ตอนที่ 766

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 766 ครอบครัวอบอุ่น(2) ตอนที่ 766 ครอบครัวอบอุ่น(2) โดย Ink Stone_Romance ก่อนที่น่าหลันจะเสียชีวิตเคยบอกเธอว่าเย่เซียวไม่เคยแตะต้องตัวเธอ นี่หมายความว่า…ความจริงพวกเขาสองคนไม่เคยมีความสัมพันธ์ในเชิงนั้นใช่ไหม?

ไป๋ซู่เย่เพิ่งสังเกตว่าที่จริงแล้วตัวเองค่อนข้างสนใจคำถามนี้ แค่นึกถึงก็เหมือนมีหนามยอกอยู่ตรงอก อัดอั้นตันใจ รู้สึกไม่ดีเท่าไร

เธอไม่อยากให้ตัวเองคิดเหลวไหลอีก ลุกจากเตียงเดินไปที่โต๊ะหนังสือเขา บนโต๊ะเต็มไปด้วยกองเอกสารต่างๆ

เธอค้นดูผ่านๆ จนกระทั่งนึกถึงภารกิจตัวเองขึ้นกะทันหัน—สัญญาเหล่านี้ไม่รู้ว่ามีข้อมูลเกี่ยวกับสัญญาที่เตรียมไว้สำหรับอีกสองประเทศหรือเปล่า หากเขาเตรียมสัญญาไว้แล้ว เวลาในการเซ็นสัญญามีแต่จะกระชั้นชิดมากขึ้น

แต่สัญญาที่สำคัญมากขนาดนั้น เกรงว่าเขาคงไม่วางไว้ในที่ที่สะดุดตาง่ายเช่นนี้

ไป๋ซู่เย่เผลอเปิดลิ้นชักข้างใต้เล็กน้อย แต่ทันใดนั้นก็ไม่ได้ล่วงล้ำไปมากกว่านั้น หากเย่เซียวรู้ว่าเธอเข้ามาในห้องเขา แตะต้องของของเขา กลัวว่า…

เขาคงเสียใจอีกแล้วสินะ?

สุดท้ายเธอก็ทำใจให้เขาเสียใจไม่ลง

สูดหายใจเข้าลึกๆ ปิดลิ้นชักที่เปิดออกลง แต่ก่อนที่จะปิดสายตาสะดุดกับบางสิ่ง

รูปถ่ายขนาดหนึ่งนิ้วปรากฎในสายตาเธอ

เพียงแวบเดียวเธอก็จำได้ว่านั่นเคยเห็นในกระเป๋าเงินเขามาก่อน เป็นรูปถ่ายที่ถูกฉีกขาดก่อนจะถูกนำกลับมาต่อคืน

แต่ว่า…

หน้าบนรูปถ่ายนั่น…เธอชัดๆ…

เธอในวัยสิบแปดปี

ต่อให้น่าหลันจะคล้ายคลึงกับเธอมากขนาดไหน เธอก็ไม่มีวันจำตัวเองผิด

หลายปีผ่านไปขนาดนี้ เย่เซียวกลับยังเก็บรูปถ่ายของตัวเองไว้อีก…

หัวใจสั่นไหวรุนแรง ไป๋ซู่เย่หยิบรูปถ่ายจากลิ้นชักมาดูจนเหม่อลอย พาลนึกไปถึงเมื่อสิบปีก่อนดวงตาก็เริ่มชื้นขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ความรู้สึกหลากหลายกำลังพลุ่งพล่านในอก…

เย่เซียว…

เธอพึมพำชื่อนี้ในใจอย่างใจสั่น แอบเก็บรูปถ่ายใบเล็กใส่กระเป๋าตัวเอง

——————

หนึ่งชั่วโมงครึ่งผ่านไปคนรับใช้ขึ้นมาเรียกเธอไปทานข้าว เธอถึงออกมาจากห้องของเย่เซียว

กลิ่นหอมของอาหารคลุ้งไปทั่วห้องอาหาร

แต่เย่เซียวไม่ได้กลับมา

สายตาไป๋ซู่เย่ที่กวาดหาคนโดยรอบนั้นคุณแม่เย่ได้เห็นหมดทุกอย่าง

“ดูฉันสิ ยุ่งจนลืมไปเลยว่ายังไม่ได้โทรหาลูกชายฉัน” คุณแม่เย่ถอดเสื้อกันเปื้อนของตัวเองส่งให้คนรับใช้ไปเดินไปหยิบโทรศัพท์ไปด้วย

ไป๋ซู่เย่ช่วยจัดวางถ้วยชามช้อนส้อมในห้องอาหารแต่กลับได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากข้างนอก

……

ตอนที่คุณแม่เย่โทรมานั้นเย่เซียวกำลังงานยุ่งจนหัวหมุน

“เย่เซียว คืนนี้กลับมาทานข้าวเย็นเถอะ”

เย่เซียวดูเวลาแวบหนึ่งถึงรู้ว่ากี่โมงแล้ว

ตอนนี้เธอทานข้าวเย็นหรือยัง? ทานที่โรงแรมคนเดียวคงไม่เจริญอาหารเท่าไรหรอกสินะ?

“แม่ครับ คืนนี้ผมมีนัด กลับไปทานข้าวที่บ้านไม่ได้ เอาเป็นพรุ่งนี้ผมอยู่เป็นเพื่อนแม่นะครับ?”

“มีนัด ลูกมีนัดกับใครเหรอ? ผู้ชายหรือผู้หญิง?”

“…” เย่เซียวไม่ปริเสียง

คุณแม่เย่กล่าว “ผู้หญิง?”

“…ครับ”