ตอนที่ 927

"เธอยังพูดอะไรอีก" เนี่ยเหยียนเฟิงคิดว่าจั่วอันอันต้องพูดอย่างอื่นด้วย เธอและอันฉีมีความแค้นฝังลึก เธอต้องดึงเรื่องนี้มาทำร้ายเธอทางวาจาอย่างแน่นอน

"ไม่ต้องสนใจว่าเธอพูดอะไร มันไม่สำคัญอีกต่อไป สิ่งสำคัญคือเราต้องจบกันเพียงเท่านี้ เนี่ยเหยียนเฟิง ฉันขอโทษนะ ฉันผิดเองที่เข้าหาคุณ ความไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควรของฉันดูเป็นการไม่ให้เกียรติคุณ ... ความผิดของฉันเอง "อันฉีก้มศีรษะลง คิดทบทวนและขอโทษ

แต่ในสายตาของเขากลับรู้สึกเจ็บปวดหัวใจแทนเธอ เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะยอมถอยมากขนาดนี้เมื่อรู้เรื่องนี้

เธอถึงกับเอาความผิดทั้งหมดมาไว้กับตัวเอง และดูแคลนตัวเองมากขนาดนี้

สีหน้าที่แน่วแน่ของเนี่ยเหยียนเฟิงกระตุกเล็กน้อย เพียงแค่มองไปที่ร่างเพรียวที่สั่นไหวตามลมที่อยู่ตรงหน้าเขา หมัดที่กำแน่นเพื่อควบคุมอารมณ์ของเขาได้เข้าไปช่วยพยุงเธอไว้

เวลานี้ท้องฟ้าในตอนบ่ายกลับมืดครึ้มราวกับว่าฝนจะตกหนักได้ทุกเมื่อ

หลังจากนิ่งไม่ไหวติงอยู่ครู่หนึ่ง ฝนก็ตกลงมาปรอยๆ กระทบลงบนหินเสียงดังซู่ซ่า

"กลับไป" เนี่ยเหยียนเฟิงพูดเสียงทุ้มต่ำ เขาปล่อยให้เธออยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว

อันฉีรู้สึกขัดเคืองที่พระเจ้าต่อต้านเธอ เธอกำลังคิดจะระบายทุกสิ่งทุกอย่างด้วยการแหงนหน้าขึ้นรับน้ำฝนที่กำลังตกลงมา ทันใดนั้นแขนยาวก็โอบรอบเอวของเธอ และผมยาวของเธอก็ถูกเขาปัดไปด้านหลัง เผยให้เห็นใบหน้าที่สวยงามและริมฝีปากสีแดงที่เย็นชา ความอ่อนโยนและเผด็จการของชายคนนี้ครอบคลุมเอาไว้แล้ว

เขาจูบเธอท่ามกลางสายฝน

หัวของอันฉีแทบจะระเบิด และเธอตัวแข็งทื่อด้วยความตกตะลึงใจ ที่ริมฝีปากของเธอคือจูบที่ดุเดือดของผู้ชาย ซึ่งดุเดือดกว่าครั้งก่อน อันฉีรู้สึกละอายใจ เธอจึงยื่นมือออกไปผลักเขา แต่เขาออกแรงดึงเธอให้แนบชิดกับเขามากยิ่งขึ้น ให้เธออยากจะถอยก็ถอยไม่ได้

ในที่สุดเขาก็ปล่อยเธอ ฝนทำให้รูม่านตาของเขามืดลงเรื่อยๆ ลำคอของเขามีเสียงกลืนน้ำลาย และเขาถึงกับหายใจหอบ

“อย่าถอยและอย่าพยายามหนี” ริมฝีปากของเขากดแนบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

ในวินาทีต่อมาก่อนที่อันฉีจะทันได้ตอบสนอง เขาก็แบกตัวเธอขึ้นมาไว้บนหลัง