ตอนที่ : 11 ทำผิดก็ต้องขอโทษ 2

ตอนที่ : 11 ทำผิดก็ต้องขอโทษ 2

“เอ่อ เห็นทีจะไม่ได้ค่ะคุณป้าพิมพ์ รุ้งจะกลับไปช่วยแม่ห่อขนมใส่กล่องค่ะ” รุ้งพรายไม่อยากอยู่ต่อแล้ว เพราะสายตาของสองพี่น้องไม่ได้อยากต้อนรับเธอเลย

“เสียดายจังวันหลังนะหนูรุ้ง แวะมาคุยกับป้าให้ได้นะลูก ป้าคิดถึงอยากคุยด้วยนาน ๆ”

“ค่ะเอาไว้วันหลังรุ้งจะมาใหม่นะคะคุณป้าพิมพ์”

“เตเอาขนมไปใส่ถ้วยไว้ แล้วล้างกล่องมาคืนน้องด้วย”

“ครับ” เตชัสหิ้วตะกร้าขนมเข้าครัวไปตามคำสั่งของมารดา ไม่ถึงห้านาทีก็กลับออกมาพร้อมกล่องที่ล้างเรียบร้อยแล้ว

“ไปเปิดประตูให้น้องด้วย”

“ครับ” เขาตอบรับแบบไม่เต็มใจสักเท่าไหร่

รุ้งพรายยกมือขึ้นไหว้นางพิมพ์พร แล้วหันมาไหว้คริษฐ์ ทำไมเธอถึงละสายตาจากเขาไม่ได้สักที หญิงสาวเดินตามหลังเตชัสไปยังประตูทางเข้า และรู้ว่าเขาจะต้องหาเรื่องกลั่นแกล้งเธออีกแน่

“จะมาอ่อยพี่คริษฐ์เหมือนตอนนั้นอีกเหรอรุ้ง มารยาเสียจริง” เป็นจริงอย่างที่คิดยังไม่พ้นประตูบ้านด้วยซ้ำเตชัสก็กวนประสาทเธอเสียแล้ว

“แล้วแต่พี่เตจะคิดค่ะ เอาตะกร้ารุ้งคืนมา”

“เดี๋ยวซิ” เตชัสยื้อตะกร้าที่รุ้งพรายแย่งเอากลับคืน

“มีอะไรอีก”

“เธอไม่มีวันสมหวังหรอกรุ้ง เพราะอะไรรู้ไหม พี่เคยบอกพี่ คริษฐ์ว่าพี่ไม่อยากได้เธอมาเป็นพี่สะใภ้ พี่คริษฐ์ตอบยังไงรู้ไหม” เตชัสเว้นจังหวะเพื่อดูท่าทีของหญิงสาว รุ้งพรายไม่ได้แสดงอาการโกรธออกมาแต่ยืนนิ่งเหมือนคนลุ้นคำตอบจากเขาอยู่

“ไม่มีวันนั้นหรอกเต พี่คริษฐ์พูดแบบนี้เลยล่ะรุ้ง” เขาทวนคำพูดพี่ชายพร้อมยิ้มยั่วให้รุ้งพรายโกรธ แต่หญิงสาวก็ทำเพียงเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นไม่ได้โต้ตอบออกมา

“พี่คริษฐ์พูดชัดเจนแบบนี้แล้ว ก็จำเอาไว้ว่าเธอไม่มีวันจะมาเป็นพี่สะใภ้ของพี่ได้แน่ ตัดใจซะอย่ามาทำรุ่มร่ามในบ้านพี่อีก” เตชัสดันตะกร้าคืนหญิงสาวแบบแรง ๆ ก่อนจะปิดประตูใส่หน้าเสียงดัง

เขามองรุ้งพรายที่เดินกลับบ้านไปแบบคนเหม่อลอย ความตั้งใจแรกที่จะหลอกให้หลงรักแล้วทิ้งแบบไร้ค่ามันใช้ไม่ได้กับรุ้งพราย เมื่อหลอกให้รักไม่ได้ก็ไม่ต้องรักษาท่าทีอีกต่อไป

รุ้งพรายยอมรับว่าตกใจกับคำพูดของเตชัสอยู่ไม่น้อย เมื่อก่อนนั้นมีแต่เธอที่วีนเหวี่ยงใส่เขา นี่มันเป็นช่วงเอาคืนหรืออย่างไรกัน หญิงสาวเดินคอตกหิ้วตะกร้าเข้าไปในบ้านของตัวเอง

“เป็นไงบ้างรุ้งเจอคุณป้าพิมพ์เขาไหมลูก”

“เจอค่ะแม่รุ้งขอโทษคุณป้าพิมพ์เรียบร้อยแล้วนะคะ”

“ดีแล้วลูก เราทำผิดก็ต้องขอโทษเป็นเรื่องที่สมควรทำแล้ว แล้วทำไมหน้างอแบบนั้นล่ะ”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ว่าแต่แม่ห่อขนมเสร็จหรือยังคะ รุ้งกะว่าจะมาช่วยแม่ทำต่อ”