ตอนที่ 4 รูมเมทของฉัน คือคู่หมั้น!

----

@บ้านพักของปลาวาฬ

"ว่าแต่ไข่ลูกเขยมันทำยังไงกันล่ะเนี่ย โทรหาแม่ดีกว่า"

ร่างอรชรเดินตรงเข้าไปในบ้านเพื่อจะหยิบโทรศัพท์ต่อสายหาแม่ แต่กลับมีสายเข้าเสียก่อน

"สวัสดีค่ะ"

"สวัสดีครับ ผมอยากจะโทรสอบถามเรื่องการเข้าพักน่ะครับไม่ทราบว่าตอนนี้ยังรับรูมเมทอยู่หรือเปล่าครับ"

"รับค่ะ!"

ได้ยินปลายสายว่าแบบนั้นทำเอาปลาวาฬยิ้มแก้มปริ รอคอยมานานหลายเดือนในที่สุดก็มีคนหารแล้ว

"ครับ ผมจะย้ายเข้าไปที่บ้านในเย็นวันนี้จะได้หรือเปล่าครับ"

"ได้เลยค่ะ วันนี้ฉันอยู่ที่บ้านพอดี"

"ครับ รบกวนด้วยนะครับ"

"ด้วยความยินดีค่ะ ^^ "

ปลายสายตัดไปร่างเล็กกระโดดดีใจไปทั่ว

"เย้! ในที่สุดก็มีคนหารแล้ว เอ๊ะ...เดี๋ยวนะจะโทรถามสูตรไข่ลูกเขยจากแม่นี่ เอาเป็นว่าเราไปดูความเรียบร้อยที่ห้องก่อนแล้วกันนี่ก็บ่ายแล้วด้วย"

คิดได้ดังนั้น ปลาวาฬเร่งหยิบไม้กวาดและไม้ถูพื้นเตรียมเข้าไปทำความสะอาดที่ห้องนอนอีกฝั่งของบ้านด้วยอารมณ์ร่าเริง จนกระทั่งเวลาผ่านมาถึงเย็น

19.11 น.

@ชิงช้าหน้าบ้าน

"นี่ก็ค่ำแล้วไม่เห็นจะมาเลยแฮะ"

หิวก็หิว ยุงก็เยอะอยากจะเข้าบ้านไปอาบน้ำกินข้าวนอนดูซีรีย์แล้วอาา

รอต่อไม่ถึงห้านาที รถคันหรูจอดลงที่หน้าบ้านร่างเล็กจึงรีบลุกขึ้นเตรียมตัวต้อนรับ ทว่าคนที่ลงมานั้นกลับเป็นชายร่างใหญ่ใส่สูทผูกเนคไท เดี๋ยวนะนี่แต่งตัวอย่างกับลูกน้องลุงเกลเลยนี่

"เชิญครับนายท่าน"

"!!!"

ทันทีที่ชายอีกคนก้าวลงรถมาหัวใจของปลาวาฬแทบตกไปอยู่ตาตุ่ม ชายร่างหนารูปร่างกำยำ ปลดกระดุมเสื้อเห็นหน้าอก บนกล้ามมัดสวยมีลายสักดูน่าเกรงขาม

นี่ฉันกำลังจะได้อยู่บ้านกับพวกอันธพาลเหรอเนี่ย โทรหาลุงเกลดีไหม!

"ขอโทษนะครับ ผมเป็นคนติดต่อไปเมื่อตอนบ่ายน่ะครับ"

ยักษ์ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาติดต่อเรื่องให้เจ้านาย โดยมีผู้ชายหน้านิ่งยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ด้านหลัง คอยมองเธอราวกับแมวมองหนู

มองอะไรของเขากันฉันเคยเป็นคนรู้จักเขาหรือไง

"อ๋อ ค่ะ"

"นี่คือคนที่จะมาอยู่ร่วมกับคุณ 1 ปีครับ"

"กลับไปได้แล้วไป"

เสียงทุ้มต่ำเย็นยะเยือกบอกกล่าวให้ลูกน้องราวสิบคนกลับไปทำหน้าที่ต่อ ก่อนยักษ์จะรีบเดินไปก้มหัวเล็กน้อยและขึ้นรถออกไป

ทุกอย่างมันเกิดขึ้นในเวลาอันสั้น และในตอนนี้มีเพียงร่างของชายหญิงยืนอยู่เพียงสองต่อสอง

"อะ..เออ งั้นเชิญเข้าบ้านค่ะฉันจะพาคุณไปดูห้องพัก"

ปลาวาฬพยายามทำใจดีสู้เสือ ฉีกยิ้มให้มากที่สุดในชีวิตแม้ในใจจะหวาดหวั่นก็ตาม

"นี่เธอจำฉันไม่ได้จริงๆ เหรอยัยปลาวาฬน้อย"

"!!!"