ตอนที่ 669

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 669 ตอนพิเศษวันคริสต์มาส (ซิงเฉิน และ เสี่ยวไป๋) ตอนที่ 669 ตอนพิเศษวันคริสต์มาส (ซิงเฉิน และ เสี่ยวไป๋) โดย Ink Stone_Romance ตอนพิเศษวันคริสต์มาส

เพราะมีกิจกรรมวันคริสต์มาสร้านกาแฟของเซี่ยซิงเฉินเริ่มเข้าสู่ช่วงที่งานยุ่งที่สุด เธอกลับบ้านดึกติดต่อเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ถึงบ้านหลังสี่ทุ่มตลอด

กลับถึงบ้านอย่างแรกไปที่ห้องของลูกทั้งสองคนก่อน

ตั้งแต่คราวที่ถูกจับตัวไปพร้อมกับจิ่งอวี้ เซี่ยต้าไป๋มักฝันร้ายบ่อยครั้ง แม้ว่าเธอกับเย่ฉิงจะเชิญจิตแพทย์ที่ดีที่สุดมาให้เขา ได้ผลก็จริงแต่ก็ไม่อาจรักษาได้ถึงต้นตอของอาการได้

ตอนที่เซี่ยซิงเฉินเข้าไปในห้องของเขา เขากำลังกอดน้องสาวหลับอยู่โดยที่หัวคิ้วเล็กขมวดเข้าหากัน ใบหน้าขาวนิ่มเล็กๆ ชื้นด้วยเหงื่อบางๆ กำปั้นเล็กๆ บนเตียงที่กระชับแรงแน่นจนฝ่ามือก็เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ

เซี่ยซิงเฉินมองอย่างปวดใจ อุ้มน้องสาวจากอ้อมแขนเขาไปไว้บนเตียงเล็กถึงตบไหล่เขาเบาๆ เป็นการปลุก

เซี่ยต้าไป๋เริ่มแรกยังโบกกำปั้นท่ามกลางอากาศไปมา พอถูกเธอปลุกให้ตื่นอารมณ์ถึงคงที่ลงช้าๆ

“หม่ามี้” เซี่ยต้าไป๋ลากเสียงยาวเรียกเธออย่างเศร้าใจ เธอฟังแล้วเจ็บใจอย่างมาก อุ้มเด็กน้อยขึ้นจากเตียง สองมือตบหลังปลอบเขาแผ่วเบา “เด็กดี ไม่กลัวนะไม่กลัว แม่อยู่นี่!”

เซี่ยต้าไป๋ตาชุ่มฉ่ำแต่ไม่ยอมร้องไห้ออกมา สองแขนขาวเนียนเกี่ยวคล้องลำคอเซี่ยซิงเฉินไว้แน่น ห้อยติดบนเธอเหมือนหมีโคอาล่า “หม่ามี้ คืนนี้หม่ามี้นอนกับผม ได้ไหม?”

เซี่ยซิงเฉินดูลูกชายก่อนจะหันไปดูลูกสาวที่นอนดูดมืออยู่ พยักหน้า “ก็ได้ งั้นแม่ไปอาบน้ำก่อน อาบน้ำเสร็จค่อยมาอยู่เป็นเพื่อนลูก”

เซี่ยต้าไป๋ถึงยิ้มออก ไถลลงจากตัวเธอ

……………………

เซี่ยซิงเฉินเปลี่ยนทิศทางไปที่ห้องนอน คุณไป๋เองก็ยังไม่นอน กำลังเปิดอ่านเอกสาร

“ทำไมยังไม่นอนล่ะคะ?” เซี่ยซิงเฉินเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบชุดนอนของตัวเองออกมาแล้วเดินไปห้องอาบน้ำพร้อมถามเขาไปพลาง “เดี๋ยวฉันไปนอนห้องลูกนะคะ จะนอนกับพวกเขา”

ไป๋เย่ฉิงหยุดท่าที่กำลังพลิกเอกสาร “แปลว่าคุณคิดจะปล่อยให้สามีของคุณนอนเฝ้าห้องคนเดียว?”

เซี่ยซิงเฉินหลุดขำออกเสียง “คุณไป๋ น้ำเสียงของคุณไม่ดีเลยนะ”

“หรือว่าคุณฟังไม่ออกว่าผมกำลังมีความต้องการ?” ไป๋เย่ฉิงก้าวขายาวไปที่ห้องอาบน้ำ

เซี่ยซิงเฉินคล้องลำคอเขาไว้ กล่อมเขาเสียงนุ่ม “ช่วยไม่ได้ ต้าไป๋นอนไม่หลับ ฉันเพิ่งเข้าไปเขาฝันร้ายอีกแล้ว ฉันเป็นห่วงว่าเขาจะกลัวเลยนอนเป็นเพื่อนเขา”

ไป๋เย่ฉิงยังหน้าบึ้งเหมือนเดิม “แล้วผมล่ะ? คุณเติมเต็มเขาแล้วคิดจะเติมเต็มผมยังไง?”

เขาว่าแล้วสอดมือเข้าใต้ร่มผ้าของเธอ เซี่ยซิงเฉินถูกลูบไล้จนตัวอ่อนแรงยั้งมือเขาเสียงหอบ “รอเดี๋ยว…ฉันยังไม่ได้อาบน้ำ…”

ไป๋เย่ฉิงเองก็เริ่มหายใจหอบหนักขึ้น เสียงแหบแห้ง “งั้นก็อาบด้วยกัน”

“แต่…คุณอาบแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ผมไม่รังเกียจถ้าจะต้องอาบอีกครั้ง”

เซี่ยซิงเฉินยังอยากพูดบางอย่างต่อแต่ถูกชายหนุ่มประกบจูบ ตามด้วยเสื้อเชิ้ตบนตัวถูกเขาออกแรงกระชากทิ้งจนกระดุมเสื้อเด้งกระจายไปแต่ละที่ เซี่ยซิงเฉินกัดปาก “ไป๋เย่ฉิง นั่นเป็นชุดทำงานของฉันนะ!”

“รู้สึกไม่พอใจกับชุดคุณตั้งนานแล้ว!” ไป๋เย่ฉิงหายใจหอบหนักใช้สายตาราวกับมีไฟพ่นจ้องเธอ “ใส่เย้ายวนใจขนาดนี้ ผมอยากฉีกมันออกตั้งนานแล้ว…”

“คุณ…” เซี่ยซิงเฉินทุบไหล่เขาไปสองทีอย่างนึกโกรธ “นี่มันชุดทำงานของฉัน มันยั่วตรงไหน?”

“ยั่วทุกตรง!” ไป๋เย่ฉิงอุ้มเธอวางในอ่างอาบน้ำ มือหนึ่งถลกกระโปรงทรงเอสีดำของเธอโยนทิ้งไกลๆ อย่างหมดความอดทน “คุณใส่แบบนี้ทุกวัน ยิ้มต่อหน้าผู้ชายพวกนั้นจนตาหยี ผมไม่พอใจตั้งนานแล้ว!”