บทที่ 10

“น้ำอุ่นเรามาเล่นเกมเดิมพันอะไรกันหน่อยไหมจ๊ะเพื่อนรัก”

ริมฝีปากที่อาบไปด้วยรอยยิ้มสุดแสนจะเจ้าเล่ห์ค่อยๆ เอ่ยคำพูดขึ้นทีละคำ ในเมื่อเพื่อนของเธอยอมเข้าเรียนคณะนี้เพื่อแลกกับลูกแมว งั้นเรื่องของเธอก็น่าจะมีความสำเร็จสูงอยู่เหมือนกัน หึหึ

“เกมเดิมพัน…เดิมพันอะไรของเธอยัยเนย”

“นั้นสิยัยเนย…อยู่ๆ ก็มาท้าเล่นเกม”

พอพวกเพื่อนๆ ได้ยินก็ต่างมองหน้ากันอย่างงุนงง นี่มันคิดจะเล่นอะไรแปลกๆ อีกละเนี่ย

“พวกเธอเงียบไปเลย เกมนี้ฉันจะให้ยัยน้ำอุ่นมันเล่นคนเดียว” เนยรีบบอกให้ไอรินกับอิงอิงหยุดพูด จากนั้นก็ยกมือชี้ไปทางน้ำอุ่นที่นั่งเล่นเกมอยู่

“ฉัน!” น้ำอุ่นพูดย้ำคำพูดของเนยอย่างงงๆ แล้วยกมือชี้นิ้วมาทางตัวเอง ยัยเนยมันคิดจะทำอะไรแปลกๆ อีกแน่เลย

“ใช่…เธอนั่นแหละน้ำอุ่น”

“เกมอะไรของเธอวะยัยเนย”

“เธอจำพี่กายปีสาม ที่เป็นเฮดว๊ากคณะของเราได้ใช่ไหม”

“อืม…จำได้สิ” น้ำอุ่นพยักหน้าตอบกลับไปอย่างไม่เข้าใจ แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วยละเนี่ย

จะให้น้ำอุ่นจำผู้ชายคนนั้นไม่ได้อย่างไงล่ะ ก็ช่วงที่รับน้องอยู่นะเขาชอบสั่งทำโทษกลุ่มของพวกเธอบ่อยออกซะขนาดนั้น ขนาดหลังรับน้องจบเธอยังบังเอิญเจอเขาตั้งหลายครั้ง แต่เธอแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นก็เท่านั้น น้ำอุ่นละเกลียดที่สุดเลยพวกที่ชอบใช่อำนาจแกล้งคนอื่นเนี่ย ถึงจะหน้าตาดีขนาดไหน แต่ทำตัวไม่ดีเธอก็ไม่สนใจหรอก

“แล้วเธอรู้จักคำว่าวันไนท์สแตนด์หรือเปล่าแหละ”

“อืม…รู้จักน่า” ถึงเธอจะไม่เคยมีแฟนมาก่อนก็ตาม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะตามไม่ทันโลกซะหน่อย แล้วนี่มันเกี่ยวอะไรกับเกมเดิมพันที่จะเล่นกันล่ะ