รักติดเรท(1) : 4

นภสินธุ์ขับรถกลับคอนโดฯ ที่อยู่ห่างจากโรงพยาบาลไม่ไกลเท่าไรนัก จริง ๆ เขามีห้องพักที่โรงพยาบาล แต่วันนี้เหนื่อย ๆ เพลีย ๆ อยากกลับไปนอนเตียงนุ่ม ๆ ที่ห้องของตัวเอง ฝันถึงแม่คนตัวเล็กที่จากไปก่อนหน้านี้ หมอหนุ่มเป็นลูกชายของผู้อำนวยการโรงพยาบาลแห่งนี้ ฉะนั้น เขาจึงมีอำนาจไม่แพ้ผู้อำนวยการ ใคร ๆ ก็ต่างรักและเคารพชายหนุ่ม แม้ว่าหล่อนจะมาหาเขาอีกครั้งเขาก็ล็อกคิวให้คนตัวเล็กแล้ว คือคนสุดท้ายของวัน เพราะจะได้ต่อยอดหลังจากเลิกงาน

พอถึงห้อง ชายหนุ่มก็อาบน้ำให้สบายตัว มาล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม หลายวันแล้วไม่ได้กลับมาคอนโดฯ อย่าว่าแต่คอนโดฯ แม้แต่บ้านหลังใหญ่นอกเมืองก็ไม่ได้กลับ ด้วยงานที่เยอะ ภาระที่เยอะขึ้นทำให้นอนที่ห้องพักที่ทางโรงพยาบาลเตรียมไว้ นอนเอนหลังพิงหัวเตียง พลางยื่นมือไปหยิบแฟ้มเอกสารที่ตนเอากลับมาด้วยจากโรงพยาบาล นั่นก็คือประวัติของต้องตานั้นเอง แม่คนไข้ของเขา หล่อนจะเป็นคนไข้และเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น

“อืม! น่ารักจริงเชียวคุณนี่” เอ่ยกับแฟ้มประวัติของเจ้าหล่อนพลางก้มลงจูบหน้าโปรไฟล์ของเธอ “ตอนนี้คุณเป็นของผมแล้วนะต้องตา เกมรักของเราเพิ่งเริ่ม คุณไม่มีทางหนีผมไปไหนได้หรอกคนสวย”

มือใหญ่ลูบไล้หน้าประวัติของหญิงสาวไปมา พลางอ่านรายละเอียดข้อมูลที่เกี่ยวกับเธอ อ่านจนจำได้ขึ้นใจแล้วว่าเป็นคนที่ไหน ชอบกินอะไร ชอบสีอะไร และพักอยู่ที่ไหน ทำงานอยู่ที่ไหน

“พรุ่งนี้เจอกันคนสวย”

กระตุกยิ้มมุมปากพร้อมจูบประวัติของหญิงสาวอีกครั้ง ตอนนี้ นภสินธุ์มีแผนการรอเจ้าหล่อนแล้ว คนอย่างต้องตาไม่มีทางทันเขาหรอก ตัวเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมถึงรู้สึกอยากแนบชิดสนิทเนื้อแนบคนตัวเล็กเหลือเกิน หรือเพราะว่าเขาห่างจากเรื่องแบบนั้นมานานเลยทำให้รู้สึกกับเธอ แต่นภสินธุ์รู้ว่ามันไม่ใช่ เรื่องผู้หญิงเขาก็ไม่ค่อยได้อะไรมากมาย แต่กับผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ ทำไมเขาถึงต้องการมากมายขนาดนี้ด้วยเล่า ทั้ง ๆ เพิ่งเคยเจอกัน แถมหล่อนยังเป็นคนป่วยของเขาเสียด้วยสินะ

ชีวิตพนักงานกินเงินเดือนก็ดำเนินไปเรื่อย ๆ วันนี้เจ้าหล่อนขอลากับผู้จัดการสาขาช่วงบ่าย ด้วยเหตุผลเรื่องสุขภาพ ผู้จัดการเลยอนุมัติให้ต้องตา แต่ช่วงเช้าต้องอดทนทำงานไปก่อน หล่อนทำงานมาหลายปี ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้ช่วยผู้จัดการสาขาด้านฝ่ายขาย จึงทำงานเข้า ๆ ออก ๆ ธนาคารตลอด เพราะบางครั้งก็ต้องออกพบลูกค้าบ้าง

ช่วงเช้า เธออยู่ประจำที่สาขาเพราะผู้ช่วยด้านการบริการไม่อยู่ หล่อนจึงได้อยู่ประจำการเพื่อเป็นที่ปรึกษาให้รุ่นน้องที่ทำงานในตำแหน่งที่น้อยกว่าตน สาวเจ้ายืนเป็นเพื่อนกลิตเตอร์หรือเรียกอีกอย่างว่าพนักงานต้อนรับนั่นเอง เธอมักชอบมาช่วยน้องกลิตเตอร์ต้อนรับลูกค้าประจำเมื่ออยู่ประจำสาขา พอประตูแบงก์เปิดออกเธอก็ยกมือไหว้สวัสดีพร้อมเอ่ยต้อนรับและสอบถามธุระของลูกค้าธนาคาร