ตอนที่ : 14 วันเกิด 3

ตอนที่ : 14 วันเกิด 3

นิยามองตามหลังรถเขาไปนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าเคยเห็นหน้าเขาที่ไหนมาก่อน หล่อ ๆ เท่ ๆ แบบนี้ ต้องเคยผ่านตามาอย่างแน่นอน แต่ที่ไหนน้า หญิงสาวยืนคิดไปก็ปวดหัวไป ชะเง้อคอมองหาเพื่อนก็ไม่มีวี่แววว่าจะออกมา และพ่อหนุ่มหล่อคนนั้นก็เดินเข้าประตูบ้านไปแล้วด้วย

เตชัสเดินเข้าบ้านมาก็ต้องแปลกใจที่เห็นรุ้งพรายอยู่ในบ้านของเขาในตอนสองทุ่มนี้ เขามองกล่องขนมเค้กแล้วก็มองกล่องเครื่องประดับที่มารดากำลังเลือกอยู่

“เตกลับมาแล้วเหรอลูก”

“ครับ ว่าแต่มีอะไรกันครับแม่” เขาถามมารดาแต่ปรายตาไปมองรุ้งพรายก่อนมองหน้าคนเป็นพี่ชาย

“วันนี้วันเกิดรุ้งน่ะเต แม่เลยจะหาของขวัญให้น้องสักหน่อย นี่เลือกไม่ถูกเลยว่าจะเอาอะไรให้” เตชัสได้ยินก็หน้าตึง

“เอาเค้กมาแลกเครื่องเพชรแม่พี่เหรอรุ้ง”

“เต ! อย่าไปพูดกับน้องแบบนั้นน่าเกลียดมากเรา มานั่ง ๆ แล้วช่วยแม่เลือกดีกว่า” คนเป็นแม่รีบปรามและกวักมือเรียกลูกชายคนเล็กให้นั่งลงด้านข้าง

รุ้งพรายได้ยินก็รู้สึกไม่สบายใจเท่าไหร่ แต่ปฏิเสธอย่างไรนางพิมพ์พรก็ไม่ยอมท่าเดียว ยังไงก็จะมอบของขวัญวันเกิดให้เธอจนได้ เลือกแล้วเลือกอีกก็ไม่ได้ดั่งใจ สุดท้ายเตชัสก็เป็นคนคว้าสร้อยคอทองคำขาวเส้นเล็กที่สุดออกมา

“พี่คิดว่าอันนี้เหมาะกับเธอมากรุ้ง พี่คริษฐ์ว่าไหม” เตชัสบอก รุ้งพรายแล้วหันไปยักคิ้วให้พี่ชายต่อ

“ก็ดี” คริษฐ์ไม่อยากออกความเห็นอะไรมากนักในเรื่องนี้

“อันนี้นะแม่ ผมว่าโอเคสุด ๆ แล้ว” เตชัสหันมาพูดกับมารดาต่อ

“มันเล็กไปไหมเต” นางพิมพ์พรไม่ค่อยเห็นด้วยสักเท่าไหร่

“อันนี้แหละค่ะคุณป้าพิมพ์ รุ้งชอบเส้นเล็ก ๆ น่ารัก ๆ แบบนี้ค่ะ” รุ้งพรายรู้เจตนาของเตชัสเป็นอย่างดี จะมีอะไรถ้าไม่ใช่อยากจะขวางไม่ให้เธอได้สร้อยเส้นใหญ่ เธอจึงเล่นไปตามน้ำ

“เอ้าก็ได้ ถ้าหนูรุ้งชอบป้าก็ไม่ขัด เข้ามาใกล้ ๆ มาหนูรุ้ง เดี๋ยวป้าใส่ให้”

“ขอบคุณมากค่ะคุณป้าพิมพ์” รุ้งพรายยกมือขึ้นไหว้แล้วขยับเข้าไปใกล้ ๆ หญิงสูงวัย แต่เพราะสร้อยมันเล็กหรือสายตาของคนสวมให้ไม่ค่อยดี จึงสวมเท่าไหร่ก็ไม่ได้สักที

“เตมาใส่ให้น้องทีลูก สงสัยตาแม่จะฝ้าฟางแล้วใส่ไม่เข้ารูสักทีนี่”

“ได้ครับแม่” เตชัสขยับสลับที่กับมารดาแล้วโน้มหน้าเข้าไปใกล้ ๆ จัดการสวมสร้อยคอให้รุ้งพราย คริษฐ์ที่นั่งดูอยู่ก็มองทั้งคู่ด้วยสายตานิ่ง ๆ เหมือนไม่รู้สึกอะไรกับภาพตรงหน้า ที่เตชัสเหมือนจะแกล้ง รุ้งพรายด้วยการเป่าลมหายใจรดต้นคอของหญิงสาวไปด้วย

“อื้อ” รุ้งพรายขนลุกเป็นเกรียว และเตชัสก็รีบถอยหน้าออกห่างเกรงว่าคนอื่นจะจับผิดได้

“เสร็จแล้วครับ” เขายิ้มเหมือนเยาะหญิงสาว ที่ตอนนี้ทำตาโกรธกรุ่นใส่เขาอยู่

“งั้นรุ้งขอตัวกลับก่อนนะคะคุณป้าพิมพ์ ขอบคุณสำหรับของขวัญนะคะรุ้งชอบมากเลยค่ะ”

“ให้พี่เตเดินไปส่งไหมลูก”

“ไม่ต้องค่ะ รุ้งมากับเพื่อนยืนรออยู่หน้าบ้านค่ะ”

“เดี๋ยวนะเพื่อนที่ไหน ยัยแว่นนั่นไม่ใช่แม่บ้านคนใหม่เหรอแม่” เตชัสเริ่มเอะใจว่าตนเองเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า

“แม่บ้านที่ไหนกันเตไม่มีแม่ไม่ได้รับแม่บ้านใหม่”

“คงเป็นเพื่อนรุ้งเองค่ะ นิเดินมาเป็นเพื่อนรุ้งแต่ขอรออยู่ข้างนอกค่ะ” รุ้งพรายนึกถึงคนยืนรอข้างนอก ป่านนี้คงบ่นแล้วบ่นอีกเป็นแน่

“สงสัยจะเป็นเพื่อนหนูรุ้งนี่แหละเต ไม่มีแม่บ้านคนใหม่หรอก” เตชัสได้ยินมารดาพูดแบบนี้ก็นึกโกรธคนด้านนอก สนุกนักเหรอที่โกหกเขาสำเร็จ ‘ยัยประสาท !’

“รุ้งกลับก่อนนะคะคุณป้าพิมพ์ สวัสดีค่ะ” รุ้งพรายลาทุกคนแล้วก็รีบลุกเดินออกจากห้องรับแขกไป เจ็บใจที่เตชัสแกล้งเธอและน้อยใจที่คริษฐ์มองเห็นแต่กลับทำเฉย

“ออกมาแล้วเหรอรุ้ง” นิยาดีใจเพราะรอนานเกินเหตุ

“คุณป้าพิมพ์ให้ของขวัญเลยนานหน่อย ขอโทษนิด้วยนะที่ให้รอนาน อ้อ แล้วเมื่อกี้เจอพี่เตด้วยเหรอ”