ตอนที่ 2  จุดเริ่มต้นของเรื่องยุ่ง ๆ

สายตัดไปอีกครั้ง หมอเจษผู้เอาแต่ใจคงจะอยากเรียกเธอไปสอบสวนอีกตามเคยด้วยข้ออ้างที่ว่าเธอเป็นเด็กในบ้านและเป็นเด็กที่พ่อของเขาอุปการะส่งเสียให้ร่ำเรียนเพราะเห็นว่าอายเรียนดีและมีความสามารถ

ห้องหมอเจษ

อายมือสั่นทุกครั้งเมื่อเดินมาที่หน้าห้องนี้ นึกไม่ถึงว่าหลายปีก่อนหน้านั้นเธออยากจะขึ้นมาหาเขามาก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรเพราะอายแอบชอบเจษมาตั้งแต่ยังเป็นเพียงเด็กมัธยมปลายและมาอยู่ที่นี่กับพ่อเพราะแม่ที่เลี้ยงดูเธอที่ต่างจังหวัดเสียไปกะทันหัน

“ก๊อก ก๊อก”

“เข้ามาสิ”

ทุกครั้งเธอจะเคาะประตู เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเหตุการณ์ที่ซ้ำเดิมเหมือนเมื่อสองปีที่แล้ว เธอเพียงแค่นำผ้าที่แม่บ้านวานให้เอาขึ้นมาเก็บไว้ห้องคุณหมอขึ้นมาเก็บแต่ใครจะนึกว่าเขาจะเข้ามาโดยที่เธอไม่ทันระวังตัว

วันนั้นเขากลับมาพร้อมกับผู้หญิงอีกหนึ่งคน อายในตอนนั้นพึ่งจะเข้าปีหนึ่งได้เพียงครึ่งปี เธอตกใจเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูจึงได้หาที่แอบซึ่งตู้เสื้อผ้าของเขาคือที่ที่เหมาะสมที่สุด

“อ๊ะ หมอเจษคะ อื้อ….ดูดแรงกว่านี้สิคะ อ๊าา หมอเจษ….”

สาวสวยในอ้อมกอดเร่งให้เขาทำบางอย่างซึ่งอายที่นั่งขดอยู่ในตู้นั้นถึงกับต้องกลั้นหายใจพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงเพราะสิ่งที่ทั้งคู่ทำอยู่ข้างนอก ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นเรื่องที่ไม่ควรให้ใครเห็นหรือได้ยิน

“กิฟต์ถอดให้นะคะหมอ”

หมอหนุ่มไม่ได้ตอบเธอแต่เสียงดึงเข็มขัดออกนั้นชัดเจน คนตัวเล็กนั่งสั่นอยู่ในตู้ เธอไม่รู้ว่าจะทนได้อีกนานแค่ไหนเมื่อเสียงร้องครางของหญิงสาวด้านนอกเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ ตึกนี้เป็นตึกทางปีกซ้ายของบ้านซึ่งเป็นพื้นที่ของคุณหมอเจษบดินทร์ ซึ่งจะไม่ค่อยมีใครมายุ่งวุ่นวาย

“อ๊าา….บีบแรง ๆ สิคะ อื้อ….ใส่เข้ามาได้ไหมคะ หมอคะ ขอร้องนะคะ…อ๊าาา จะทนไม่ไหวแล้ว”

“ผมไม่มีอารมณ์”

ไม่ว่าผู้หญิงคนนั้นจะทำสีหน้ายังไงอายก็แทบจะไม่อยากนึกถึง แต่เสียงครางนั้นเงียบไปแล้วพร้อมกับเสียงของหมอเจษที่บอกให้เธอสวมเสื้อผ้ากลับไป

“หมอคะ ทำไมจู่ ๆ….”

“ใส่เสื้อผ้าเถอะ ผมจะให้คนออกไปส่ง”

“แต่ว่ากิฟต์ หมอเจษคะกิฟต์ทำอะไรผิด”

“ไม่มี แค่ผมไม่ได้อยากทำก็เท่านั้น ไม่มีอารมณ์”

“หมอเจษคะคุณพูดแบบนี้ คุณจะทิ้งกิฟต์เหรอคะทำไมคุณถึง…”

“ออกไป!! อย่าพูดอะไรอีก อย่าลืมเอากระเป๋าคุณไปด้วย”

อายได้ยินแค่เสียงโซ่ของกระเป๋าแบรนด์เนมที่ถูกดึงขึ้นจากเตียงพร้อมกับเสียงประตูที่ปิดลงไป ตอนนี้ในห้องนี้มีแต่หมอเจษ…กับเธอที่ซ่อนอยู่ในนี้

“ทำยังไงดีอาย คิดสิคิด….”

เสียงรองเท้าสวมในบ้านเดินไปปิดล็อกประตูอีกครั้งพร้อมกับค่อย ๆ เดินวนมาแถว ๆ หน้าตู้เสื้อผ้าที่เธอซ่อนตัวอยู่

“คิดจะซ่อนอยู่ในนั้นอีกนานไหม ออกมาได้แล้ว”

อายตัวแข็งทื่อเมื่อเสียงนั้นพูดอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าที่เธอซ่อนอยู่ หรือว่าที่เขาไล่ผู้หญิงคนนั้นออกไปเพราะเขารู้ว่าเธออยู่ในนี้งั้นเหรอ แต่ว่าเธอไม่ได้ทำเสียงอะไรนี่นา

“จะออกมาเองหรือจะให้ฉันกระชากตัวเธอออกมาจากตู้”

ตู้เสื้อผ้าค่อย ๆ แง้มเปิดออกมาพร้อมกับอายที่ค่อย ๆ ออกมาอย่างช้า ๆ แม้ว่าตู้นี้จะใหญ่พอที่เธอซึ่งตัวเล็กมากจะเข้าไปซ่อนได้ แต่เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเขาถึงรู้ว่าเธออยู่ตรงนี้

“คุณ…คุณเจษคะอายไม่ได้ตั้งใจจะซ่อน แต่อายตั้งใจจะ….”

“ตั้งใจอะไร เรื่องที่ซ่อนในตู้หรือว่าเรื่องที่เธอกำลังแอบดู”

“เปล่านะคะ อายแค่เอาผ้าขึ้นมาเก็บให้เท่านั้นเองค่ะ แค่ตกใจที่มีคนเข้ามาก็เลย…หาที่ซ่อน”

“แก้ตัว”

“อายเปล่านะ!!”

“ยังจะเถียงอีก!!”

แต่ไหนแต่ไรเธอกับเขาก็คุยกันน้อยอยู่แล้ว และเพราะบุคลิกที่สุขุมและพูดน้อยนั้นทำให้อายหลงรักเขาตั้งแต่เรียนมัธยมแต่นึกไม่ถึงว่าเขาจะมีอารมณ์รุนแรงแบบนี้ด้วย

มือหนาของเขาตบและดันไปที่ประตูตู้เสื้อผ้า กลิ่นน้ำหอมราคาแพงโชยมาเข้าจมูกจนทำให้หญิงสาวรู้สึกเคลิ้มไปนิดหน่อยหากว่าเขาจะไม่ยืนตะคอกเธออยู่

“อายไม่ได้เถียงค่ะ อายก็แค่พูดความจริง”

“นี่แหละที่เรียกว่าเถียง”

“คุณเจษคะ อาย…ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ตอนนี้อายก็เก็บผ้าเสร็จแล้ว อาย…”