ไม่ชอบใจ

บ่ายคล้อยสามสาวนัดเจอกันที่ห้างสรรพสินค้าดังของย่านนี้ ซึ่งใบพลูได้ขออนุญาตบิดามารดาไปนอนค้างกับเพื่อน คราวนี้กวินได้อนุญาตเนื่องจากว่าลูกสาวของเขาโตและเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว แต่ทว่าในเวลานี้ ใบพลูกลับดูไม่มีชีวิตชีวาเลยสักนิด

เธอรู้สึกเหนื่อยและล้าอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่บอกกับตัวเองว่าไม่ได้คิดอะไรกับออสติน แต่พอเอาเข้าจริงๆ เธอเองก็ไม่เข้าใจตัวเอง ว่าทำไมต้องคิดมาก หลังจากที่เห็นภาพเหล่านั้น แค่ภาพนิ่งไม่เท่าไหร่ที่สำคัญมันมีวิดีโอด้วยนี่สิ จึงทำให้หญิงสาวมั่นใจว่าออสตินกับมิ้นต์คงมีอะไรที่เกินเลย มากกว่าในภาพที่เธอได้เห็นแน่ๆ

“ใบพลู สรุปแล้วแกจะเลือกอะไรให้เดย์” วาวาเอ่ยถามขึ้น หลังจากที่เธอกับนัทตี้เลือกของขวัญให้กับเดย์ได้คนละชิ้นแล้ว มีแต่ใบพลูที่ไม่ยอมหยิบชิ้นไหนสักที

“เธอเลือกให้หน่อยสิอะไรก็ได้” หญิงสาวพูดออกมาราวกับว่าไม่ได้ใส่ใจ กับของขวัญที่จะให้เดย์สักเท่าไหร่ ทั้งที่ชายหนุ่มให้ความสำคัญกับเธอมาโดยตลอด

“แกเป็นอะไรทำไมหน้าตาถึงดูโรยๆ ยังกับคนอดหลับอดนอนมาทั้งคืน ไหวหรือเปล่าใบพลู” นัทตี้เดินเข้าไปถาม พร้อมทั้งโอบไหล่ใบพลูเอาไว้ เมื่อเธอเห็นว่าเพื่อนรักมีใบหน้าที่ดูซีดๆ ดวงตากลมโตดูโรยๆ ไม่มีชีวิตชีวา เหมือนกับคนที่ไม่ได้นอนเลยทั้งคืน

“อย่าบอกนะว่า แกคิดมากเรื่องออสติน จริงดิ!” วาวาแซวขึ้น พลางส่งสายตาให้กับเพื่อนด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ประหนึ่งว่าใบพลูกำลังเก็บซ่อนความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ไม่มิด

“จะบ้ารึไง ทำไมฉันจะต้องคิดมากเรื่องนายนั่นด้วย เขาจะไปค้างที่ไหนหรือจะเอากับใครก็ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย พวกแกสองคนก็รู้ว่าฉันไม่ชอบขี้หน้านายออสตินมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว” ใบพลูพูดออกมาซะยืดยาว จนวาวากับนัทตี้รู้สึกเหนื่อยใจ เมื่อเพื่อนรักของเธอกับออสตินปากไม่ตรงกับใจ

“แกสองคนคุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวมา” นัทตี้พูดจบ เธอก็รีบเดินเข้าไปในร้านนาฬิกายี่ห้อดัง ปล่อยให้วาวากับใบพลูยืนคุยกันรออยู่ด้านนอก

“ใบพลู ฉันขอพูดในฐานะที่เป็นเพื่อนกับแกมานาน ฉันบอกตามตรงเลยนะ แกกับออสตินก็แค่หาเรื่องทะเลาะกันบังหน้า ความจริงแล้วพวกแกสองคนต่างก็แอบมีใจให้กัน ทำไมไม่ตกลงปลงใจคบกันสักที” วาวาเห็นว่าทั้งคู่เรียนจบแล้ว ก็น่าจะลองคบกันดู เพราะเธอเชื่อสายตาตัวเอง ยังไงก็มองคนทั้งสองไม่ผิดแน่ ต่างคนต่างก็แอบมีใจให้กัน แต่คำว่าทิฐิยังคงค้ำคอให้สองคนกลายเป็นไม้เบื่อไม้เมาอย่างไม่มีเหตุผล

“ฉันเนี่ยนะมีใจให้นายนั่น เธอเอาอะไรมาพูด ฉันจะบอกให้นะวาวา ต่อให้โลกใบนี้มีผู้ชายคนเดียว ฉันก็ไม่มีทางเอานายนั่นมาทำพันธุ์หรอกนะจะบอกให้” ใบพลูถึงกับขึ้นเสียง เมื่อเธอไม่มีทางยอมรับว่าชอบออสตินเด็ดขาด

“คุยอะไรกันเสียงดังจัง พวกเราไปนั่งพักแล้วหาอะไรเย็นๆ ดื่มกันดีกว่า ไปกันเถอะ เอานี่ของขวัญที่แกให้ฉันหาให้ เป็นนาฬิกาผู้ชาย เดย์คงชอบมาก เพราะว่าแกเป็นคนซื้อให้” นัทตี้พูดพลางยัดถุงกระดาษ ซึ่งมีห่อของขวัญให้กับใบพลู ก่อนจะจูงแขนเพื่อนเดินตรงไปยังร้านกาแฟ ที่จัดมุมเอาไว้ได้อย่างน่ารัก และเป็นส่วนตัวค่อนข้างชัดเจน มีอาณาเขตที่รองรับลูกค้าสำหรับคุยธุรกิจอีกด้วย

“พวกแกสองคนเอาไรอ่ะ ชาเขียวป่ะ” วาวาเอ่ยหันไปเอ่ยถามเพื่อนทั้งสอง เมื่อพนักงานหนุ่มหล่อกำลังยืนรอรับออเดอร์ของสามสาว

“อืม...” เมื่อตกลงกันได้แล้ว วาวาจึงจัดการสั่งเมนูที่เธอต้องการ หลังจากที่เดินชอปปิงมาเป็นชั่วโมงก็เริ่มรู้สึกล้า ในตอนที่หยุดพักนี่เอง เพราะการชอปปิงกับสาวๆ เป็นของคู่กัน ต่อให้ชอปปิงทั้งวันพวกหล่อนก็คงไม่หวั่นใดๆ ถ้าหากมีวงเงินไม่จำกัด ก็พร้อมจะจัดให้กระจาย

“ว่าแต่เมื่อคืนพวกแกสองคน คิดว่า... ออสตินกับยัยคุณหนูมิ้นต์อะไรนั่น ไปถึงไหนกันแล้ว” วาวาเริ่มเปิดประเด็น จนนัทตี้สะกิดเอาไว้ไม่ทัน แต่ก็ดีเหมือนกัน ปากแข็งด้วยกันทั้งคู่จะได้รู้ใจตัวเองเสียที

“ถ้าให้ฉันเดา พวกเขาต้องกลับด้วยกันแน่ๆ มีเหรอที่ยัยคุณหนูนั่น จะปล่อยให้ออสตินหลุดมือไปได้ มองตาเดียวก็รู้ว่าหล่อนจ้องจะเขมือบออสตินมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว” นัทตี้ยังคงพูดเสริมให้ใบพลูได้คิดตาม แต่เพื่อนๆ จะรู้ไหมว่าเธอไม่ได้นอนเลย เมื่อภาพของออสตินกับมิ้นต์ตามมาหลอกหลอนทั้งกลางวันและกลางคืน