ตอนที่ 693

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 693 ไม่อาจถอนตัว (3) นึกถึงนี่เธอยิ้มฝืดเฝื่อนส่ายศีรษะ ทำไมถึงนึกถึงเขาอีกแล้วล่ะ?

ไม่ควรเลยจริงๆ

เปลี่ยนชุดในห้องนั่งเล่นสักครู่ก็ได้รับสายจากยวิ๋นอวิ๋นช่วนเธอถึงล็อกประตูลงไป

ยวิ๋นอวิ๋นช่วนเห็นเธอก็ลงจากรถมาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้เธออย่างสุภาพบุรุษแต่ไกล

“ขอบคุณ” เธอนั่งในรถ

ยวิ๋นอวิ๋นช่วนเอียงตัวมาหมายจะคาดเข็มขัดให้เธอ

“ฉันทำเองเถอะ” เธอรับมือแทน มองเห็นใบหน้ายวิ๋นอวิ๋นช่วนที่ใกล้กับตนขนาดนี้ในหัวกลับเป็นภาพที่วันนั้นเธอกับเย่เซียว ที่เธอจงใจกัดปากเขาเป็นการแก้แค้นในโรงจอดรถส่วนตัวของถังซ่ง…

บอกว่ากัดแต่ท้ายมา…ความจริงกลายเป็นกอดจูบที่หักห้ามใจไม่ได้…

คิดแล้วก็เหม่อลอย กระทั่งรถเคลื่อนตัวออกไปแล้วก็ไม่รู้ตัว

“ซู่ซู่?”

รอยวิ๋นอวิ๋นช่วนเรียกเธอเป็นครั้งที่สาม เธอถึงหลุดจากภวังค์

“หืม?”

“คิดอะไรอยู่?” ยวิ๋นอวิ๋นช่วนขับรถไปพลางมองเธออย่างฉงนไปด้วยแววตาฉายแววเป็นห่วงเล็กน้อย “มีเรื่องในใจเหรอ?”

“เปล่า ไม่มี” เธอส่ายศีรษะและเก็บปมในใจทุกอย่างเอาไว้ด้วยตัวเองอย่างเคยชิน ยิ้มจางๆ “ฉันกำลังคิดว่า เดี๋ยวจอดที่ห้างจิ่นเฉิงสักหน่อย ฉันอยากซื้อของให้คุณลุงคุณป้าหน่อย ครั้งก่อน…ต้องขอโทษด้วย”

“ครั้งก่อนจู่ๆ คุณก็หายตัวไป ทำเอาเราตกใจกันหมดเลย”

“ฉันไม่ได้หายตัวไป แค่ว่า…” ไป๋ซู่เย่ไม่ได้พูดต่อ เรื่องคืนนั้นบัดนี้มาพูดถึงอีกล้วนมีแต่แผล…

ทุกหยาดอารมณ์ที่ผู้ชายคนนั้นมอบให้เธอ จดจำได้ขึ้นใจมากเท่าไร ความสิ้นหวังที่มีในใจก็มากเท่านั้น…

เธอไม่อยากย้อนคิดถึงมันอีก…

……………………

ยวิ๋นอวิ๋นช่วนดูออกว่าเธอมีเรื่องให้หนักใจแต่เธอไม่อยากพูดเขาก็หาจุดให้ถามไถ่ไม่ได้ ระหว่างพวกเขาดูเหมือนกำลังพัฒนาช้าๆ แต่เขากลับรู้ดีว่าความจริงแล้วพวกเขาแค่ย่ำอยู่ที่เดิม ไม่เคยก้าวไปข้างหน้าสักก้าวเดียว

ในใจเธอมีกำแพงบานหนึ่งกั้นไว้ไม่เคยเปิดออก ตัวเธอก้าวออกมาไม่ได้ คนอื่นก็ก้าวเข้าไปไม่ได้

ยวิ๋นอวิ๋นช่วนมักคิดว่า ไม่รู้ว่าผู้ชายที่สามารถทำลายกำแพงของเธอได้อย่างแท้จริงจะเป็นใครกัน หรือบางทีจะเป็นตัวเองหรือไม่

เขา ไม่มั่นใจเลยสักนิดเดียว

มาถึงหน้าห้างจิ่นเฉิง ยวิ๋นอวิ๋นช่วนจอดรถ ไป๋ซู่เย่กล่าว “นี่ก็สายแล้ว เราไม่เดินเที่ยวแล้ว ข้างในมีร้านที่คุณหญิงมาบ่อยๆ เข้าไปดูเสื้อผ้าถ้ามีตัวไหนที่รู้สึกเหมาะ เราก็ซื้อมันไว้ ดีมั้ยไหม?”

“คุณไม่ต้องเตรียมอะไรเลย แค่ตัวมาแม่ผมก็ดีใจมากแล้ว”

“ก็ถือว่าไถ่โทษแล้วกัน” ไป๋ซู่เย่กล่าวอย่างรู้สึกผิดไปก็เดินขนาบข้างเข้าไปในห้างพร้อมกับเขา

ร้านนี้เป็นร้านที่ฮูหยินคุณหญิงไป๋ชื่นชอบการออกแบบของมันมาก ทันสมัยแต่ไม่มีลวดลายมาก เหมาะกับวัยของพวกท่านพอดี

ไป๋ซู่เย่กวาดมองรอบหนึ่งเลือกของได้หลายอย่าง ถามความเห็นของยวิ๋นอวิ๋นช่วนไป ยวิ๋นอวิ๋นช่วนรู้สึกว่าแววตาเธอดีมาก เธอเลือกอะไรก็พยักหน้าซึ่งกลับทำให้เธอเริ่มตัดสินใจลำบาก ในเมื่อเธอไม่รู้รสนิยมความชอบของคุณพ่อคุณแม่ยวิ๋นอวิ๋น กลัวจะเลือกโดนตัวที่พวกท่านไม่ชอบ

ขณะกำลังเลือกของอยู่ได้ยินเพียงเสียงฝีเท้ากลุ่มหนึ่งดังขึ้นกะทันหัน จากนั้นก็เป็นเสียงนอบน้อมและพร้อมเพรียงของพนักงานในร้านทุกคน “สวัสดีค่ะเจ้านาย”

ไป๋ซู่เย่มองไปตามเสียงถึงพบว่าเป็นเจ้าของห้างสรรพสินค้ามาตรวจดู