ตอนที่ 731

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 731 คุณสำคัญกว่าชีวิต (2) ตอนที่ 731 คุณสำคัญกว่าชีวิต (2) โดย Ink Stone_Romance เย่เซียวหลุดจากภวังค์

สติที่หลุดลอยไปเมื่อครู่ถูกเรียกกลับมา

มองเธอแวบหนึ่งก่อนเดินนำเธอออกไปหนึ่งก้าว เขายังถือว่าคุ้นเคยกับคฤหาสน์หลังนี้พอควร ตามหาปุ่มเปิดปิดไฟของห้องโถงได้อย่างแม่นยำ ชั่วขณะเดียวเท่านั้นไฟในห้องโถงก็สว่างโร่ เฟอร์นิเจอร์ตกแต่งบ้านสุดหรูสะท้อนเข้ามาในตาของไป๋ซู่เย่

ถังเจวี๋ยเองก็เป็นคนที่มีรสนิยมดี พอดูออกได้ว่าทุกการจัดวางของตรงนี้ล้วนถูกออกแบบโดยนักออกแบบชื่อดัง

“ของที่นี่อย่าจับไปเรื่อย ส่วนใหญ่ถูกถังเจวี๋ยวางกับดักไว้” เย่เซียวเดินลงไปก็บอกเธอไปพลาง

ไม่ผิดอย่างที่เธอคาดไว้

ถังเจวี๋ยเป็นอิจฉริยะด้านอาวุธย่อมไม่ปล่อยให้ข้อดีของตัวเองสูญเปล่า

“อืม” ไป๋ซู่เย่ตอบรับทีพลางเดินตามหลังเย่เซียว เย่เซียวเดินลงได้สองขั้นบันไดก็ยื่นมือไปทางเธอ เธอชะงักไปชั่วขณะและไม่รอตั้งตัวทันเย่เซียวก็ได้กุมมือเธอไว้ด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติเสียแล้ว

เธอจุดยิ้มมุมปากเป็นองศาสวย เร่งฝีเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อเดินลงบันไดพร้อมกับเขา

“เย่เซียว” จู่ๆ เธอก็เรียกเขา

“หืม?”

“คุณ…ตอนนี้ยังชอบประเภทใสซื่อบริสุทธิ์มากกว่าอยู่เหรอ?”

เธอไม่ได้มองข้ามท่าทางที่เขาเหม่อลอยไปเมื่อครู่

เย่เซียวฉงนใจกับคำถามกะทันหันของเธอ หันข้างมองเธอแวบหนึ่งถึงละสายตาออกตอบกลับเสียงจาง “ไม่ชอบ”

“คุณโกหก สายตาเมื่อกี้ของคุณก็เปิดโปงคุณหมดแล้ว แต่ว่า…” ไป๋ซู่เย่หยุดชะงัก ถึงพูดต่อ “เย่เซียว ความจริงฉันไม่ใช่ไป๋ซู่เย่คนเดิมแล้ว คุณเสี่ยงชีวิตมาที่ทะเลทรายเพื่อฉันในตอนนี้ ฉันกลัวคุณจะเสียใจทีหลัง”

“จะเสียใจหรือไม่เสียใจก็เรื่องของผม ไม่ได้เกี่ยวกับคุณ”

เย่เซียวเองก็คิดว่าประเภทที่ตัวเองชอบน่าจะเป็นอย่างในอดีตของเธอที่ดูจะซุกซนหน่อยๆ น่ารักบ้าง ใสซื่อบ้าง ออดอ้อนบ้าง โกรธเป็นบ้าง งี่เง่ากับเขาบ้าง แต่สิบปีผ่านไปเขาถึงรู้…

เขาแค่ชอบเธอ แค่คนนี้คนเดียวเท่านั้น

ไม่ว่าเธอจะกลายเป็นคนแบบไหน ดีหรือร้าย ข้อดีหรือข้อเสีย สุดท้ายก็หนีไม่พ้นชื่อ ‘ไป๋ซู่เย่’ น่าหลันศัลยกรรมเหมือนเพียงใดนั่นก็ไม่ใช่เธอ กระตุ้นความรู้สึกในใจเขาให้สั่นไหวสักนิดก็ไม่มี

…………

ในห้องครัว

ไป๋ซู่เย่เทน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว เย่เซียวไม่ได้เข้ามา แค่นั่งรอตรงโซฟาข้างนอก

ข้างโซฟาเป็นคู่มืออาวุธและเขากำลังเปิดอ่านมันผ่านๆ มองจากมุมของเธอไปเห็นแค่ใบหน้ามุมข้างแสนดูดีของเย่เซียว ไป๋ซู่เย่ถือแก้วน้ำหวนนึกถึงชีวิตที่หลุดพ้นจากความตายของตนในครานี้ นึกถึงถ้อยคำทั้งหมดที่เขากระซิบชิดหูในวันที่เขาลอยลงมาจากท้องฟ้า เอาแต่ใจและแข็งกร้าวเช่นเคย แต่กลับเรียกให้เธอใจวูบไหวทุกครั้งที่นึกถึง

เธอเทน้ำอีกหนึ่งแก้วถือไว้ ยกออกไปยื่นไปตรงหน้าเขา

ทีนี้เย่เซียวถึงเงยหน้าวางคู่มืออาวุธไว้ข้างมือ มองเธอวูบหนึ่ง

ไป๋ซู่เย่นั่งลงข้างเขา “คุณเองก็ดื่มน้ำหน่อย”

“อืม”

“เรา…จะไปกันเมื่อไหร่?” ไป๋ซู่เย่ลังเลเพียงครู่ก่อนถามออกเสียง

ท่วงท่ากำลังดื่มน้ำของเย่เซียวชะงักกึก

พักใหญ่ถึงถามเสียงนิ่ง “อยากกลับไปมากขนาดนั้นเชียว?”

ไป๋ซู่เย่หายใจติดขัดแต่ไม่ได้ตอบโต้

ก้าวออกจากทะเลทรายแห่งนี้ พวกเขาจะยังทำตัวเป็นปกติเหมือนตอนนี้ได้หรือไม่? บางที…โอกาสที่จะเจอกัน อาจจะไม่มีด้วยซ้ำ…

นึกถึงตรงนี้เริ่มรู้สึกปวดใจอย่างไม่รู้ตัว ดวงตาเริ่มชื้นด้วยน้ำใสชั้นบางๆ

เย่เซียวตอบเสียงเรียบ “ถ้าคุณอยากไป พรุ่งนี้…ถังเจวี๋ยส่งคุณไปจากที่นี่ได้”