ตอนที่ 638

ถ้าอย่างนั้นไม่วางสายแล้วกัน

ไป๋ซู่เย่วางโทรศัพท์ไว้ข้างๆ ไม่รอฟังเขาพูดอะไรก็พลิกตัวนอนต่อ

เย่เซียวที่อยู่อีกฟากของสาย ‘ฮัลโหล’ สองเสียงแต่ไม่ได้รับเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงหายใจเข้าออกที่ไม่เป็นจังหวะให้เขาย่นคิ้ว

จากนั้นเก็บโทรศัพท์คว้ากุญแจรถมุ่งหน้าออกไปข้างนอก

“เย่เซียว” น่าหลันเพิ่งวางสัมภาระเสร็จเดินออกมาจากห้อง “คุณจะออกไปเหรอ?”

“อืม”

“แต่ตอนนี้ดึกมากแล้วนะ”

“คุณเองก็รีบพักผ่อน”

“นั่งเครื่องบินมาทั้งวัน คุณไม่เหนื่อยเหรอ?”

เย่เซียวกลับสับเท้าเดินต่อไปโดยไม่สนใจเธออีก น่าหลันคอยมองแผ่นหลังนั่นจนอดรู้สึกผิดหวังไม่ได้ เขารีบออกไปขนาดนี้เพราะไปหาใคร? หรือว่า…เกี่ยวข้องกับไป๋ซู่เย่อีกแล้ว?

เดิมทีสัมมนาสี่วันแต่หลังจากเมื่อวานจู่ๆ เขาก็บอกว่าเลื่อนเวลาเสร็จก่อนกำหนด โต้รุ่งทำงานเพราะจะได้รีบกลับมา

น่าหลันอยากถามจริงๆ ว่าที่เขารีบกลับมาขนาดนี้เพราะไป๋ซู่เย่ใช่ไหม แต่ทำได้แค่เก็บคำถามเหล่านั้นไว้ในใจ

“คุณคะ ทำไมมายืนเหม่อตรงนี้ล่ะคะ? ออกไปเที่ยวกับนายท่านนานขนาดนี้ ไม่สนุกเหรอคะ?”

อาชิงยิ้มล้อเธอ

เธอดึงสติกลับมาแย้มปากยิ้ม “ไม่ได้ไม่สนุก สนุกมาก”

“นายท่านให้ของขวัญคุณด้วยสินะคะ?”

“แน่นอน”

เพียงแต่…นั่นไม่ใช่ของขวัญที่เขาไปเลือกเอง ขณะที่หยูอันมอบให้เธอนั้นยังดูออกถึงความผิดหวังของเธอได้ ปลอบเธอว่าเย่เซียวงานยุ่งเกินไปถึงได้วานให้เขาทำแทน

เธออดคิดไม่ได้ว่าเมื่อก่อนตอนวันเกิดไป๋ซู่เย่ เขาฉลองให้เธออย่างไร?

“พวกคุณอยู่โรงแรมเดียวกัน นอนห้องเดียวกันใช่ไหมคะ?” อาชิงยิ้มถามต่อ

น่าหลันหน้าแดง “เธอถามมากไปแล้ว”

“ดิฉันเป็นห่วงคุณไงคะ” อาชิงยิ้มคิกคัก “คุณว่าถ้าคุณอยู่ด้วยกันกับนายท่านแล้วฉวยโอกาสตอนนี้มีลูกของนายท่านสักคนก็ดีสิคะ! จากนิสัยของนายท่านจะต้องแต่งงานกับคุณทันทีแบบไม่ลังเลแน่!”

“เธอยิ่งอยู่ยิ่งไม่ระวังคำพูดนะ คำพูดแบบนี้พูดได้แค่ต่อหน้าฉัน ห้ามไปพูดต่อหน้าเย่เซียว” เธอดุกลบเกลื่อนไปที แม้จะมีรอยยิ้มบนใบหน้าแต่ในใจกลับรู้สึกขมขื่นอย่างบอกไม่ถูก

นอนห้องเดียวกัน?

ย่อมไม่มีทางเป็นอย่างนั้น

เย่เซียวมักรักษาระยะห่างกับเธอเสมอต่อให้หลายวันนี้เธอบอกใบ้อย่างชัดเจนตลอดแต่เขากลับทำเหมือนไม่เข้าใจอย่างเคย

……………………

ไป๋ซู่เย่หลับไม่ได้สติ เมื่อได้ยินเสียงกริ่งประตูก็ได้แต่ย่นคิ้ว ไม่ได้ลุกไปเปิดประตูแค่ดึงผ้าห่มขึ้นสูงคลุมโปงเพื่อปิดเสียงน่ารำคาญนั่น

แต่ยังดีที่กริ่งประตูไม่ได้ดังต่อหลังจากดังไปแค่สองครั้งก็ไร้การเคลื่อนไหวใดๆ เธอพรูลมหายใจออกหลับตานอนต่อ

เย่เซียวหยิบกุญแจไขประตูเดินตรงไปยังห้องนอน

แวบเดียวเห็นเธอที่หลับอยู่บนเตียง

นึกถึงเรื่องที่เธอวางสายเขาเพราะดูหนังกับผู้ชายคนอื่นไฟโทสะก็ยิ่งลุกโชน หมายจะคิดบัญชีกับเธอสักหน่อยแต่พอเลิกผ้าห่มออก เผยใบหน้าเล็กแดงซ่านเพราะอาการป่วยให้เห็น เขาใจกระตุกวูบ ไฟโทสะแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกอื่นทันที

“ไป๋ซู่เย่?” เขาเรียกเธอเป็นการลองเชิง

เธอเหมือนไม่พอใจที่มีคนมารบกวนตัวเอง คิ้วสวยขมวดน้อยๆ

เขาแตะหน้าผากเธอหยั่งเชิงก่อนนึกโกรธไม่ได้ “คุณเป็นไข้มานานเท่าไหร่แล้ว?”

เสียงนี้…

แพขนตาเธอกะพริบปริบๆ ม่านตาค่อยๆ เปิดออก เพราะถูกไข้เล่นงานเข้าทำให้ภาพตรงหน้าเหมือนเคลือบด้วยหมอกจางๆ แต่ก็พอจะเห็นร่างสูงใหญ่ที่กำลังยืนอยู่ข้างเตียงตัวเอง

“…เย่เซียว?”