ตอนที่ 736

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 736 รักที่ไม่มีสิ่งใดแทนที่ได้ (3) ตอนที่ 736 รักที่ไม่มีสิ่งใดแทนที่ได้ (3) โดย Ink Stone_Romance คำสารภาพรักของหญิงสาวทุกตัวอักษรเต็มไปด้วยความจริงใจ แต่กลับไม่สามารถสร้างความประทับใจแก่เขาได้

นอกจากผู้หญิงคนนั้นไม่ว่าจะเป็นคนไหน เขาไม่มีความสามารถที่จะหวั่นไหวหรือใจสั่นอีก

ใบหน้าราบเรียบและดึงมือจากตรงหน้าอกเธอกลับมา เขากล่าวเสียงเย็น “คุณกลับไปเถอะ หลังจากนี้ไม่มีอะไรก็ไม่ต้องมาที่นี่อีก”

เขาทิ้งน่าหลันเดินนำหน้าไปหนึ่งก้าว และแทบจะเงยหน้ามองโดยอัตโนมัติ

เงาร่างที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างทำเขายืนชะงัก

ระยะที่ห่างไกล ทั้งสองคนประสานสายตากลางอากาศ

ต่างฝ่ายต่างนิ่ง

จากนั้นคนที่ได้สติก่อนเป็นคนที่อยู่ตรงริมหน้าต่าง

เธอยิ้มให้เขาจางๆ ทีหนึ่ง หุบยิ้มก่อนจะปิดหน้าต่าง

ไป๋ซู่เย่พิงกระจกยืนเหม่ออยู่พักใหญ่ ความเย็นที่พุ่งพรวดขึ้นมาจากฝ่าเท้ากลบตัวเธอจนมิด

นิ้วมือจิกเข้าฝ่ามือ

เมื่อครู่คาดหวังในใจมากเท่าไร ตอนนี้…ก็ผิดหวังในใจมากเท่านั้น…

แต่ยิ่งผิดหวังถึงจะยิ่งมีสติ…

เธอเกือบลืมแล้วเชียวว่าเขามีคู่หมั้น…

หากเธอยังไม่ยอมตัดใจจากผู้ชายคนนี้ คอยนึกถึงแต่ผู้ชายของผู้หญิงคนอื่นอย่างหน้าไม่อาย…

นั่นเป็นสิ่งที่มือที่สามจะทำ!

“คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย?” ถังซ่งมองเธออย่างนึกห่วงแวบหนึ่งพลางถามเสียงเบา

เธอหลุดจากภวังค์

แย้มปากเหยียดยิ้มอย่างฝืนใจทีส่ายศีรษะ “ไม่เป็นไร ช่างเถอะ ข้างนอกหนาวเกินไป ฉันไม่ออกไปแล้ว”

เธอวางเสื้อกันหนาวลงแล้วเลิกผ้าห่มบนเตียงก่อนซุกตัวกลับเข้าไปใหม่ สายตาเบี่ยงไปทางอื่นที่ถังซ่งมองไม่เห็น รู้สึกเพียงขอบตาเริ่มร้อนผ่าวอย่างทรมาน

ถังซ่งมองเธอเงียบๆ อยู่สักพัก อยากพูดบางอย่างแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูด

แค่ตรวจอาการเธออีกทีถึงเปิดประตูเตรียมออกไป

“ถังซ่ง” เสียงเรียกจากไป๋ซู่เย่ตรึงเขาไว้อย่างฉับพลัน

เสียงเบาหวิวล่องลอย

ตัวถังซ่งที่เดินถึงหน้าประตูหยุดชะงัก หันกลับมามองเธอ เธอกึ่งพิงหัวเตียงปล่อยผมยาวคลอไหล่ ใบหน้าเล็กขาวซีดน้อยๆ

“ฉัน…ขอกลับไปก่อนได้มั้ย?”

ถังซ่งส่ายหน้า “คงไม่ได้ อย่างน้อยต้องให้อาการคงที่แล้วถึงจะไปได้ อีกไม่กี่วันเย่เซียวก็จะแต่งงานแล้ว ผมเข้าใจความรู้สึกคุณดี แต่อย่าล้อเล่นกับชีวิตตัวเอง”

เขา…จะแต่งงานแล้ว?

ประเด็นสำคัญที่ไป๋ซู่เย่จับได้กลับเป็นประโยคนี้ของถังซ่ง แพขนตาเธอกะพริบสั่นไหวดูคล้ายวิญญาณออกจากร่าง

แต่กลับไม่ได้ถามให้มากความแค่แสร้งพยักหน้าเหมือนไม่เป็นอะไร ตอบกลับว่า ‘โอเค’ ทิ้งตัวลงนอนซุกในผ้าห่มอีกครั้ง

ประตูถูกปิดเบาๆ

เธอตะแคงร่างที่หนักอึ้งทว่าข้างในกลวงพลิกตัวหันแผ่นหลังให้กับประตู

สายตาเหม่อมองไปนอกหน้าต่างนิ่ง

หมอนเปียกเป็นดวงใหญ่โดยไม่รู้ตัว

เธอรู้ว่าไม่นานก็ข้าเขาต้องแต่งงาน แต่ว่า…

ที่แท้…

ต่อให้เตรียมใจมากเท่าไร รอวันนี้มาถึงจริงๆ…ทุกเส้นเขตแดนที่สร้างเพื่อคุ้มกันหัวใจก็ถูกทำลายทิ้งอย่างง่ายดายอยู่ดี…

…………………………

ถังซ่งเดินออกจากห้องผ่านทางเดินยาว ทันทีที่เงยหน้าก็เห็นเขา

กำลังพิงกำแพงสูบบุหรี่

ถังซ่งขมวดคิ้วยื่นมือไปแย่งบุหรี่ในมือเขาโยนทิ้งไปไกล

“อยากตายหรือไง?”