ตอนที่ 726

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 726 แสงแรกของเขา (1) ตอนที่ 726 แสงแรกของเขา (1) โดย Ink Stone_Romance “ความจริงไม่เป็นไรจริงๆ” แม้ไป๋ซู่เย่จะว่าอย่างนั้นแต่ก็ไม่อยากสร้างความไม่พอใจแก่เย่เซียวเลยย้ายไปนั่งข้างเย่เซียวอย่างเชื่อฟัง

เย่เซียวเปิดกล่องปฐมพยาบาลเพื่อทำแผลตรงหูให้เธอ เมื่อเทียบกับแผลตรงแขนแล้วแผลแค่นี้ไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไรเลย แต่สีหน้าเย่เซียวกลับดูไม่ดีเหมือนเดิม

เพิ่งผ่านช่วงเวลาแห่งการต่อสู้เพื่อชีวิตรอด ตอนนี้ศัตรูทุกคนถูกจัดการหมดแล้ว ทั้งสามคนถึงได้ผ่อนคลายลงได้สักที

หยูอันนั่งบนพื้นพิงรถบ้านพลางหอบหายใจ สายตาจดจ่อที่ตัวหญิงสาวตรงริมหน้าต่างอยู่นาน เงียบไปพักใหญ่คล้ายอยากพูดบางอย่างแต่ก็ไม่พูด

เย่เซียวมองไปทางเขา

สายตาล้ำลึก ยิ่งดูเย็นชาภายใต้แสงจันทร์ “ดูอะไร?”

หยูอันได้สติกลับมาถึงรู้ว่าใครบางคนไม่พอใจกับสายตาที่มองเขม็งของตนอย่างชัดเจน เขารีบถอนสายตาจากตัวไป๋ซู่เย่แล้วอธิบาย “ท่านอย่าเข้าใจผิด ผมไม่ได้คิดอย่างอื่น”

“เด็ดขาดหน่อย มีอะไรก็พูด อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่ใช่นิสัยของแกนะ” เย่เซียวปิดกล่องปฐมพยาบาล

ไป๋ซู่เย่ฟังไม่เข้าใจ “พวกคุณสองคนคุยอะไรกัน?”

“ถามเขา” เย่เซียวแค่พยักพเยิดปลายคางไปทางหยูอัน

ไป๋ซู่เย่เลยมองไปทางหยูอันตามสายตาของเขา หยูอันเบี่ยงหน้าหนีด้วยความทำตัวไม่ถูก แล้วคว้าปืนลุกยืน “ผมจะออกไปดูสักหน่อยว่าพวกนั้นตายหมดหรือยัง”

เขายกปืนเดินไปที่ประตูรถบ้าน รอเดินถึงหน้าประตูนั้นกลับชะงักฝีเท้าและโพล่งออกมาหนึ่งคำ

“ขอบคุณ”

สองพยางค์ที่แข็งกระด้างและอิดออด

ไม่แม้แต่จะหันกลับมาด้วยซ้ำ สิ้นคำก็กระโดดลงจากรถไป

ไป๋ซู่เย่นิ่งไปชั่วขณะ สองพยางค์นั่นทำให้ใจเธอสั่นไหวไม่น้อย หยูอันเป็นคนแบบไหนเธอรู้ดี รักพวกพ้องจงรักภักดี เกลียดชังคดแค้น เรื่องเมื่อสิบปีก่อนเขายังจดจำฝังใจได้ขนาดไม่ยอมรับคำขอบคุณของเธอได้ง่ายๆ พอจะคิดได้ว่าคำเมื่อกี้นั้นต้องยากเพียงใดเมื่อต้องออกจากปากเขา

ขณะที่ตกอยู่ในห้วงความคิดหน้าต่างก็ถูกหยูอันเคาะจากข้างนอก เธอก้มมองไปอย่างสงสัยได้ยินเพียงหยูอันกล่าว “แต่มันคนละเรื่อง ขอบคุณไม่ได้หมายความว่าจะยกโทษให้!”

ไป๋ซู่เย่ยิ้มขมขื่นหนึ่งที

ความจริง…

เธอไม่เคยนึกถึงคำว่า ‘ยกโทษ’ เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดด้วยซ้ำ

เย่เซียวที่อยู่ข้างๆ ก็สีหน้านิ่งลง แต่ไป๋ซู่เย่เดาใจเขาไม่ได้ เธอคิดว่าเย่เซียวต้องมีความคิดอย่างเดียวกับหยูอันเป็นแน่แท้ มาช่วยชีวิตเธอคืออีกเรื่อง แต่จะให้ยกโทษใช่ว่าจะเป็นเรื่องง่ายดายขนาดนั้นเชียว?

ระหว่างพวกเขาคั่นกลางด้วยความทรยศหักหลังของความรัก คือชีวิตยี่สิบห้าชีวิตของผู้คน…

แม้ไม่เคยคาดหวังใดๆ แต่ความคิดเจียมตัวนี้ก็ทำให้เธอรู้สึกแย่อยู่บ้าง

“จะออกไปสูดอากาศอยู่ไหม?” เสียงเย่เซียวกระชากความคิดเธอกลับมา

ไป๋ซุ่เย่มองเขาด้วยสีหน้าซับซ้อน สุดท้ายทิ้งทุกความคิดอันวุ่นวายไปแล้วพยักหน้ารับ “พระอาทิตย์ขึ้นที่ทะเลทรายสวยมาก คุ้มค่าที่จะดูสักครั้ง”

เอ่ยถึงพระอาทิตย์ขึ้น ราวกับว่าทั้งคู่หวนนึกถึงภาพที่ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ภูเขามู่เจี้ยพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย สบตากันแวบหนึ่งด้วยแววตาที่แฝงด้วยห้วงอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด

พวกเขาในวันนั้น ทั้งสิ้นหวังและอัดอั้นถึงเพียงนั้น…

เย่เซียวถึงขั้นพูดกระซิบหูเธอด้วยตัวเองว่าปล่อยเธอไป นั่นเท่ากับว่าหัวใจได้ปล่อยวางเธอไปแล้วสินะ!

พวกเขาในยามนั้นจะไปคาดคิดได้อย่างไรว่าสักวันนอกจากพวกเขาจะได้เจอกันอีก แต่ยังร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันภายใต้สถานการณ์แบบนี้?

“ถ้าคุณไม่ง่วง ก็ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน” เย่เซียวชิงพูดขึ้นก่อน

“นอนมาทั้งวัน ตอนนี้ฉันสดชื่นมาก”