ตอนที่ 614

ตอนที่ 614 ไม่ได้พบกันนาน คุณยังอยู่ในใจ (6) โดย Ink Stone_Romance เย่เซียวมองเธอด้วยสายตาเย็นชาเพียงรู้สึกว่ารอยยิ้มนั่นช่างกระแทกตานัก บรรยากาศอึดอัดลงอย่างน่าแปลก กระทั่งน่าหลันยิ้มกล่าว “ได้สิ ไม่คิดว่าคุณไป๋จะเจริญอาหารขนาดนี้”

ไป๋ซู่เย่ยิ้มตอบน้อยๆ “อารมณ์ดีก็จะทานเยอะหน่อยน่ะ”

น่าหลันรีบหันกลับไปสั่งคนในห้องทันทีด้วยมาดคุณนายของบ้านอย่างเต็มที่ ไป๋ซู่เย่สบตากับเย่เซียวแวบหนึ่ง สั้นๆ เพียงหนึ่งวินาทีก็หลบสายตาหนี

ไม่มีเสียงพูดคุย

บรรยากาศเริ่มอึดอัดอีกครั้ง

“ยามาแล้ว!” จนอาชิงวิ่งลนลานมาโดยถือกล่องยาไว้

แต่เดิมอาชิงเตรียมทายาให้น่าหลันเองแต่เย่เซียวกลับรับหลอดยาไปเงียบๆ

สีหน้าเย็นชากว่าเมื่อครู่มากนัก

น่าหลันเชยตามองชายหนุ่มที่คาดเดาความคิดไม่ถูกตรงหน้าก่อนจะเผลอไปมองหญิงสาวที่นั่งทานอาหารตรงข้ามตัวเองแวบหนึ่งด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นในอก ช่างเป็นความรู้สึกที่แย่นัก

ความจริงความเงียบสงบรวมถึงความสุขทั้งหมดที่ฉายบนใบหน้าตอนนี้ล้วนเสแสร้งออกมา มีเพียงฟ้าที่รู้ว่าความจริงเธออิจฉาแทบบ้า

เมื่อคืนเย่เซียวปฏิเสธเธอแต่กลับเลือกไป๋ซู่เย่…

ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้วทำไมตอนนี้ถึงอ่อนโยนกับเธอนัก? ทำให้เธออดดำดิ่งลงไปไม่ได้…

“นายท่าน ดีกับคุณน่าหลันจริงๆ เลยนะคะ” อาชิงที่ยืนข้างๆ พูดไปพลางเหลือบสายตาไปที่ไป๋ซู่เย่ไปพลาง ไม่รู้ว่าตั้งใจหรืออย่างไรจึงพูดเสียงดังกว่าเดิม “เห็นคุณน่าหลันเป็นอะไรหน่อยไม่ได้เลย แฟนทั้งหลายของคุณชายถังอิจฉาแทบตาย”

อาชิงไม่รู้จักไป๋ซู่เย่จึงรู้สึกดีต่อน่าหลันที่เข้ามาในบ้านหลังนี้ก่อน ในสายตาทุกคนของบ้านหลังนี้ยอมรับว่าน่าหลันเป็นเจ้านายของพวกเขา บวกกับหยูอันที่ย้ำแล้วย้ำอีกว่าต้องจับตาดูไป๋ซู่เย่ให้ดีเพื่อป้องกันเธอทำอะไร ฉะนั้นย่อมรู้สึกไม่ดีต่อ ‘สิ่งมีชีวิต’ ที่หน้าตาคล้ายคลึงกับคุณน่าหลันและเพิ่งเข้ามาในบ้านหลังนี้

ไป๋ซู่เย่ได้ยินคำพูดของอาชิงก็เผลอกระชับมือจับอุปกรณ์ทานอาหารแน่นขึ้น เธอไม่ได้ยินเสียงเย่เซียวแต่ได้ยินเสียงตำหนิอย่างเขินอายของน่าหลัน “เธอน่ะพูดมากจัง”

อาชิงยิ้มอย่างมีความสุข

ภาพตรงหน้าช่างอบอุ่น ไม่พูดถึงอาชิงแม้แต่ไป๋ซู่เย่ยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน สร้างความไม่ชอบใจแก่ทุกคนในที่นี้

เธอพรูลมหายใจเบาๆ เพราะรู้สึกอัดแน่นเต็มอกจนหายใจแทบไม่ออก

สักพักเมื่อทานไข่ดาวคำสุดท้ายลงคอถึงเงยหน้าขึ้นพูดเสียงเรียบ “ฉันอิ่มแล้ว เชิญพวกคุณทานต่อเลย”

แล้วเบนสายตาไปทางเย่เซียวด้วยท่าทางเรียบนิ่งไร้อารมณ์ “ฉันขอตัวก่อน คุณคงไม่ว่าหรอกนะ?”

ดวงตาของเย่เซียวละจากนิ้วมือของน่าหลันไปยังเธอ

มืดมนมองไม่เห็นแววตาใดๆ

ปากบางเม้มแน่นคล้ายไม่สบอารมณ์อย่างมาก

เธอไม่ได้กวนประสาทเขา ต่อให้เขาไม่สบอารมณ์อย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับตน ไป๋ซู่เย่ไม่อยากอยู่ต่อหมุนตัวคิดจะเดินออกไป

“หยุดอยู่ตรงนั้น!” เย่เซียวตวาดเสียงเย็น

น่าหลันเกร็งนิ้ว เธอหวังเหลือเกินว่าไป๋ซู่เย่จะรีบไปสักที ยิ่งหายตัวไปเร็วเท่าไรยิ่งดี!!

“กลับมานั่ง!” เย่เซียวตวาดอีกครั้ง

ไป๋ซู่เย่สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ หันหลังกลับมา “ฉันทานอาหารเช้าอิ่มแล้ว”

“นั่งลง! อย่าให้ผมต้องพูดซ้ำอีกรอบ”

เธอเงียบไปชั่วขณะก่อนจะนั่งลงตามคำสั่ง อยากให้เธอนั่งลงมองพวกเขาแสดงความรักกันหรือ? ก็ดี…อย่างน้อยน่าจะช่วยเรียกสติเธอได้มากขึ้น

เย่เซียวเบี่ยงหน้าหันไปสั่งอาชิงไม่กี่ประโยค อาชิงได้ยินก็หันมามองไป๋ซู่เย่ด้วยสายตารังเกียจปนสมน้ำหน้าแล้วรีบเดินไปอย่างรวดเร็ว