ตอนที่ : 4 ดิ่งลึกลงในใจ 2

ตอนที่ : 4 ดิ่งลึกลงในใจ 2

“เป็นลูกมือแม่มั้งคะ สบายดี” หญิงสาวประชดประชันแกมน้อยใจ “ถ้าพี่คริษฐ์เสร็จแล้ว รุ้งขอถูห้องสักสิบนาทีนะคะ ออกไปข้างนอกก่อนก็ได้นะคะ” หญิงสาวเอ่ยต่อเมื่อเห็นเขายืนกอดอกมองเธอ แทนที่จะออกจากห้องนี้ไป

“ทำไมพี่ต้องออกไปด้วย นี่ห้องพี่อยากถูก็ถูไปสิ พี่จะอยู่ส่วนไหนของห้องก็ได้” คริษฐ์ยักไหล่พร้อมกับกระโจนขึ้นเตียงนอน ทำผ้าปูเตียงที่รุ้งพรายพับเก็บเมื่อครู่คืนสู่สภาพเดิม

รุ้งพรายมองแล้วก็หน้างอเล็กน้อย ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงได้กระโดดขึ้นเตียงแล้วเล่นตบตีเขาอย่างถึงเนื้อถึงตัว แต่เวลานี้ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม คริษฐ์ดูเป็นผู้ใหญ่และวางตัวเป็นทางการกับเธอ เขาเพิ่มช่องว่างระหว่างกันให้มากขึ้น ขณะที่เธอเองก็ลดความกล้าบ้าบิ่นลงเหมือนกัน

ระหว่างที่แม่บ้านเฉพาะกิจทำความสะอาดห้อง คริษฐ์ก็นอนเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนเตียง ในใจอดคิดไม่ได้ว่ารุ้งพรายจะหลุดตัวตนที่แท้จริงออกมาเมื่อไหร่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนหญิงสาวจะไม่ทำหน้านิ่งตั้งใจถูพื้นแบบนี้เป็นแน่ อย่าว่าแต่ถูพื้นเลยไม้กวาดเคยจับหรือเปล่าก็ไม่รู้

“เอ่อ รุ้งทำเสร็จแล้ว” คนเหงื่อท่วมตัวบอกเขาสายตาก็มองผ้าปูที่ยับย่นบนเตียงไปด้วย

“เสร็จที่ไหนตรงนี้ด้วย” คริษฐ์ลุกขึ้นจากเตียงนอนแล้วเดินออกจากห้องไป รุ้งพรายก็มองตามหลังเขาไปแบบโกรธ ๆ

‘พี่คริษฐ์แกล้งรุ้งแน่ ๆ’

หญิงสาวเดินหน้าบูดบึ้งไปสะบัดผ้าห่มแล้วพับเสียใหม่ จัดการดึงผ้าปูให้ตึงพร้อมกับตบหมอนแล้วเก็บไว้ที่เดิมให้เป็นระเบียบ เพราะเหตุการณ์ในครั้งนั้นทำเธอไม่กล้าเข้าใกล้เขาอีก แต่การเจอกันอีกครั้งในวันนี้มันเหมือนความรู้สึกของเธอจมดิ่งกลับไปที่เดิมอีกครั้ง อยากเข้าไปกอดแขนถือสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ อยากออดอ้อนให้ซื้อโน่นนี่ให้ ชอบเวลาเขาทำหน้าเบื่อหน่ายโลก ใช่แล้วเธอชอบแต่เขาเปล่า เธอมีวุฒิภาวะพอที่จะไม่กลับไปทำตัวน่าอายแบบนั้นอีกแล้ว

หญิงสาวเดินลงมาข้างล่างก็ต้องกลอกตาไปมาอีกรอบ บ้านหลังนี้กว้างเหลือเกินเธอจะเริ่มจากตรงไหนดี ดูดฝุ่นก่อนแล้วกัน คิดแล้วก็ลากเครื่องดูดฝุ่นไปตามพื้นบ้าน ห้องรับแขก มาหยุดชะงักที่ห้องอาหารเพราะเขากำลังนั่งจิบกาแฟอยู่นั่นเอง

“เอ่อ รุ้งรบกวนพี่คริษฐ์หรือเปล่าคะ” หญิงสาวถามอย่างเกรงใจ คิดว่าเขาน่าจะขับรถออกไปทำงานแล้ว แต่ชุดที่ใส่ก็เหมือนชุดลำลอง

“ไม่นี่ก็ทำงานของรุ้งไปสิ วันนี้พี่ปวดหัวนิดหน่อยเลยว่าจะไม่ไปทำงาน”

“เป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ” รุ้งพรายเผลอตัวแสดงความห่วงใยเขาออกมา

“เปล่า ทำงานไปเถอะไม่ต้องมาสนเรื่องของพี่หรอก”

คนรู้ตัวว่าห่วงใยผิดคนเริ่มสัมผัสได้ว่าเขาไม่พอใจ คริษฐ์ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มและไม่มองมาที่เธออีกเลย รุ้งพรายก้มลงมองเครื่องดูดฝุ่นในมือของตัวเองแล้วอดขำไม่ได้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เธอจะมาทำตัวห่วงใยเขาแบบเมื่อก่อนไม่ได้อีกแล้ว ต้องเคารพสิทธิ์ของเขาถึงจะถูก คิดแบบนี้แล้วก็ต้องถอนหายใจแรง ๆ กดปุ่มเปิดเครื่องดูดฝุ่นแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปให้เสร็จ

แต่กว่าจะเสร็จทั้งหมดเวลาก็เกือบสิบโมงครึ่ง รุ้งพรายนั่งปาดเหงื่อหอบหายใจเหนื่อยอยู่ตรงบันไดหน้าบ้าน หญิงสาวลากอุปกรณ์ทุกอย่างเข้าไปเก็บที่เดิม ผมเผ้าคงยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงแน่ มองหาเจ้าของบ้านก็พบว่าเขากำลังนั่งเล่นอยู่ตรงเก้าอี้ไม้ตรงสนามหญ้าข้างบ้าน จะกลับเลยก็ได้แต่ว่ามันจะดูไร้มารยาทจนเกินไป

“พี่คริษฐ์คะ รุ้งทำงานเสร็จแล้วค่ะ”

“มารับค่าแรงเหรอ ต้องรอแม่กลับมาก่อนนะ พี่ไม่รู้ว่าปกติน้าอำไพได้ค่าแรงเท่าไหร่” คนพูดปรายตามองเจ้าของใบหน้าอิดโรยเหงื่อไคลเต็มตัว รุ้งพรายทำงานหนักแบบนี้ได้ด้วยเป็นเรื่องที่เขาแปลกใจอยู่ไม่น้อย

“เปล่าค่ะ เรื่องค่าแรงเดี๋ยวให้แม่มารับกับคุณป้าพิมพ์เอง รุ้งแค่จะมาบอกว่าทำงานเสร็จแล้วรุ้งกลับบ้านก่อนนะคะ”

“งั้นพี่ให้ห้าร้อยเอาไว้ซื้อขนมกิน” เขายื่นธนบัตรใบละห้าร้อยบาทมาให้ตรงหน้าจริง ๆ รุ้งพรายมองเขาเหมือนคนแปลกหน้า เหมือนเมื่อก่อนคริษฐ์ทำแบบนี้บ่อยครั้ง ชอบเอาเงินมาล่อให้เธอไปซื้อขนมกิน แล้วเขาก็จะหนีหายไปไม่ยอมให้เข้าใกล้ เป็นวิธีที่กันเธอออกห่างได้ดีเลยทีเดียว นึกถึงเรื่องนี้แล้วก็อดยิ้มหยันตัวเองไม่ได้

“ทำไมน้อยไปเหรอ” ชายหนุ่มทำท่าจะควักธนบัตรใบสีเทาออกจากกระเป๋าหนังของตนเอง

“ไม่ต้องหรอกค่ะพี่คริษฐ์ รุ้งไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ จะเอาเงินมาล่อให้รุ้งไปไกล ๆ แบบเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว รุ้งมาเองได้ก็ไปเองได้ค่ะ ไม่ต้องไล่” หญิงสาวยิ้มให้เขาก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินจากไป ทั้งที่ใจจริงนั้นอยากนั่งเล่นกับเขาคุยกับเขาให้เท่ากับความคิดถึงที่เธอมี แต่ก็ต้องพึงเตือนตัวเองเอาไว้ว่าเขาไม่รักซ้ำยังเกลียด อย่าได้ทำแบบในอดีตอีกเลย