ตอนที่ 681

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 681 รักจนหลงทาง (4)

“คุณยังยิ้มออกอีกเหรอ!” ไป๋หลางพูดอย่างโมโห

“นายโมโหอะไร? ฉันบอกแล้วว่าฉันสมยอมเอง”

“ผมก็สงสารคุณไง! ตอนนั้นคุณเองก็ปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่ง ถ้าเย่เซียวต้องการแก้แค้นก็น่าจะมาหาผู้บัญชาการกระทรวงความมั่นคงของเราสิ! ตอนนั้นคุณถูกทรมานจนปางตาย ไม่ได้ดีไปกว่าเขาเลย…”

“นายเก็บอารมณ์ของนายหน่อย เขาเสียลูกน้องไปตั้งมากเพราะฉัน…” ไป๋ซู่เย่พูดถึงนี่ตรงนี้ก็ทิ้งสายตาไปนอกหน้าต่าง มองภาพทิวทัศน์ที่รายเรียงอยู่นอกหน้าต่างห่างๆ ขอบตาแดงก่ำ สุดท้ายพูดออกมาเพียงว่า “ไม่พูดแล้ว เป็นเรื่องอดีตทั้งหมดแล้ว…จากนี้ไป จะไม่เกิดขึ้นอีก…”

ไป๋หลางได้ยินเสียงเศร้าโศกของเธอก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองสีหน้าในตอนนี้เธอสักนิดไม่ได้

“อ้อ จะบอกคุณเรื่องหนึ่ง” เขานึกบางอย่างได้เลยดึงหัวข้อพูดคุยมาที่เรื่องงาน “หลายวันก่อนในที่สุดก็ดักฟังความเคลื่อนไหวของไฟเรนเซ่ได้ เมื่อคืนคนของเราล้อมจับไฟเรนเซ่ที่ประเทศ T”

“ล้อมจับไฟเรนเซ่? นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย”

“ใช่ ฉะนั้นสถานการณ์ตอนนั้นเลยแย่มาก สุดท้ายมีคนมารับหน้าให้สุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ไฟเรนเซ่นั่นหนีไปได้! อีกอย่างตอนนี้ถือได้ว่าแหวกหญ้าให้งูตื่นจริงๆ คิดจะล้อมจับเขา คงไม่ง่ายขนาดนั้นแล้ว”

ไป๋ซู่เย่ทิ้งสายตาไปนอกหน้าต่างอย่างหนักใจ เธอไม่อยากให้ตนได้รับหน้าที่นี้ ยิ่งไม่อยากให้เย่เซียวถูกลากมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย แต่มีหลายเรื่องที่ไม่เป็นตามที่หวัง พวกเขาควบคุมไม่ได้

…………

ไป๋ซู่เย่กลับไปโทรหาศูนย์บัญชาการร้องขอวันหยุด ปลัดกระทรวงใจดีอนุญาตให้เธอหยุดไปสิบวันเต็ม

หลังขอวันหยุดเสร็จเธอนอนบนเตียงหลับตาเข้าสู่ห้วงนิทราทันที หลับสนิทจนเธอแอบหวังว่าตนจะหลับไปเช่นนี้ ไม่ต้องตื่นมาอีกตลอดไป

หลับครั้งนี้จนลืมวันลืมคืน รอตื่นมาอีกทีพบว่าเป็นเช้าแปดโมงของวันรุ่งขึ้น

แสงอาทิตย์นอกหน้าต่างทะลุม่านหมอกบางๆ เธอดึงผ้าม่านขึ้นให้แสงอาทิตย์สาดส่องมาบนเตียง ดูแล้วช่างอบอุ่น เธอยิ้มให้แสงอาทิตย์ ฟ้ายังไม่ถล่ม พระอาทิตย์ยังคงขึ้นเหมือนเดิม วันเวลาผ่านไปตามปกติ

เธอตื่นนอนมาแปรงฟันล้างหน้า

เดินออกจากห้องเพื่อชงนมให้ตนสักแก้วในห้องครัว ข้างหูเหมือนยังได้ยินเสียงเอาแต่ใจดังกึกก้องอยู่…

–หยุดอยู่ตรงนั้น! ห้ามไปไหน! ผมมาอยู่นี่ไม่ได้มาเป็นพ่อครัวให้คุณ!

–ต้มน้ำให้ผม ผมหิวน้ำ!

–ได้กินกับข้าวฝีมือผม แปลว่าชาติที่แล้วคุณทำบุญมาเยอะ

ทุกถ้อยคำวนเวียนไปมาอย่างชัดเจน ดึงทึ้งโสตประสาทเธออย่างบ้าคลั่ง เธอรีบเดินออกจากห้องครัวไปยืนรับอากาศตรงริมหน้าต่าง อารมณ์ถึงค่อยๆ สงบลง

เสียงเหล่านั้นก็เริ่มห่างหายจากตนขึ้นเรื่อยๆ…

จะดีขึ้น

สิบปีก่อนหัวใจที่แตกสลายไม่เหลือชิ้นดียังหายได้…—อย่างน้อยภายนอกเป็นเช่นนั้น ครั้งนี้เองก็ต้องทำได้

แค่ปัญหาขึ้นอยู่กับเวลา

ไป๋ซู่เย่เก็บสัมภาระบินออกนอกประเทศชั่วคราว เธอพักผ่อนที่ทะเลต่างประเทศสิบวันเต็ม สิบวันนี้ทุกวันแค่สวมแว่นกันแดดนอนอาบแดดริมชายหาด เธอทิ้งเบอร์โทรของโรงแรมไว้ให้ครอบครัวก่อนจะปิดโทรศัพท์มือถือตลอดการเดินทางนี้

สิบวันหลังจากนั้นพอกลับมาในประเทศเพิ่งลงจากเครื่อง เธอเปิดเครื่องกลับมีแจ้งเตือนสายที่โทรเข้ามาแล้วไม่ได้รับนับไม่ถ้วน

กดเปิดขึ้นดู เป็นของถังซ่ง

สิบวันนี้เขาโทรหาตนอยู่นับสิบกว่าสาย และต่างโทรมาเมื่อสามวันแรก เจ็ดวันหลังไม่มีสายโทรมาอีก

ไป๋ซู่เย่ไม่ได้โทรกลับไป

ไป๋หลางมารับเธอ ระหว่างที่ช่วยยกกระเป๋าเดินทางขึ้นรถก็พูดกับเธอไป “คุณไม่เปิดเครื่องสิบวัน อดทนเก่งจริงๆ! ผมกลัวว่าจะถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับคุณข้างนอกเข้า”

“ฉันดูเหมือนคนที่ดูแลตัวเองไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?”