ตอนที่ 744

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 744 ทำอย่างไรต่อ (3)

น่าหลันชิมบัวลอยที่หวานหยดแต่ในใจกลับขมขื่นยิ่งกว่า คุณหญิงไม่รู้อะไรแต่เธอกลับรู้ดีว่าทุกอารมณ์ที่เย่เซียวจะแสดงออกมาให้เห็นเกี่ยวข้องกับผู้หญิงคนนั้นเสมอ…

……

ไป๋ซู่เย่กดโทรไปยังเบอร์นั้น ฟังเสียงรอรับสายที่ยาวนานพร้อมหัวใจที่บีบแน่นเพราะความประหม่า

ครั้งแรก ไม่มีคนรับสาย

เธอลังเลชั่วขณะ เชยตามองท้องฟ้ามืดครึ้มนอกหน้าต่าง สูดหายใจเข้าเฮือกลึกก่อนโทรออกไปอีกครั้ง

ครั้งนี้…

รอเสียงรอสายดังเสียงที่สาม ในที่สุดโทรศัพท์ก็ถูกกดรับ

เงียบ

อีกทางยิ่งเงียบเสียจนไม่ได้ยินเสียงหายใจ

ความเงียบแบบนี้ทำให้เธออึดอัดแทบขาดอากาศหายใจ เธอพ่นลมออกมาหนักๆ ทีและหาเสียงตัวเองเจอในที่สุด “เย่เซียว ฉันท้องแล้ว…”

อีกทางหนึ่ง…

ยังคงเงียบ

เงียบเหมือนตาย

ข่าวนี้เห็นได้ชัดว่าสร้างความสะเทือนแก่เย่เซียวอย่างมาก

ไป๋ซู่เย่สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ แสบตา “พรุ่งนี้…ฉันจะไปเอาเด็กออก”

พูดถึงนี่สายถูกคนอีกฝั่งกดวางไป ไป๋ซู่เย่ได้ยินเสียง ‘ตู๊ดตู๊ด’ ที่ดังมาทางสาย รู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งหัวใจ

เขาไม่ได้ฟังคำอธิบายของเธอก็ตัดสายไปทันที บางทีอาจจะโกรธถึงที่สุดแล้วสินะ…

กำลังคิดว่าควรโทรไปอีกหรือไม่ โทรศัพท์กลับดังขึ้นฉับพลัน

เป็นข้อความหนึ่งฉบับ

มาจากเขา

สั้นๆ ได้ใจความ

“กำลังซักซ้อมงานแต่ง”

เธอยังไม่ทันตั้งตัวทันก็มีอีกหนึ่งข้อความเด้งเข้ามา “เด็ก เอาออกเถอะ”

เธอมองประโยคท้ายนิ่ง มือกระตุกสั่นและถัดจากนั้นเพียงรู้สึกเจ็บเสียดที่ท้องน้อย เจ็บจนเธอหายใจไม่ออก

เธอกดท้องน้อยไว้ค่อยๆ เลื่อนตัวนั่งลงไป เดิมทีคิดว่าเช่นนี้จะรู้สึกดีขึ้นบ้างแต่ความเจ็บนั่นกลับไม่คลายลงสักนิด ยิ่งทวีความรุนแรง

เธอรู้สึกเหมือนของมีค่าบางอย่างในร่างกายกำลังถูกพรากออกไปทีละนิดๆ…

เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก

เธอรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะเป็นลมหมดสติไป กำโทรศัพท์ใช้แรงเฮือกสุดท้ายกดโทรสายฉุกเฉิน…

…………………………

น่าหลันลบข้อความและสายที่โทรเข้าอย่างเด็ดขาด วางโทรศัพท์ลงพร้อมกับวางโทรศัพท์กลับตำแหน่งเดิมอย่างรอบคอบ

ในหัวครู่นานที่เป็นประโยคที่ไป๋ซู่เย่บอกว่า ‘ท้อง’

เธอ…กลับท้องลูกของเย่เซียว!

เธอจะเอาออกไหม?

ถ้าเย่เซียวรู้ว่าเธอท้อง ถ้าอย่างนั้นเกรงว่างานแต่งงานพรุ่งนี้คงจะ…

ยิ่งคิดยิ่งลน ยิ่งคิดยิ่งว้าวุ่น

กระทั่งเสียง ‘ครืด’ดังขึ้น ประตูห้องอาบน้ำถูกผลักออกจากข้างใน เธอสะดุ้งเฮือกไม่กล้าหันกลับไป

“ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่?” เสียงเย่เซียวเย็นชาเช่นเคย

“ฉัน…คุณป้าทำบัวลอยมาให้เรา บอกว่ารูปร่างกลมเกลียวมีนิมิตหมายที่ดีว่าจะได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตา ให้ฉันยกเข้ามาให้คุณ” น่าหลันอธิบาย

เย่เซียวใช้สายตาฉงนมองเธออยู่ครู่ใหญ่ หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่กล้าสบสายตาเขา

“ยังมีธุระอีกมั้ย?”

สุดท้ายเย่เซียวถาม

เธอลอบถอนหายใจทีถึงกล่าว “เย่เซียว พรุ่งนี้เรา…”

“ผมเหนื่อยแล้ว คุณออกไปเถอะ” เย่เซียวพูดขัดเสียงเธอ เขาดูเหนื่อยจริงๆ เพราะเสียงเต็มไปด้วยความอ่อนล้า เขานั่งลงบนโซฟามองบัวลอยเหล่านั้น ไม่อยากอาหารสักนิด

กลมเกลียว?

ช่างน่าขำ