ตอนที่ 787

“อย่างนั้นก็ดี พวกคุณอยู่ในโลกใบเดียวกัน แต่ฉันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ ฉันกลับบ้านแล้วจะรีบหารักแท้ให้เจอเร็วที่สุด หลังจากนั้นก็แต่งงานตามที่พ่อกับแม่คาดหวังไว้ เราต่างมีชีวิตของตัวเองก็ไม่แย่อะไร” เยี่ยวานวานยิ้มขมขื่น หยาดน้ำตาเอ่อขอบตา

ราวกับกำลังปลอบใจตัวเอง

"ดูเหมือนคุณจะลืมฉันไปแล้ว แต่ไม่เป็นไร ให้ฉันแบกรับความเจ็บปวดคนเดียวเถอะ!" เยี่ยวานวานพูดขึ้นอีก

"เยี่ยวานวาน ความสัมพันธ์ของเราเป็นยังไงกันแน่" เจียนจือเพ่ยจู่ๆ ก็เอ่ยถาม

"มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว ฉันขอแสดงความยินดีกับการแต่งงานของคุณ และอวยพรให้คุณมีลูกเร็วๆ ค่ะ" เยี่ยวานวานมองเขาอย่างจริงใจ เมื่อเธอมาที่นี่ถึงรู้ว่าเฉียวเสวี่ยเม่ยไม่ได้โกหกเธอ และตระกูลเจียนไม่ใช่อะไรที่เธอจะเอื้อมถึง

ความมั่งคั่งของตระกูลเจียนเกินความรับรู้ของเธอ และคุณนายเจียนก็เคยบอกว่าเธอไม่มีความสามารถควบคุมผู้ชายคนนี้ และตอนนี้เธอก็เข้าใจคำพูดนั้นแล้ว

เขาได้รับการเลี้ยงดูอย่างดีเหมือนเจ้าชายตั้งแต่เด็ก ขณะที่เธอก็เป็นเพียงซินเดอเรลล่าธรรมดาๆ การคบหากันในช่วงสั้นๆ ได้ใช้โชคของเธอหมดลงแล้ว

นับเป็นพรของเธอที่เคยได้รักเขา เคยได้ครอบครองเขา

"เรากลับกันเถอะ!" เจียนจือเพ่ยดูเวลา เห็นว่าถึงเวลาต้องกลับแล้ว

"คุณกลับไปเถอะ! ฉันอยากนอนเล่นสักพัก" เยี่ยวานวานพูดอย่างดื้อดึง เธอตกหลุมรักสภาพแวดล้อมที่นี่ มันสวยงามราวกับภาพวาด

เยี่ยวานวานอยากจะนอนเล่นสักพัก

“ที่นี่ห่างจากคฤหาสน์ตั้งสามกิโล เท้าเธอบาดเจ็บ เดินกลับจะลำบากนะ” เจียนจือเพ่ยตัดสินใจจะพาเธอขึ้นหลังม้ากลับไป

เยี่ยวานวานส่ายหน้า "ไม่เป็นไร ถึงยังไงฉันก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว ดูวิวของบ้านคุณก็ไม่เลว"

เจียนจือเพ่ยรู้สึกว่าไม่รู้จะทำยังไงกับเธอดี แต่เขาไม่อาจวางใจทิ้งเธอไว้ที่นี่ได้