มนตร์รัก Erotic 8

“เอ้า! ผมไปเล่นลิ้นคุณตอนไหนครับ ผมยังไม่ได้ไปจูบปากกอดเกี่ยวดึงลิ้นคุณเลยนะ และเท่าที่จำได้ เรายังไม่เคยจูบกัน” หมอหนุ่มเอ่ยยียวนกวนประสาทคนตัวเล็ก

“ฉันจะกลับ” ว่าพลางดีดตัวลุกขึ้นพร้อมกระเป๋า

“สิบล้าน” นภสินธุ์เอ่ยลอย ๆ ขึ้นเมื่อเห็นคนตัวเล็กจะหนีกลับ

“โธ่เว้ย!" ต้องตาร้องออกมาด้วยความหงุดหงิดพร้อมทิ้งกระเป๋าของตัวเองลง ทิ้งตัวนั่งลงเก้าอี้ตัวเดิมแรง ๆ อย่างคนจำยอม

“น่ารักจังคนสวย งั้นรีบกินกันเถอะ เราจะได้ไปโรงพยาบาลกัน” ว่าแล้วตักข้าวเข้าปากตัวเอง โดยไม่สนใจจะตักอาหารใส่จานของหญิงสาวอีกเลย

กว่าจะทานข้าวกันอิ่มก็กินเวลาไปมากพอสมควร เป็นครั้งแรกในชีวิตของต้องตาเลยก็ว่าได้ที่ใช้เวลาในการทานข้าวนานแบบนี้ พอทานเสร็จ เขาก็พาเธอออกจากร้าน และปลายทางจะไปต่อคือโรงพยาบาลนั่นเอง

หลังจากทานข้าวอิ่มดีแล้วก็ไม่รอช้าที่จะไปโรงพยาบาลต่อ แต่ทางที่จะไปโรงพยาบาลนั้นรถติดหนักมาก กว่าจะมาถึงก็ปาไปบ่ายโมงกว่าแล้ว หล่อนเสียเวลากับผู้ชายคนนี้ไปแล้วครึ่งวัน พอมาถึงเขาก็ถือวิสาสะจูงมือเธอเดินไปยังลิฟต์ตอนแรกหล่อนไม่ได้สงสัยอะไร เพราะลิฟต์ก็ปกติทั่วไป เพราะชั้นห้องทำงานของหมอนั้นอยู่ชั้น 29 แต่พอขึ้นมาได้ไม่กี่ชั้น หล่อนก็สงสัย เพราะไม่มีคนอื่นเลย ไม่มีใครกดเรียกเลย มีแค่เธอกับชายหนุ่มสองคนเท่านั้นอยู่ในลิฟต์ที่โดยสารขึ้นมา

“ทำไมลิฟต์ตัวนี้ไม่มีคนกดเรียกและมีคนอื่นเลยคะ”

หล่อนหันมาถามคนที่ยืนซ้อนทับอยู่ด้านหลัง ซึ่งก่อนหน้านี้เขายืนอยู่ข้าง ๆ แล้วมายืนซ้อนอยู่ด้านหลังทำไม เท้าเล็กจึงก้าวขยับไปด้านหน้าให้ห่างจากคนตัวโตที่ยืนเบียดหลังตน ทั้ง ๆ ที่ไม่มีใครเลยในลิฟต์ แถมลิฟต์ยังกว้างอีก ทำไมต้องมาเบียดด้วยก็ไม่รู้

“เป็นของผู้บริหารน่ะที่รัก” เอ่ยตอบน้ำเสียงแหบพร่า