ตอนที่ 649

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 649 หลับไปพร้อมอ้อมกอด (4) ตอนที่ 649 หลับไปพร้อมอ้อมกอด (4) โดย Ink Stone_Romance เย่เซียวอุ้มเธอไปยังแผนกสูตินรีเวช

ในห้องตรวจ VIP มีผู้ป่วยแค่เธอคนเดียว เธอนั่งรอตรงเก้าอี้โดยมีเย่เซียวยืนประกบด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

“คุณผู้หญิง ไม่สบายตรงไหนงั้นเหรอ?” คุณหมอประจำแผนกสูตนรีเวชสอบถาม

ไป๋ซู่เย่มองเย่เซียวแวบหนึ่ง “คุณออกไปก่อนได้ไหม?”

“ใช่ค่ะ คุณผู้ชาย ที่นี่เดี๋ยวต้องตรวจภายใน ห้ามผู้ชายเข้ามาข้างในนะคะ” คุณหมอเองก็รับคำ อยากบอกแบบนี้ไปตั้งนานแล้วแต่เพราะสีหน้าของเขาน่ากลัวเกินไปจึงไม่กล้าเอ่ยปาก

เย่เซียวกลับทำเหมือนฟังพวกเธอไม่เข้าใจ กล่าวด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ “เธอมีแผลด้านล่าง เจ็บหนักด้วย คุณช่วยตรวจดูตรงแผลให้เธอที”

“…” ไป๋ซู่เย่เงียบ

คุณหมอแผนกสูตินรีเวชกลับทำหน้าถึงบางอ้อ “ที่แท้แบบนี้นี่เอง ได้ คุณผู้หญิง คุณมานอนตรงนี้ให้ฉันดูแผลหน่อย”

คุณหมอลุกขึ้นยืนก่อน

ไป๋ซู่เย่รับคำสั้นๆว่า ‘ค่ะ’ ใช้แขนยันเคาน์เตอร์ตรวจไข้ขึ้น ขยับเท้ายังไม่ทันเดินไปดีเจ้าตัวก็ถูกเย่เซียวช้อนตัวจากพื้นเสียก่อน

อย่างไรเสียเธอรู้สึกเจ็บแผลใต้ร่างจริงๆ กับตอนเดิน จึงปล่อยให้เขาอุ้มเลยตามเลยไป

เย่เซียววางเธอลงบนเตียง

คุณหมอกลับบอกเธอไปพลาง “คุณผู้หญิง ถอดกางเกงลงเลยค่ะ คุณผู้ชายท่านนี้ ตอนนี้คุณออกไปได้แล้วค่ะ”

เย่เซียวยืนนิ่งไม่ขยับ “ตรวจแบบนี้แหละ”

“เย่เซียว!” ไป๋ซู่เย่เริ่มหมดความอดทน

เขาทำหน้าตาย “ใช่ว่าจะไม่เคยเห็น คราวก่อนผมนี่แหละช่วยเช็คให้คุณ ถอดกางเกง อย่ามัวเสียเวลา!”

เขาก็อยากเห็นแผลของเธอเช่นกัน

คุณหมอที่ยืนข้างๆ หน้าแดงก่ำเมื่อได้ยิน อื้อหือ วัยรุ่นสมัยนี้นะ เลี่ยนเกินไป ไม่อายบ้างเลย

ไป๋ซู่เย่หน้าแดงเถือก วาดมือคว้าหมอนบนเตียงโยนไปทางเขา “คุณออกไป ถ้าคุณไม่ไปฉันก็จะไม่ตรวจ”

เย่เซียวยืนอยู่ไม่กี่วินาทีสุดท้ายก็หันหลังเดินออกไป แต่ก็ไม่ได้ยืนไปไกลมากแค่ยืนอยู่หลังผ้าม่าน

พอนึกถึงเย่เซียวยืนอยู่ข้างๆ ไป๋ซู่เย่ยังรู้สึกลำบากใจหน่อยๆ ถอดกางเกงลงช้าๆ คุณหมอตรวจไปยังรู้สึกเจ็บอยู่ แต่เธอกัดปากกลั้น

คุณหมอตรวจดูก็กล่าวขึ้น “นี่มันอะไรกัน ทำไมถึงบวมแดงขนาดนี้? แผลฉีกขาดหมดแล้ว! พวกคุณสองคน…ให้ตายสิ! วัยรุ่นทำไมไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจเลย!”

ไป๋ซู่เย่หน้าแดงไม่รู้ควรตอบโต้อย่างไรดี ทันใดนั้นผ้าม่านก็ถูกเปิดออกกะทันหัน

เย่เซียวยืนอยู่ตรงนั้นขมวดคิ้วถาม “สาหัสมากเลยเหรอ?”

ไป๋ซู่เย่ประหม่าจนรีบหุบขาเข้าหากัน

“เป็นแบบนี้แล้วยังไม่สาหัสอีกเหรอ? ฉันว่านะพวกผู้ชายทำไมถึงเอาแต่รู้สึกดีฝ่ายเดียวไม่สนว่าคนอื่นเป็นตายร้ายดียังไง!” คุณหมอก็โกรธเป็นเหมือนกัน ตอนนี้ไม่สนแล้วว่าเย่เซียวสีหน้าย่ำแย่ขนาดไหนเริ่มตำหนิ “คนที่มาตรวจที่นี่ สองสามีภรรยามีบ้างที่อวัยวะฉีกขาด แต่ฉันไม่เคยเห็นใครอาการหนักเท่าเธอมาก่อน นอกจากคนที่ถูกข่มขืน!”

ไป๋ซู่เย่สูดหายใจที

หากแต่ความจริงสิ่งที่ตัวเองได้พบเจอต่างจากข่มขืนตรงไหนกัน?

“ผู้ชายอย่างคุณเห็นแก่ตัวที่สุด! แม่หนู ไม่ใช่ว่าฉันว่าคุณนะ หาแฟนก็ต้องเปิดตาหาดีๆ หน้าตาดีอย่างเดียวไม่มีประโยชน์อะไร สำคัญว่าต้องอ่อนโยนใส่ใจคุณต่างหาก”

สีหน้าเย่เซียวแย่ลงเรื่อยๆ

ไป๋ซู่เย่กลับหัวเราะ “ค่ะ ฉันจะจำไว้ แต่ว่า…”

เธอกวาดสายตาไปทางเย่เซียว ค่อยๆ เอ่ยขึ้น “เขาไม่ใช่แฟนของฉัน”