ตอนที่ 740

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 740 ท้องหรือ (1) “มาเจรจากับฉันอีกแล้ว?” ไฟเรนเซ่ชะงักพู่กันในมือ น้ำหมึกสีดำแต้มจุดดวงใหญ่ลงบนหน้ากระดาษแผ่นขาว “แม่ของแกมีแต่จะเป็นตัวถ่วงแก เย่เซียว ผู้ชายที่มีผู้หญิงเป็นภาระ ไม่มีวันยิ่งใหญ่หรอกนะ!”

“เป็นภาระยังไงท่านก็เป็นแม่ของผม ผมยินยอมพร้อมใจ อีกอย่าง…” เย่เซียวหยุดค้างไปอึดใจ ปรายสายตาไปทางไฟเรนเซ่ “ผมเคยบอกท่านตั้งนานแล้วว่าธุรกิจของท่าน ผมไม่มีความสนใจ”

“ไม่สนใจแกก็ต้องสนใจให้ได้!ที่ฉันทุ่มเทมากขนาดนี้ก็เพื่อใคร?”

เย่เซียวเชยตาเรียบนิ่ง สีหน้าเย็นชาดังเดิม “ท่านทุ่มเทก็คือการหาทุกวิถีทางเพื่อให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ผมไม่ได้รัก?”

ไฟเรนเซ่หลุดขำ “เย่เซียว สุดท้ายแกก็อยากให้ฉันอนุญาตให้แกแต่งงานกับเธอ แกยังคงคาดหวังอยู่ ลองใจผู้หญิงที่ใจร้ายใจดำกับแก แกลองกุมหัวใจตัวเองแล้วคิดให้ดี!”

เย่เซียวตัวสะท้านเฮือก ลมหายใจหนักอึ้งขึ้นกว่าเดิม

“ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แกเย่เซียวกลายเป็นคนที่ยอมผูกติดกับคนอื่น? ถ้าตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นบอกแกสักประโยคว่า ‘อย่าแต่งงาน’ ‘อย่าแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น’ ล่ะก็ แกเย่เซียวยังจะทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้กับฉันก่อนหน้านี้แล้วแต่งงานกับน่าหลันมั้ย? ฉันไม่เชื่อหรอกนะว่าแกจะเชื่อฟังขนาดนี้”

ถ้อยคำของไฟเรนเซ่ตรงประเด็นทุกอย่างต่อให้ความจริงเขาไม่อยากยอมรับก็ตาม

แต่หากไม่ใช่เพราะก่อนหน้านี้ยังคาดหวังอยู่ ยังลองเชิงว่าเธอสนใจตัวเองสักนิดหรือไม่ แล้วจะมีคืนพลุดอกไม้ไฟเมื่อคืนได้อย่างไร?

แต่สุดท้าย…

“ถ้าฉันเดาไม่ผิด เธอทำให้แกผิดหวังอีกสินะ? ตอนหมั้นเธอไม่ได้ห้ามแถมยังแสดงท่าทีเข้าอกเข้าใจ แต่ตอนนี้แกจะแต่งงานแล้ว เธอเคยพูดสักประโยคที่รั้งแกมั้ย? เย่เซียว ตอนนี้แกน่าจะตายใจได้แล้ว!”

เย่เซียวกำหมัดแน่น ลมหายใจหนักอึ้งขึ้นกว่าเดิมมาก

ความจริง…

นับตั้งแต่วันที่ถังซ่งบอกว่าเขาว่าเธอรู้ข่าวแต่งงานของเขาและไร้ปฏิกิริยาใดๆ เขาก็พอจะเดาได้ว่าผลสุดท้ายจะเป็นเช่นไร

เมื่อคืน…

เขายิ่งเข้าใจ…

นอกจากเธอจะไม่รั้ง กลับยังตัดสินใจแน่วแน่ว่า…จะลืมเขา…

จะลืมเขาให้หมดจด…

“ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะพรากพวกแกหรอกนะ แต่เธอไม่มีค่าพอที่แกจะทำแบบนี้!เย่เซียว ถ้าแกยังไม่ตายใจ ฉันให้โอกาสแกอีกครั้งก็ได้—ถ้าวันที่แกแต่งงาน เธอกล้าก้าวออกมาขวางแกกับน่าหลันแล้วผ่านการทดสอบจากฉัน ต่อจากนี้ไปนอกจากฉันจะไม่ยุ่งเรื่องพวกแกสองคน ฉันจะส่งตัวแม่แกคืนอย่างดีไม่มีส่วนไหนขาดหาย ถ้าพวกแกอยากแต่งงานหรืออยากไปท่องโลกที่ไหนก็ไปได้เลย แต่ถ้าเธอไม่ปรากฏตัว หลังจากนี้แกต้องรับมือทุกอย่างของฉัน ห้ามพูดคำว่า ‘ไม่สนใจ’กับฉันอีก เป็นไง? แกมีความมั่นใจมั้ย? กล้าพนันหรือเปล่า?”

สายตาเย่เซียวประสานกับไฟเรนเซ่นิ่งๆ แวบหนึ่ง สุดท้ายปากบางขยับเคลื่อน “ได้ ผมจะพนันกับท่านเอง”

ความจริงแล้วเขาเย่เซียวไม่มีอะไรที่ต้องเสียอีกแล้ว

ตอนนี้เหลือเพียงตัวคนเดียว

เพียงแต่…

เขายังมีความมั่นใจนี้ได้อีกไหม?

เขาเปิดประตูห้องหนังสือย่ำเท้าเดินออกไป พิงกำแพงจุดบุหรี่ดูดเข้าปอดหนักๆ สองคำ

ผู้หญิงคนนั้นไม่เคยสร้างความมั่นใจให้เขาเลย

ตั้งแต่แรกเริ่มสิ่งที่เธอทำล้วนเป็นการถอนตัวด้วยความหวังดีเสมอ ไม่เคยแก่งแย่งคล้ายว่าทุกอย่างเป็นเพียงความต้องการของเขาฝ่ายเดียว

ฉะนั้นในโลกของเธอ เขาเย่เซียวอยู่ในตำแหน่งใดกันแน่? มีหรือไม่มีก็ได้ อึดอัดหรือเป็นเพียงก้อนเนื้อที่เคี้ยวไม่ได้รสชาติแต่จะทิ้งก็เสียดาย?

…………………………

อีกฟากหนึ่ง

ไป๋ซุ่เย่ลงจากเครื่องบินขณะที่ก้าวออกจากประตูก็เห็นท่านผู้เฒ่า ฮูหยินไป๋ ไป๋เย่ฉิงรวมถึงไป๋หลางตรงนั้นแต่ไกล

เธอเพิ่งปรากฏตัวฮูหยินไป๋ก็ได้วิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา ไม่พูดพร่ำทำเพลงรวบเธอเข้าไปกอดแน่น

“ซู่ซู่…มา ให้แม่ดูดีๆ หน่อย!” ฮูหยินไป๋ตาแดงระเรื่อ