ตอนที่ 636

เธออดนึกถึงปีที่ฉลองวันเกิดอายุสิบเก้าอยู่ข้างเขาไม่ได้…

เขาเลือกของขวัญไม่เป็นจึงยื่นการ์ดให้เธอหนึ่งใบ อารมณ์ที่เธอรอมาทั้งวันแต่กลับได้การ์ดมาแทนนั้นแทบร้องไห้ออกมาตรงนั้น

หลังวันนั้นเธอไม่สนใจเขาไปสองวันติด เย่เซียวอดทนง้อเธออยู่สองวัน ต่อมาวันที่สามก็ไม่สนใจเธออีกปล่อยให้เธองอนไปเรื่อยๆ แต่ภายหลังก็ได้ชดเชยด้วยภาพเก็บสะสมของ Alex มากมาย

เย่เซียวในตอนนี้เห็นได้ชัดว่าง้อแฟนสาวได้เก่งกว่าเมื่อสิบปีก่อนเยอะทีเดียว

“ของขวัญเหรอ?”ขณะที่น่าหลันกำลังขบคิดเอาช้อนแตะใต้คางให้ดูน่ารักสมวัย “ฉันขอเวลามื้อเย็นคุณหนึ่งมื้อได้ไหม?”

“ง่ายแค่นี้เหรอ?”

“ไม่ง่ายเลย คุณงานยุ่งขนาดนี้ เราไม่ได้ทานข้าวด้วยกันตั้งนานแล้วนะ วันเกิดฉัน คุณหาเวลาว่างมาทานมื้อเย็นกับฉันได้ไหม?” พูดถึงตรงนี้น่าหลันลอบมองไป๋ซู่เย่ที่นั่งตรงข้ามตัวเองแวบหนึ่งก่อนพูดเสริมอีกประโยคด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แค่เราสองคนไม่มีคนนอก”

คนนอก

ไป๋ซู่เย่รู้อยู่แก่ใจดี รู้ว่าคำนี้หมายถึงตัวเอง

“น้าหลี่ โจ๊กวันนี้ต้มได้ดีมากเลย” เธอเบี่ยงหน้าไปพูดกับน้าหลี่เสียงเบาด้วยรอยยิ้ม น้าหลี่จึงยิ้มตามทีหนึ่ง “ถ้าคุณไป๋ชอบล่ะก็ จากนี้ฉันจะให้ห้องครัวทำให้คุณทุกเช้าเลยดีไหมคะ?”

“ดีสิ รบกวนด้วยนะ”

“ไม่รบกวนเลยค่ะ”

เย่เซียวหันกลับมาเห็นรอยยิ้มที่ไม่สนใจเรื่องอื่นบนใบหน้าเธอแล้วเรียกให้เขารู้สึกอัดอั้นในอก

“อาหารเย็นน่าจะทานกับคุณไม่ได้แล้ว” เย่เซียวเอ่ยเสียงเรียบ กำลังพูดกับน่าหลัน

น่าหลันนิ่งงัน

จากนั้นใบหน้าดวงเล็กสวยงามฉายแววผิดหวังอย่างปกปิดไม่มิด เธอใช้ช้อนคนโจ๊กในถ้วยไปมา หลุบตามองต่ำเผยให้เห็นเงาของแพขนตาจางๆ ขับให้เจ้าตัวดูน่าสงสารเล็กน้อย

จากปริมาณความเอ็นดูที่เย่เซียวมีต่อแฟนสาวตัวเองนั้น ไป๋ซู่เย่ไม่คิดว่าเย่เซียวจะปฏิเสธเธอเช่นกัน…

“ช่วงบ่ายผมจะไปสัมมนางาน ถ้าคุณไม่รู้สึกเบื่อเวลาอยู่กับผมก็เก็บกระเป๋าไปพร้อมกับผม”

ความคิดของเธอหยุดชะงักเพราะคำพูดของเย่เซียว

น่าหลันเองก็เหนือคาดเช่นกัน เงยหน้ามองเขาอย่างดีใจ

“คุณอยากไปพักผ่อนริมทะเล คิดว่าช่วงนี้น่าจะไปไม่ได้ แต่ผมพาคุณไปเดินเล่นต่างประเทศบ้างก็ดี หลังปีใหม่ผมจะหาเวลาว่างชดเชยวันหยุดนี้ให้” เสียงเย่เซียวยังคงราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์

น่าหลันกลับอดดีใจไม่ได้ ส่ายหัวอย่างนึกใส่ใจ “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันรู้ว่าคุณยุ่งมาก”

ขอแค่ได้อยู่กับเขาความจริงจะอยู่ไหนก็เหมือนกัน! แน่นอนว่าเงื่อนไขคือต้องไม่มี ‘ศัตรู’ ของเขาอย่างไป๋ซู่เย่อยู่ด้วย

“อาชิง งั้นตอนนี้เธอรีบไปเก็บกระเป๋าช่วยฉันเลย” เธอหันกลับไปสั่งอาชิงด้วยความดีใจ ความผิดหวังเมื่อสักครู่หายเป็นปลิดทิ้ง

อาชิงพูดหยอกเธอ “คุณคะ นี่ยังเช้าอยู่เลย ไม่ต้องรีบหรอกค่ะ”

เธอหน้าแดงระเรื่อเหลือบมองเย่เซียวด้วยความเคอะเขิน “บอกให้เธอไปก็ไปสิ”

…………

ไป๋ซู่เย่ก้มหน้าทานโจ๊กต่อราวกับใจจดใจจ่อนัก ไม่ได้เงยหน้าพูดสักประโยคหรือมองสองคนบนโต๊ะแม้แต่แวบเดียวตั้งแต่ต้นจนจบ

เธอเจียมตัวดีจึงนั่งเงียบๆ ทำหน้าที่เป็นเพียง ‘คนนอก’ คนหนึ่ง ไม่รบกวนพวกเขา

…………………………

คืนนั้น

ไป๋ซู่เย่กลับไปที่เซียงเซี่ยกู่

สามทุ่มกว่าเธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ทายาให้ตัวเองก่อนถือแก้วกาแฟยืนพิงขอบหน้าต่างบานใหญ่ ยามมองภาพกลางคืนของเมืองใหญ่โตที่อยู่ด้านใต้ น้าหลี่โทรมาถามเธอว่าจะกลับไปทางนั้นหรือไม่

“เขากับน่าหลันไปสัมมนาแล้วสินะ?” ไป๋ซู่เย่ถาม