รักติดเรท(1) : 9

“กับข้าวมื้อนี้อร่อยมากเลย ว่าไหมครับคนสวย” เอ่ยพลางตักข้าวเข้าปากตัวเอง พร้อมตักอาหารให้คนตัวเล็ก แม้ว่าเธอจะเขี่ยออกข้างจานแต่ก็ยังจะหน้าด้านตักให้

“อร่อยกับผีน่ะสิ” หล่อนตอบพลางตักคำข้าวเข้าปากเหมือนกัน

“ผีอะไรจะหล่อจะสวยขนาดนี้ครับ ว่าไหม ถ้าเป็นผีก็คงเป็นผีนางฟ้ากับผีเทพบุตรแน่ ๆ เลย หึหึ”

นภสินธุ์ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองนั้นเอ่ยคำหวานเกี้ยวสาวเจ้าตรงหน้าไม่มีหยุด ตั้งแต่เป็นหนุ่มมา ชายหนุ่มไม่เคยต้องทำอะไรแบบนี้ เพราะที่ผ่านมา การทำแบบนี้มันเป็นเรื่องไร้สาระ แต่ตอนนี้เห็นจะไม่ไร้สาระเสียแล้วสิ จากคนที่ไม่เคยทำตัวไร้สาระกลับมาทำแบบนี้ได้ แสดงว่าเขานั้นเริ่มจริงจังแล้ว ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัวเช่นกัน ว่าตัวเองนั้นหลงลืมความเป็นตัวเองที่ผ่านมา

“เพลียจิต!"

“น่ารักจัง”

เอ่ยเสียงนุ่มมองคนตัวเล็กด้วยความหมายหลากหลาย บางครั้งหล่อนก็ดูเป็นผู้ใหญ่ บางครั้งก็ดูเหมือนเด็กสาวแรกแย้ม ใบหน้าที่แดงระเรื่อของหล่อนแดงเพราะความเขินอายหรือเพราะความโกรธกันแน่หนา...

หล่อนเงียบไม่ต่อความยาวสาวความยืดอีก ยิ่งพูดก็ยิ่งยาว หล่อนจึงเลือกที่จะเงียบแล้วปล่อยให้คุณหมอช่างพูดพูดคนเดียว แต่แปลก ทำไมหัวใจหล่อนต้องเต้นแรงผิดจังหวะด้วย ร้อนหรือว่าตื่นเต้น หรือว่าจะหวั่นไหวไปกับคำพูดกะล่อนของชายตรงหน้ากันแน่ แต่ที่แน่ ๆ ยังไงเสีย ครองโสดมาจนอายุขนาดนี้แล้ว จะมาหลงเล่ห์กลของผู้ชายกะล่อนแบบนภสินธุ์มันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอ...ต้องตา

“ทานสิครับ ทานเสร็จ เราจะได้คุยเรื่องงานของเรา และผมจะพาคุณไปตรวจมะเร็งปากมดลูกด้วย ส่วนเชื้อราผมจะรักษาให้หายขาดแน่นอนครับ”

หมอหนุ่มเอ่ยพลางตักอาหารเข้าปาก และตักกับข้าวใส่จานให้คนตัวเล็กอีก แม้ว่าหล่อนจะยังไม่ได้ตักเข้าปากสักคำก็เถอะ แต่ชายหนุ่มอยากดูแลเทกแคร์คนตัวเล็ก อยากเห็นความสุข เห็นยิ้มของเธอ แม้ว่าตอนนี้ต้องตาจะยังต่อต้าน แต่นภสินธุ์เชื่อด้วยชั้นเชิงเล่ห์เหลี่ยมของเขานั้นจะทำให้เจ้าหล่อนโอนอ่อน ไหวเอนตามแน่นอน ไม่ช้าก็เร็ว ๆ นี้แหละ หล่อนต้องตกปากรับคำรักของเขาแน่แท้เลย