ตอนที่ 728

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 728 แสงแรกของเขา(3) ตอนที่ 728 แสงแรกของเขา(3) โดย Ink Stone_Romance ไม่รอเย่เซียวพูดอะไรเธอลุกขึ้นหมายจะออกไปจากอ้อมกอดของเขา แต่ถูกเย่เซียวรั้งเอวไว้ไม่ให้ขยับตัว

เธอก้มมองเขา เขาจับปลายคางเธอแล้วประกบจูบเธอทันที

เธอครางเสียงฮึมในลำคอทีหนึ่ง…

ปลายลิ้นนุ่มชื้นของเขาไล้เลียไปตามกลีบปากเธอเบาๆ

เธอถูกเขาหยอกเย้าจนตัวสั่นไม่หยุดและเผลอโอบลำคอเขาโดยไม่รู้ตัว ได้ยินเพียงเสียงแหบของเขากล่าวเสียงต่ำว่า “ผมได้รสชาติเปรี้ยวๆ ล่ะ…คุณหึงเหรอ?”

ประโยคท้ายพูดโดยมองตาเธอไปด้วย ทำให้ทุกหยาดอารมณ์ของเธอหมดหนทางที่จะซุกซ่อน

อีกทั้งเป็นประโยคคำถามที่เป็นประโยคบอกเล่ามากกว่า

ไป๋ซู่เย่มองเขา “คุณ…เป็นคนหึงก่อนหรือเปล่า?”

สิ่งที่ตอบเธอกลับเป็นจูบดูดดื่มของเย่เซียว

ทั้งคู่คล้ายลืมสิ้นทุกอย่างไปชั่วขณะ ปล่อยวางทุกอย่างเหลือเพียงกอดกันอย่างแนบแน่นและจูบอีกฝ่ายอย่างร้อนแรงปนใจร้อน

จูบนี้ดำเนินอยู่ยาวนาน

คล้ายจะเอาจูบที่ติดค้างไว้สิบปีนี้กลับมาในครั้งเดียว

แล้วคล้ายต้องการจูบให้ความหึงหวงที่ผุดขึ้นมาในใจของอีกฝ่ายดับมอด ให้หมดไป…

“พอแล้ว…” สุดท้ายเย่เซียวเป็นฝ่ายผละออกจากปากของเธอก่อน เสียงหอบหายใจหนักหน่วงของเขามีความเจ็บปวดที่พยายามอดกลั้นอารมณ์บางอย่าง

ไป๋ซู่เย่รู้สึกได้เป็นอย่างดีว่าเบื้องล่างของเขาเกิดปฏิกิริยารุนแรงมาก แต่ที่นี่ ณ เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาทำเรื่องนี้จริงๆ

“ฉัน…ลุกขึ้นก่อน?” ไป๋ซู่เย่ว่าแล้วจะลุกขึ้น

ถูกเย่เซียวกดตัวลงทีเดิมอีกครั้ง “อย่าขยับตัว…”

ไป๋ซู่เย่เลยอยู่นิ่งๆ เธอพิงหน้าอกของเย่เซียวทั้งที่ลมหายใจหอบหนักเช่นกัน รู้สึกได้ว่าเขากำลังพยายามปรับอารมณ์ให้กลับคืนสู่สภาวะปกติอย่างสุดความสามารถ

ผ่านไปสักพัก…

ลมหายใจของเขาคงที่มากกว่าเดิม

ไป๋ซู่เย่ถามเขา“คุณตามหาคุณแม่ของคุณเจอแล้วเหรอ?”

“อืม พ่อบุญธรรมของผมตามหาท่านเจอก่อนผมหนึ่งก้าว แม้ว่าตอนนี้เราจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่ถือได้ว่าท่านกำลังถูกพ่อบุญธรรมของผมกักตัวทางอ้อม”

“คุณไม่เคยคิดจะพาท่านหนีไปเหรอ?”

“พาท่านไป? พาไปไหน?” เย่เซียวกอดเธอโดยที่ทอดสายตามองไปที่ไกลและมีความรู้สึกที่ยากจะเอื้อนเอ่ย “ตลอดชีวิตของแม่ผมฝ่าฝันเรื่องราวมามากนัก ถูกคนทรมานมาตลอดชีวิต ท่านเจอเรื่องการจากลาจนกลัวขึ้นใจ ตอนนี้อยู่กับพ่อบุญธรรมผม มีพ่อบุญธรรมผมคอยคุ้มกันอยู่กลับกลายเป็นเรื่องดีอย่างหนึ่ง อย่างน้อยไม่มีใครกล้าวางแผนอะไรกับท่าน ถึงพ่อบุญธรรมผมจะกักตัวอย่างอ้อมๆ ก็เป็นการปกป้องแบบหนึ่ง”

ไป๋ซู่เย่นึกถึงคราวก่อนที่ไฟเรนเซ่ใช้มารดาเขามาขู่เข็ญตน บัดนี้ถือว่าเย่เซียวได้กลับมาพบกับตน ไฟเรนเซ่รู้เรื่องไหม?

“คิดอะไรอยู่?” เย่เซียวไม่ได้ยินเสียงเธอเลยก้มมองเธอ

“กำลังคิดถึงพ่อของคุณ งั้นคุณตามหาพ่อของคุณเจอหรือยัง?”

เอ่ยถึงเรื่องนี้สีหน้าเย่เซียวกลับเย็นชาในฉับพลันจนหนาวเข้ากระดูก ไม่มีสีหน้าอ่อนโยนปนอบอุ่นดั่งที่กล่าวถึงมารดาของเขาเมื่อสักครู่

“เจอตั้งแต่แปดปีก่อนแล้ว”

“งั้นตอนนี้เขา…”

“ตายแล้ว!” สองพยางค์ที่เขาพูดเล็ดลอดไรฟัน

“?” ไป๋ซู่เย่แหงนหน้ามองสีหน้าที่เย็นชาของเขาอย่างไม่เข้าใจ

ดวงตาเย่เซียวประสานกับของเธอ “ผมเป็นคนฆ่าเขาเอง”

ใจของเธอกระตุกวูบ ลมหายใจหนักอึ้งขึ้นกว่าเดิม “เขา…คุณ…”