ตอนที่ 737

ทันใดนั้นเจียนจือเพ่ยก็ได้ยินเสียงผู้ประกาศอ่านประกาศขึ้นเครื่องดังมาจากโทรศัพท์มือถือของเธอ เขาจึงถามเสียงต่ำว่า "คุณอยู่ที่สนามบินหรือเปล่า"

"ฉัน...ฉันมาส่งเพื่อน" เยี่ยวานวานพูดอย่างเก้อเขินทำตัวไม่ถูก

"ส่งฉันเหรอ?"

เยี่ยวานวานยอมรับไปอย่างไม่ยอมแพ้ "ใช่!"

มุมปากของเจียนจือเพ่ยโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวแพรวพราวที่เรียงตัวเป็นแถว เขาเอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม แสดงว่าเขามีความสุขอย่างเห็นได้ชัด

"อย่าเพิ่งไปไหน"

"เอ๋?"

เยี่ยวานวานไม่ได้รับการตอบกลับอะไร แล้วเขาก็วางสายไป

เจียนจือเพ่ยเดินตรงไปยังห้องนักบินทันที และเขาก้าวเข้าไปแล้วสั่งกัปตันทั้งสี่ว่า " ต่อไปไม่ว่าจะเป็นคำสั่งของใคร ยังไงพวกคุณต้องขับเครื่องบินลำนี้กลับประเทศดอร์รันนะ เข้าใจไหม"

“คุณชายเจียน คุณจะไม่กลับหรือ” หนึ่งในกัปตันถาม

เมื่อมองไปยังแสงแดดฤดูร้อนนอกหน้าต่าง เจียนจือเพ่ยก็ยกยิ้ม "ฉันตัดใจไม่ได้ที่จะกลับไป!"

เฉียวเสวี่ยเม่ยที่นั่งอยู่บนโซฟาและเห็นเจียนจือเพ่ยยังไม่เข้ามาสักที เธอจึงลุกขึ้นเพื่อมองหา ทันเวลาที่เห็นแอร์โฮสเตสปิดประตู เธอรีบถามว่า "คุณแอร์โฮสเตสคะ เจียนกำลังขึ้นเครื่องหรือคะ"

แอร์โฮสเตสไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากโกหกว่า "คุณชายเจียนอยู่ในห้องนักบินค่ะ!"

แม้เธอจะเห็นได้ชัดว่าเขาเพิ่งออกจากประตูนี้ไป แต่คำสั่งของเจียนจือเพ่ยก็ไม่อาจขัดขืนได้

“งั้นฉันจะไปหาเขา”

“คุณเฉียว ฉันขอโทษค่ะ เครื่องบินกำลังจะออก และคุณไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องนักบิน” แอร์โฮสเตสเอื้อมมือไปห้ามเธอ

เฉียวเสวี่ยเม่ยรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่เธอก็รู้ด้วยว่าเพื่อความปลอดภัยเธอจึงไม่สามารถเข้าไปในห้องนกบินได้ ดังนั้นเธอจึงต้องกลับไปยังที่นั่งและนั่งลงตามเดิม คุณนายเจียนไม่แปลกใจเมื่อได้ยินว่า หลานชายของเธออยู่ในห้องนักบิน เธอจึงปลอบเฉียวเสวี่ยเม่ย

ภายใต้แสงจากดวงอาทิตย์ เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของตระกูลเจียน ลอยขึ้นจากพื้นและเอียงตัวพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า

เช่นเดียวกับที่เยี่ยวานวานที่ยังไม่ทันได้เข้าใจความหมายคำพูดสุดท้ายของเจียนจือเพ่ย ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น เมื่อยกขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นสายของเขา