ตอนที่ 756

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 756 เดี๋ยวได้เดี๋ยวเสีย(3) ตอนที่ 756 เดี๋ยวได้เดี๋ยวเสีย(3) โดย Ink Stone_Romance ถ้อยคำของหยูอันทำให้เย่เซียวเงียบไปสองวินาที สุดท้ายแค่พูดเสียงเรียบ “ประชุมต่อ”

หยูอันไม่ได้พูดอะไรอีก พยักหน้าเข้าสู่กระบวนการการประชุมต่อ

คืนนั้นไป๋ซู่เย่หลับไปโดยการพิงกระจกหน้าต่าง

สองวันต่อจากนั้นไป๋ซู่เย่ไม่ได้โทรหาเย่เซียวอีก

คืนนี้…

ในที่สุดเธอก็หลับได้สักทีแต่กลางดึกกลับตื่นมาเพราะอาการปวดจากการบิดตัวของท้องน้อย เริ่มแรกที่ตื่นนั้นยังพอทนเจ็บได้ เธอเลยไม่ได้เก็บมาคิดมากคิดแค่ว่าหลังไปคงไม่เป็นไร แต่ไม่นานความเจ็บนั่นกลับทวีคูณ เจ็บจนเธอเหงื่อแตกพลั่กทั้งตัว

สถานการณ์แบบนี้เธอต้องไปโรงพยาบาลเท่านั้น!

ไป๋ซู่เย่เลิกผ้าห่มไม่แม้แต่จะเปลี่ยนชุดด้วยซ้ำใส่แค่ชุดนอนกระโปรงยาวกุมหน้าท้องน้อยลงจากเตียง เธอเดินออกจากห้องไปอย่างทุลักทุเล เดินไปไม่กี่ก้าวความเจ็บที่ถาโถมเข้ามาทำให้หยุดเดินพร้อมหายใจหนักหน่วงมากขึ้น

“คุณผู้หญิง ไม่เป็นไรใช่มั้ย?” รปภที่เฝ้าเวรตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงพบความผิดปกติของเธอเลยถลาเข้ามาถาม

“ช่วยฉัน…เรียกรถพยาบาลที…” ไป๋ซู่เย่หอบหายใจแล้วพึมพำออกมาไม่เป็นประโยค

อีกฝ่ายเห็นใบหน้าเธอขาวซีดราวกับพร้อมจะสลบเหมือดตลอดเวลาเลยไม่กล้าชักช้ารีบล้วงโทรศัพท์ขึ้นมา “ครับ คุณอดทนหน่อยนะครับ ยืนพิงกำแพงไปก่อน”

อีกฝ่ายรีบโทรขอความช่วยเหลือเร่งด่วน จากนั้นไป๋ซู่เย่ก็ถูกพนักงานที่ทราบข่าวช่วยพยุงเข้าไปในลิฟต์ลงไปชั้นล่างในสภาพที่สติพร่ามัว

…………………………

เย่เซียวเพิ่งลงจากเครื่องบิน

หลี่สือขับรถมารออยู่ข้างนอกเสร็จสรรพ ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็แผดเสียงดัง

“ฮัลโหล”

“นายท่าน!” เสียงกระวนกระวายของอีกฝ่ายดังแว่วมา “คุณไป๋ถูกพาส่งโรงพยาบาลไปแล้วครับ!”

เย่เซียวหน้านิ่ง “เกิดอะไรขึ้น?”

“ผมก็ไม่ทราบ รู้แค่ว่าคุณไป๋ถูกคนหามลงจากชั้นบน ท่าทางเจ็บปวดมาก”

“โรงพยาบาลไหน?”

หลังอีกคนบอกที่อยู่ไปเย่เซียวไม่ไปรับแม้แต่กระเป๋าเดินทาง แค่สับเท้าย่ำเดินตรงไปที่ประตูด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“นายท่าน!” หยูอันเรียกขานทีหนึ่งตามหลังมาอย่างไม่เข้าใจ แต่เขาไม่หันกลับมาด้วยซ้ำราวกับไม่ได้ยินเสียงของหยูอัน

ข้างนอกมีขบวนรถรออยู่แล้ว

หลี่สือเห็นเขาเดินออกจากประตูทางออกมาแต่ไกล รีบลงมาแล้วเปิดประตูเบาะหลัง

“กุญแจ” เย่เซียวไม่ได้เข้าไปกลับปิดประตูที่เขาเพิ่งเปิดให้แทน

หลี่สือชะงักไปครู่ เย่เซียวเอ่ยซ้ำอีกรอบอย่างหมดความอดทน “กุญแจรถ!รีบเอาให้ฉัน!”

“อ้อ ครับ” หลี่สือรีบส่งกุญแจให้ ไม่รอให้เขาถามมากไปกว่านั้นก็ได้ยินเสียงรถเก๋งคันดำพุ่งทะยานสู่ความมืดไวปานลูกกระสุน

“พี่สือ นี่…เราต้องตามไปมั้ย?” มีคนถาม “ดูจากสีหน้าของนายน้อยแล้วน่าจะเจอเรื่องอะไรเข้า”

เดิมทีทุกคนมารับเขาแต่ผลปรากฏว่าเจ้าตัวกลับไปก่อนโดยที่ทิ้งทุกคนไว้ที่เดิม

หลี่สือส่ายศีรษะ “ไม่ต้องตาม”

พวกหยูอันเข็นกระเป๋าออกมาจากประตูทางออก

“นายท่านล่ะ?” เขาถามหลี่สือ

“ขับรถไปแล้วคนเดียว รีบร้อนมาก น่าจะเกิดเรื่องบางอย่าง”

หยูอันเงียบไปอึดใจและรู้แจ้งแก่ใจทันทีว่าไปอย่างร้อนใจขนาดนั้นเกรงว่าน่าจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับไป๋ซู่เย่สินะ ผู้หญิงคนนั้นอย่างไรเสียก็ยังส่งผลต่อหัวใจเขาอยู่ดี ไม่ว่าเขาจะขัดขืนอย่างไรก็ไร้ความหมาย

………………

เย่เซียวพุ่งมาที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว