ตอนที่ 646

ตอนที่ 646 หลับไปพร้อมอ้อมกอด (1) โดย Ink Stone_Romance ยกแขนเช็ดเหงื่อบริเวณหน้าให้เธอก่อนจะมีชั้นเหงื่อผุดขึ้นมาใหม่

“ยังทนไหวไหม?” เขาถามเสียงเบาปนแหบแห้งเล็กน้อย

เธอสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงรับคำจากเสียงในลำคอ ‘อืม’ มือเขาลูบไล้แผ่นหลังเธอเป็นการปลอบประโลมเบาๆ โดยไม่รู้ตัวคล้ายว่าทำแบบนี้แล้วจะช่วยบรรเทาความเจ็บให้เธอได้บ้าง

แม้ไป๋ซู่เย่จะหลับตาอยู่แต่เธอยังสัมผัสได้ถึงการปลอบประโลมจากเขาได้ดี หัวใจที่ขมขื่นในทีแรกเริ่มมีความอบอุ่นแผ่ซ่านมาแทนที่อย่างน่าแปลก ใจอ่อนยวบ…

ผู้ชายคนนี้นี่…

ควบคุมความรู้สึกเธอได้ง่ายๆ วินาทีก่อนเหยียบเธอให้ตกนรก วินาทีนี้พาเธอขึ้นสวรรค์ได้…

ความสุขความทุกข์ปะปนกันไป อารมณ์เฉยชาอารมณ์เดือดพล่านที่สลับปะทะกันไปมานั้นเรียกให้เธอรู้สึกมีอะไรติดตรงคอจนน่าอึดอัด แสบจมูกนิดๆ เพราะอยากร้องไห้

เธอรู้สึกแค่ว่าทุกความดื้อรั้นและเย่อหยิ่งของตัวเองจะถูกเขาพังทลายให้อ่อนแอลงไปหมด เธอก้มหน้าอ้าปากกัดไหล่เขาไว้ เย่เซียวตัวสะท้านก่อนจะสัมผัสถึงความเปียกชื้นตรงลาดไหล่ เขากลับไม่กล้าไปดูว่านั่นเป็นหยาดเหงื่อของเธอ หรือว่า…

น้ำตา…

ผู้หญิงที่หัวแข็งและใจร้ายคนนี้ น้ำตาไหลได้จริงๆ หรือ?

……………………

ถังซ่งคอยมองพวกเขาสองคน รู้สึกเพียงว่าบรรยากาศเริ่มอึดอัด เขาไม่ได้พูดอะไรอีกแค่ถอนหายใจเงียบๆ ส่ายหัวแล้วทำแผลอย่างตั้งใจต่อไป

…………………………

ครึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น

แผลบนตัวเธอทั้งหมดถูกทำเสร็จสิ้นแล้ว ด้วยความชำนาญมือของเขาเธอจึงไม่ต้องเจ็บปวดมาก แต่พอเย็บเสร็จก็ทำเอาเจ้าตัวแทบหมดแรงเหมือนกัน

“ต้องพักดูอาการที่โรงพยาบาลก่อนเพื่อป้องกันการติดเชื้อ เดี๋ยวจะส่งตัวไปที่ห้องพักวีไอพี” หลังทำแผลเสร็จถังซ่งเองก็ลอบถอนหายใจโล่งอก หากทำได้ไม่ดีเย่เซียวจะต้องไม่ปล่อยเขาไว้แน่

“อืม” เย่เซียวยังกอดไป๋ซู่เย่อยู่ไม่ได้ปล่อยมือ

ถังซ่งจิ้มไหล่เขาที “อย่ากอดอีกเลย ที่นี่มีพยาบาลคอยดูอยู่ไม่เป็นอะไรหรอก นายออกมา เดี๋ยวทำแผลให้”

เย่เซียวเงียบไปอึดใจ

หลุบตามองเธอในอ้อมแขนแวบหนึ่ง

เห็นได้ชัดว่าไป๋ซู่เย่ก็ได้ยินที่ถังซ่งพูดเลยฝืนขยับตัวให้เลื่อนลงจากไหล่เขา อ้อมแขนว่างเปล่าสร้างความเย็นวาบตรงอกแก่เย่เซียวไม่น้อย หมายจะรั้งเธอมากอดโดยไม่รู้ตัวแต่สุดท้ายสองมือก็หยุดค้างอยู่กลางอากาศ กำหมัดแน่นเก็บมือ

น่าขำจริงๆ!

นี่เพิ่งผ่านไปครู่เดียวเท่านั้น ทำไมเขาถึงหลงใหลกับความรู้สึกนี้ได้?

………………

ไป๋ซู่เย่ถูกเข็นเข้าไปในห้องพักฟื้น

เย่เซียวนั่งอยู่ในห้องทำงานของถังซ่งปล่อยให้ถังซ่งทำแผลไปอย่างไม่สบอารมณ์ สูบบุหรี่ตามสบายเพราะไม่ว่าอย่างไรที่นี่ก็ไม่มีผู้ป่วยเข้าออก บวกกับรู้ว่าเขาอารมณ์ไม่ดีถังซ่งถึงปล่อยเลยตามเลย ไม่ได้ห้ามเขาสูบบุหรี่

ตอนทำแผลให้เขาได้จิปากไปหลายที “มีเศษกระจกแทงเข้าไปที่เท้าเยอะขนาดนี้ นายไม่เจ็บหรือไง?”

เจ็บไหม?

ตอนนี้เจ็บนิดๆ ล่ะ

แต่เมื่อครู่ไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆ หัวใจทั้งดวงอยู่ที่เธอทั้งหมด ใจจดใจจ่อคิดแต่ว่ารีบพาเธอมาส่งที่โรงพยาบาลโดยเร็ว

ถังซ่งคีบเศษกระจกออกให้เขาทั้งหมดและพันแผลทุกแผลก่อนที่จะจุดบุหรี่ให้ตัวเองหนึ่งมวน “เมื่อก่อนฉันดูไม่ออกเลยนะว่าความรุนแรงของนายใช้กับผู้หญิงด้วย?”

เย่เซียวคร้านจะอธิบาย

“ดูจากร่องรอยบนตัวเธอ นายมีอะไรกับเธออีกแล้วใช่ไหม?”

เย่เซียวแค่นเสียงเย็นชา “นายดูละเอียดจังนะ!”