รักติดเรท(1) : 8

“ก็ผมอยากให้คุณเรียนรู้ผมและรู้จักผมให้มากขึ้น เรียกผมหมอเผือกสิ หรือพี่เผือกก็ได้ ผมอยากให้เราสนิทกันมากกว่าคุณหมอกับคนไข้ และลูกค้ากับคนดูแลด้านการเงิน เรียกผมแบบคนพิเศษได้ไหม” น้ำเสียงหนักแน่น แววตาจริงจัง มือใหญ่เอื้อมมากุมมือเล็กอีกข้างที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะทานข้าว

หล่อนชักมือกลับหาตัวทันที เมื่อถูกมือใหญ่ทาบทับลงมา นาทีที่มือใหญ่กุมมือหล่อนนั้นมันเหมือนมีกระแสไฟวิ่งผ่าน ทำให้ตัวหล่อนกระตุกแปลก ๆ จนต้องรีบชักกลับ ใบหน้าสวยจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่ชอบใจ

“กรุณาให้ความสัมพันธ์ของเราอยู่เพียงแค่นี้พอค่ะ ให้มันอยู่แค่ควรจะเป็น ดิฉันรู้ว่าคุณหมอจีบดิฉัน แต่ดิฉันขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะคะว่ามันเป็นไปไม่ได้ค่ะ ดิฉันไม่ได้รักและไม่ชอบคุณ ยิ่งทำอาชีพหมอด้วยแล้วยิ่งแล้วใหญ่ ฉันไม่ชอบผู้ชายที่ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีวันจะเป็นแบบสเปกดิฉันได้ค่ะ แม้ฉันไม่สวยแต่ฉันก็ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกตัวเองค่ะ”

เมื่อได้ฟังคำพูดของเจ้าหล่อนที่ตัดความสัมพันธ์ตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม นภสินธุ์รู้สึกขุ่นเขืองในใจลึก ๆ ยังมีอีกเหรอ ผู้หญิงที่กล้าปฏิเสธเขา ได้ หล่อนได้เห็นดีกันแน่ รักไม่รักไม่รู้ ตอนนี้ต้องลองกันสักตั้งแล้ว อยากรู้เหมือนกันว่าใครกันแน่จะพ่ายแพ้ต่อสนามรักในครั้งนี้ ที่แน่ ๆ ไม่ใช่เขาแน่ เพราะเขามั่นใจว่าตั้งใจให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ยังไงเสีย ต้องตาก็ต้องเป็นของเขา เขาล็อกหล่อนไว้แล้ว และต้องได้ด้วยสิ คนอย่างหมอเผือกมีหรือจะยอมถอยเพียงแค่คำพูดตัดทางกันแบบนี้

“ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าผมไม่ใช่สเปกคุณต้องตายังไง แต่ยังไม่ต้องตอบผมตอนนี้หรอกครับ รอหลังจากนี้หนึ่งเดือนค่อยตอบก็ได้” กระตุกยิ้มมุมปากพร้อมกับแผนการเจ้าเล่ห์เต็มหัว

"เฮ้อ!"

สาวเจ้าถอนหายใจออกมาด้วยความรำคาญ พูดขนาดนี้แล้วเขายังจะดื้อด้านตามหล่อนอีกเหรอนี่ ผู้ชายอะไรน่าเบื่อ น่ารำคาญชะมัดเลย