ตอนที่ 733

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 733 คุณสำคัญกว่าชีวิต (4) ตอนที่ 733 คุณสำคัญกว่าชีวิต (4) โดย Ink Stone_Romance “ใคร?”

“ในมือพ่อบุญธรรมของนายอาจจะมี” ถังซ่งอธิบาย “ยารักษาไวรัสชนิดนี้ฉันกับคุณหมอประจำตัวพ่อบุญธรรมของนายข่ายปินช่วยกันคิดค้นมันมาเมื่อสองปีก่อน แต่ตัวยาหนึ่งในนั้นมันเอาออกมาได้ยากมาก เพราะฉันยุ่งเกินไปเลยลืมเรื่องนี้ บางทีข่ายปินอาจจะเอามันออกมาได้สำเร็จแล้วก็ไม่แน่”

“แล้วก็!” ถังซ่งตักเตือน “นายต้องระวัง ไวรัสนี้มันติดต่อทางเลือด ฉะนั้นอย่าให้เลือดของเธอโดนแผลของนาย เข้าใจมั้ย?”

เย่เซียวไม่ได้พูดพล่ามอะไรกับถังซ่งต่อ รีบโทรสายตรงหาข่ายปินโดยทันที

ข่ายปินได้ยินเข้ารีบถาม “นายน้อย คุณถูกตัวอ่อนยุงก้นปล่องกัดหรือครับ?”

“คุณแค่บอกมาว่ามีหรือไม่มี!”

“มี คุณวางใจได้ ทีมรักษาของเราจะรักษาให้คุณอย่างเต็มที่ ไม่มีทางเป็นอะไรไปได้”

“ดี ให้ทีมรักษาของคุณเตรียมตัวให้พร้อม พรุ่งนี้ผมจะบินกลับไป!”

………………

วันรุ่งขึ้นเช้าตรู่

ถังเจวี๋ยเป็นคนส่งพวกเขาออกจากทะเลทรายด้วยตัวเอง

บนเครื่องบินส่วนตัวของถังเจวี๋ยไป๋ซู่เย่ยังอยู่ในสภาวะหมดสติและตัวร้อน เย่เซียวให้เธอนอนบนตักตัวเองส่วนมือของเขาคอยประสานจับมือเธอแน่นเสมอไม่ปล่อยสักวินาทีเดียว

หยูอันเดินมา ถอนหายใจพูดเกลี้ยกล่อม “นายท่าน พักหน่อยเถอะ”

ตั้งแต่เมื่อคืนถึงตอนนี้เย่เซียวไม่ได้พักสายตาเลยแม้แต่วินาทีเดียว ตอนผ่าเอาตัวอ่อนเขารออยู่ข้างนอก รู้สึกว่าทุกวินาทีนั้นช่างยาวนาน

“ไม่ต้องหรอก ถามกัปตันสิว่าอีกนานแค่ไหนจะถึงเมืองเยียว” เขาเอ่ยปาก ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความอ่อนล้า

“บอกว่าอย่างน้อยอีกสองชั่วโมง หลี่สือรอที่สนามบินแล้ว แค่ลงจากเครื่องก็รีบไปที่ห้องทดลองของคุณหมอข่ายปินได้ทันที”

เย่เซียวพยักหน้า ก้มมองท่าทางเจ็บปวดของเธอแล้วก็รู้สึกปวดหนึบที่หัวใจ เขากุมกระชับมือเธอแน่นและวางจรดริมฝีปากเบาๆ นิ้วมือลูบไล้หลังมือเธอแผ่วเบาคล้ายว่าจะช่วยบรรเทาความเจ็บแก่เธอได้สักนิด แต่เขากลับรู้ดีว่าสิ่งเหล่านี้ที่เขาทำนั้นไม่ได้ช่วยอะไร!

ความรู้สึกที่ไม่สามารถทำอะไรเพื่อเธอ ได้แต่นั่งมองเธอถูกเชื้อไวรัสทรมานแบบนี้มันแย่ที่สุดเลย!

“นายท่าน มีเรื่องหนึ่งคุณเคยคิดไว้ก่อนหรือเปล่า…” หยูอันทำหน้าหนักอึ้ง กล่าวขึ้นช้าๆ “คุณหมอข่ายปินคอยรับใช้คุณไฟเรนเซ่เพียงคนเดียวมาตลอด ตอนนี้ให้เขารักษาคนนอก เกรงว่า…”

เย่เซียวย่อมเคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน

จะให้ข่ายปินรักษาคนนอกล้วนต้องได้รับคำอนุญาตจากพ่อบุญธรรม ส่วนท่าทีที่พ่อบุญธรรมมีต่อเธอ…จะให้เขาพยักหน้า แทบเป็นไปไม่ได้

“ไปเอากระบอกฉีดยาในกล่องปฐมพยาบาลมา” อยู่ๆ เย่เซียวก็พูดสั่ง

หยูอันไม่ค่อยเข้าใจแต่ก็ทำตาม

เย่เซียวหยิบกระบอกฉีดยาอันใหม่มาก่อนพับแขนเสื้อไป๋ซู่เย่ขึ้น หลังทาแอลกอฮอล์พลางหาเส้นเลือดอย่างแม่นยำ ดูดเลือดเล็กน้อยโดยที่เธอไม่รู้สึกตัวหรือไม่แม้แต่กระทั่งย่นคิ้วสักนิด

“นายท่าน นี่คุณ…” หยูอันขมวดคิ้ว

เย่เซียวไม่พูดอะไร แค่เก็บกระบอกฉีดยาไว้บนตัวให้ดี

“นายไม่ต้องสนใจ ฉันมีขอบเขต”

“ถ้าเกิดยาพวกนั้นมีผลข้างเคียง!” หยูอันอดพูดเสียงสูงไม่ได้ ยาพวกนั้นไม่ถูกส่งไปที่ตลาด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเคยผ่านการทดลองจากมนุษย์ตัวเป็นๆ หรือไม่

แต่เทียบกับความตื่นตระหนกของเขาแล้วเย่เซียวกลับใจเย็นเรียบนิ่ง “นายไปเถอะ ฉันอยากพักผ่อนแป๊บหนึ่ง”

หยูอันอยากถามเขาเหลือเกินว่าเพื่อผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่เคยทำร้ายเขา ทำถึงเพียงนี้มันคุ้มจริงๆ หรือ?