ตอนที่ 97 พวกมันต้องชดใช้กรรมที่มันเคยก่อ

ในขณะที่นับหนึ่งกับมีมี่เดินออกมาขึ้นรถหน้าบ้าน มีชายหนุ่มในชุดสูทสีดำ วัยสามสิบกว่าสองคน แอบอยู่ในรถที่จอดห่างไกลออกไป ส่วนคนที่นั่งข้างคนขับกำลังรายงานเจ้านายด้วยสีหน้าสุขุม

" ตอนนี้คุณนับหนึ่งกำลังออกมาขึ้นรถแล้วครับ นายจะให้พวกผมตามอยู่มั้ยครับ "

" อือ ตามจนกว่าเธอจะกลับถึงบ้าน "

คนในสายสั่งออกมาด้วยน้ำเสียงสุขุมเยือกเย็นอย่างน่าเกรงขาม ชายหนุ่มที่เป็นลูกน้องจึงเอ่ยตอบรับคำอย่างนอบน้อม

" ครับ "

หลังจากสั่งงานเรียบร้อยแล้ว คนในสายก็กดวางสายไป

มีมี่กับนับหนึ่งเข้ามานั่งในรถเรียบร้อยแล้ว ก็ขับรถออกจากบ้านของอิงฟ้า แล้วขับรถออกไปจากหมู่บ้าน มุ่งหน้ากลับไปยังบ้านของตนเอง

ส่วนชายหนุ่มชุดสูททั้งสองคนก็ขับตามรถของมีมี่ไปห่างๆ โดยที่มีมี่กับนับหนึ่งไม่รู้ตัว

แล้วอยู่ๆก็มีรถกระบะคันสีดำขับแทรกเข้ามาระหว่างรถเก๋งสีดำของชายหนุ่มกับรถนับหนึ่ง

นับหนึ่งที่นั่งในรถหันไปมองหน้าพี่มีมี่ของเธอ ที่กำลังขับรถอยู่แล้วเอ่ยถามขึ้นเสียงเรียบด้วยแววตาอยากรู้

" จริงสิ พี่มี่ พี่รู้ได้ไงคะ ว่าบ้านอิงฟ้าอยู่ที่นี่ "

ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้เอะใจ เพราะคิดว่าพี่มี่ของเธอคงได้ที่อยู่อิงฟ้าจากคนในกองถ่าย

มีมี่ยิ้มแล้วเอ่ยตอบน้องสาวด้วยน้ำเสียงสบายๆอย่างอารมณ์ดี

" แค่ที่อยู่อิงฟ้า ไม่รอดสายตาบอสเราหรอกค่ะ ขอแค่น้องต้องการ ต่อให้อิงฟ้าอยู่นอกโลก บนดาวดวงอื่น บอสตึงสอยตี้อยู่นางมาหื้อน้องจ๋นได้จ้าว "

หล่อนลากเสียงยาวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนเลียนแบบสาวเหนือ

ที่ขึ้นชื่อในเรื่องของความเป็นหญิงงาม ที่อ่อนช้อยงดงาม ผิวขาว ผุดผ่อง เนียนสวย ดุจไข่มุก

วาจาอ่อนหวานประดุจน้ำผึ้งเดือนห้า กิริยานุ่มนวลน่าหลงไหลจนผู้พบเห็นเป็นต้องเหลียวมอง

" พี่บอกบอสเหรอว่าเราจะบุกบ้านอิงฟ้า? "

" ใช่ค่ะ หากไม่ได้บอสช่วย พี่ก็คงขับรถไปบ้านอิงฟ้าไม่ถูก คงพาน้องบุกไปถึงบ้านนางไม่ได้ค่ะ

เพราะพี่ไล่ถามคนในกองแล้ว แต่ไม่มีใครรู้ที่อยู่นางเลย ที่อยู่นางคือปิดเงียบไม่มีใครรู้เลยว่าอยู่แถวไหน

ทรายผู้จัดการนาง ก็ช่วยนางปกปิดที่อยู่ราวกับกลัวนักข่าวจะเจอเรื่องส่วนตัว ที่ไม่สามารถให้คนนอกรู้ได้เลยค่ะ "

นับหนึ่งผงกหัวเบาๆ เธอไม่สนใจหรืออยากรู้ ว่าอิงฟ้าจะปกปิดที่อยู่ไปทำไม

ตอนนี้เธอสนแค่อิสระ อย่างไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลของอิงฟ้าอีก

" อ้อ น้องลืมบอกพี่ ว่าน้องนัดกับบอสไว้ ว่าจะกลับไปหาบอสกับพี่เจนพี่ครีม

หลังจากที่เราทำเรื่องย้ายอะไรภูมิลำเนาเสร็จเรียบร้อยแล้ว เรากลับไปกันเลยดีมั้ยคะ "

เธอเอ่ยเสียงใสพร้อมกับถามความเห็นจากพี่มี่ของเธอ

" ดีเลยค่ะ เราไม่ได้กลับไปหาพวกเขานานมากแล้ว บอสคงจะดีใจมากถ้าได้เจอน้อง อืม...พี่ว่า บอส ชอบน้องมากเลยนะ "

มีมี่เอ่ยตอบเสียงเรียบแล้วถึงเรื่องที่บอสชอบน้องอย่างระมัดระวัง พร้อมกับเหล่มองนับหนึ่งด้วยหางตาแวบๆ

" ค่ะ เรื่องนั้นน้องรู้นานแล้ว แต่น้องยังไม่พร้อมในตอนนี้ "

ได้ยินดังนั้นมีมี่ก็ถึงกับอึ้งจนหยุดชะงัก หล่อนเหยียบเบรกรถเข้าจอดข้างทางกะทันหัน แล้วหันขวับมามองหน้าน้องพร้อมกับเอ่ยถามขึ้น

" น้องรู้นานแล้วงั้นเหรอ "

" ใช่ค่ะ แล้วพี่จะตื่นเต้นอะไรคะ หัวน้องเกือบทิ่มแล้วเนี่ยเบรกทีไม่ห่วงน้องเลย "

นับหนึ่งตกใจจนย่นคิ้วอย่างหน้านิ่ว มีมี่ยิ้มแหยแล้วเอ่ย

" แฮ่...ขอโทษที พี่ตกใจไปหน่อย "

จากนั้นหล่อนก็กลับมาทำหน้าปกติแล้วเอ่ยต่อ

" จริงๆแล้ว พี่ไม่ได้เบรกเพราะเรื่องน้องหรอก เพียงแต่เรื่องที่เราคุยกัน มันเป็นจังหวะเดียวกับที่ไอ่รถบ้านั่นมาขับปาดหน้าเราพอดี พี่ตกใจเลยต้องหักหลบกะทันหันน่ะ "

หล่อนเอ่ยอธิบายเสียงเรียบ นับหนึ่งเลยมองไปยังรถคันสีดำตรงหน้าด้วยแววตานิ่งๆ มีมี่เลยเอ่ยต่อว่า

" พี่เห็นรถกระบะนั่นขับตามมาได้สักพักแล้ว แต่ไม่ได้เอะใจอะไร นึกไม่ถึงว่าพอเข้าทางเปลี่ยวแล้วมันจะขับเข้ามาเบียดแล้วปาดหน้าเราแบบนี้ "