ตอนที่ : 13 วันเกิด 2

ตอนที่ : 13 วันเกิด 2

“จริงด้วยค่ะคุณทักษ์ น้องฟรังก์จะมานั่งนาน ๆ แบบผู้ใหญ่ไม่ได้ด้วย ไปหนูนิเราไปเตรียมเค้กกัน วานคุณทักษ์ช่วยปิดไฟข้างนอกให้ด้วยนะคะ”

“ได้ครับ ส่วนเจ้าของวันเกิดควรนั่งเฉย ๆ นะครับตอนเป่าเค้ก” ทักษ์ดนัยเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นรุ้งพรายทำท่าจะลุกไปช่วยคนอื่น

“ก็ได้ค่ะ อยู่ตรงนั้นนะคะ” หญิงสาวเลยต้องเป็นคนชี้จุดปิดไฟให้เขาแทน

“น้องฟรังก์ครับใจร่ม ๆ นะครับอีกหน่อยเราก็จะได้กินเค้กกันแล้ว” รุ้งพรายหันมาพูดกับเด็กเพียงคนเดียวภายในงาน

“ครับ” น้องฟรังก์ตอบรับแบบตาปรือ ๆ

ไฟถูกดับลงทักษ์ดนัยก็เดินมานั่งอยู่ด้านข้างกับเจ้าของวันเกิด ไม่เกินห้านาทีนิยากับนางอำไพก็ถือเค้กที่จุดเทียนแล้วออกมาด้านนอก จากนั้นก็ส่งเสียงร้องเพลงอวยพรวันเกิดกันดัง ๆ

ชายหนุ่มอีกคนที่อยู่บนห้องนอนถึงกับต้องแง้มหน้าต่างออกมาดู วันเกิด ? เขามองดูผู้คนในงานมีคุ้นหน้าอยู่ทุกคนยกเว้นผู้หญิงอีกคนที่แปลกหน้าสำหรับเขา คริษฐ์จำได้ว่าวันเกิดของรุ้งพรายในอดีตนั้น เขาจะต้องเดือดร้อนเรื่องของขวัญที่เจ้าตัวมักจะทวงแล้วทวงอีกจนน่ารำคาญ

เพลงจบลงรุ้งพรายก็เป่าเค้กจนเทียนดับทุกเล่ม จากนั้นไฟก็สว่างขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวตัดเค้กให้มารดาเป็นคนแรก ฟังคำอวยพรจากท่านแล้วก็อมยิ้มอย่างสุขใจ และเมื่อแบ่งเค้กให้ทุกคนเรียบร้อยแล้วก็ต้องนำเค้กสามชิ้นไปมอบให้บ้านหลังข้างเคียงตามความตั้งใจแรก

“เอาไปให้ตอนนี้เลยรุ้ง เดี๋ยวดึกกว่านี้จะเข้านอนกันหมด” นางอำไพรีบเตือนลูกสาว

“ให้นิไปด้วยไหมรุ้ง” นิยารีบเสนอตัว

“ดีเหมือนกัน”

“งั้นเดี๋ยวเรากลับมานะคะคุณป้ากับคุณทักษ์กินเค้กกันไปก่อนเลยนะคะ” นิยาพูดเหมือนรู้ว่าเพื่อนรักกลัวจะต้องเผชิญกับอะไร ใครบอกว่ารุ้งพรายไม่มีเพื่อนสนิทตอนเรียนมัธยม เพราะนิสัยร้าย ๆ แสนเอาแต่ใจของเจ้าตัวทำให้คนอื่นมองในแง่ลบกันหมด แต่นิยากลับมองเห็นความจริงใจที่อยู่ในตัวของรุ้งพรายได้ เรื่องของคริษฐ์นิยาจึงร่วมรับรู้มาโดยตลอด

“เห็นหน้าพี่คริษฐ์แล้วมีหวั่นไหวบ้างไหมรุ้ง” ระหว่างทางนิยาก็เปรยขึ้น

“มันก็มีบ้าง” รุ้งพรายยอมรับตามตรง

“ก็บ้านติดกันนี่เนอะจะหนีไปไหนพ้น รอพี่คริษฐ์ของรุ้งแต่งงานไปก่อน ตอนนั้นรุ้งคงตัดใจได้เองนะนิว่า”

“ก็คงงั้นมั้ง” รุ้งพรายพูดเหมือนคนปลงไม่ตก

นิยาเป็นคนกดกริ่งหน้าบ้าน ไม่ช้าแม่บ้านสูงวัยก็วิ่งเข้ามาเปิดประตูให้ ป้าพุดหรือนางพุดจีบมองเค้กในมือของรุ้งพรายก็เข้าใจว่าหญิงสาวมาที่นี่ทำไม

“เข้ามาค่ะคุณรุ้ง”

“ขอบคุณนะคะป้าพุด รุ้งเอาเค้กวันเกิดมาให้คุณป้าพิมพ์ค่ะเพิ่งจะสองทุ่มเลยคิดว่ายังไม่นอนกัน”

“ยังค่ะคุณพิมพ์กับคุณคริษฐ์ยังนั่งดูทีวีกันอยู่”

“งั้นฝากป้าพุดไปให้ได้ไหมคะ” แค่ได้ยินชื่อของคริษฐ์รุ้งพรายก็แขยงแบบแปลก ๆ

“ยัยรุ้งน่าเกลียดตายทำแบบนั้น เอาไปให้ด้วยตัวเองสิกลัวอะไร” นิยารีบแทรกขึ้นเพราะคิดว่าเพื่อนรักทำไม่ถูก

“จริงของคุณ เอ่อ”

“นิยาค่ะป้าพุดเป็นเพื่อนของรุ้ง” นิยารีบแนะนำตัวเอง

“จริงของคุณนิยานะคะคุณรุ้ง ต้องเอาไปให้คุณพิมพ์กับมือถึงจะถูกค่ะ”

“ก็ได้ค่ะ นิไปด้วยกันนะ”