนึ่งราวกับแค่ส่วนหนึ่งของตีนเขาน้ำแข็งเท่านั้น

ถังจือซย่าจัดแจงชุดเล็กน้อย อย่างน้อยคนที่เธอมาพบก็เป็นถึงนายหญิงใหญ่ของตระกูลใหญ่ตระกูลหนึ่ง เธอหวังว่าตัวเองจะแต่งตัวให้เหมาะสม

สีจิ่วเฉินสแกนหน้าและเดินเข้าทางประตูด้านข้าง ถังจือซย่าเดินตามเขาเข้าไป เหมือนกับเดินเข้าไปในอุทยานหลวงอวี้ฮัวของพระราชวัง ภายในสวนดอกไม้ปลูกด้วยต้นไม้ราคาแพงหลากหลายชนิด มีแม้กระทั่งดอกไม้ที่หาดูยากในประเทศ

ในห้องโถง นายหญิงใหญ่สีได้ยินจากคนใช้ว่าคุณชายกลับมาแล้ว เธอกำลังพูดคุยกับซ่งซาน ซ่งซานก็ได้ยินเหมือนกัน นายหญิงใหญ่กำลังเตรียมให้ซ่งซานหลบออกไปก่อน แต่ว่าซ่งซานฉวยโอกาสพูดขึ้นมาก่อน “คุณชายของพวกคุณพาคุณหนูถังจือซย่ามาด้วยใช่หรือเปล่า?”

นายหญิงใหญ่สีหน้านิ่งไปเล็กน้อยและหันไปถาม “ซานซาน เธอรู้จักถังจือซย่าหรือ?”

“รู้จักค่ะ เธอเป็นเพื่อนสนิทของฉันตั้งแต่ประถมจนถึงมัธยมปลาย” ซงซานยิ้มเล็กน้อย “เพียงแต่ระหว่างพวกเรามีเรื่องผิดใจกันเล็กน้อย ตอนนี้ความสัมพันธ์ค่อนข้างห่างเหินแล้ว”

“เธอรู้เรื่องความสัมพันธ์ของหนูกับจิ่วเฉินไหม?” นายหญิงใหญ่สีถามอีกครั้ง

ซ่งซานพยักหัวเล็กน้อย “อืม เธอรู้อยู่แล้ว”

นายหญิงใหญ่สีถอนหายใจลง นี่มันช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้ ผู้หญิงที่มีความสัมพันธ์กับหลานชาย กลับเป็นเพื่อนร่วมชั้นของลูกผู้มีพระคุณ

สีจิ่วเฉินกับถังจือซย่าเข้ามายืนที่ประตูห้องโถงพร้อมกัน สีจิ่วเฉินมองเห็นซ่งซานที่นั่งอยู่ด้านข้างคุณย่า สีหน้าแปลกใจเล็กน้อยชั่วขณะ เขานึกไม่ถึงว่าซ่งซานจะมาหาคุณย่าถึงที่บ้าน

ขณะเดียวกันถังจือซย่าก็เห็นซ่งซานเช่นกัน ในใจของเธอเกิดความแค้นขึ้นมา แค่เพียงได้เห็นหน้าของเธอความเกลียดที่มีก็พร้อมที่จะปะทุออกมาทุกเวลา

“เธอมาได้ยังไง?” สีจิ่วเฉินก้าวเท้าตรงไปที่ด้านหน้าซ่งซาน สายตาจ้องมองด้วยความสงสัย