ตอนที่ 775

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 775 รักมาก(4) ตอนที่ 775 รักมาก(4) โดย Ink Stone_Romance เย่เซียวยื่นการ์ดสีดำใบหนึ่งไป

“เย่เซียว ไม่ต้องซื้อสามตัวหรอก แค่เอาตัวที่หนาที่สุดก็พอ” ไป๋ซู่เย่ยึดการ์ดสีดำจากมือเขาไป “ฟุ่มเฟือยเกินไป”

แววตาเย่เซียวล้ำลึกกว่าเดิม “คุณกำลังช่วยผมประหยัดเงินเหรอ?”

ไป๋ซู่เย่แค่นเสียงทีแล้วเก็บการ์ดสีดำใบนั่นใส่กระเป๋าตัวเอง “คุณฟุ่มเฟือยมากกว่าเมื่อก่อนนะ ใครสอนคุณกัน?”

ดวงตาเย่เซียวล้ำลึกยิ่งกว่าเดิม

ไป๋ซู่เย่ที่เป็นแบบนี้มันช่างแอบเหมือน…ท่าทางของแฟนสาวเลย…

สิบปีก่อนตอนที่เขายังรักยังหลงเธอ ขอแค่ทุกอย่างที่เธอถูกใจเขามักจะซื้อกลับมาเสมอ

เดิมทีแค่อยากเอาใจเธอ แต่สุดท้ายเธอกลับโกรธจนตำหนิดุด่าเขาหน้าบึ้งทุกครั้ง

พอมีประสบการณ์แบบนั้นหลายทีเข้าเขาเริ่มไม่ซื้ออะไรเหลวไหล ขนาดวันเกิดเขาได้มอบการ์ดที่ข้างในคือทรัพย์สมบัติทั้งหมดของเขาให้เธอโดยตรง แต่กลับทำเธอเดือดพล่าน

ความคิดผู้หญิงมันเดายาก สิบปีก่อนเขาได้สัมผัสมาอย่างลึกซึ้งแล้ว

ดึงสติกลับมาก่อนจะยื่นการ์ดอีกใบให้พนักงาน “รูดใบนี้แล้วกัน”

“เย่เซียว” ไป๋ซู่เย่ไม่พอใจหน่อยๆ

“พอแล้ว ผมรู้แล้วว่าผมฟุ่มเฟือย ไม่มีคราวหน้า” เย่เซียวดึงมือเธอลงมากุมไว้เอง การกระทำนี้ราวกับกำลังปลอบเธออยู่ “วันนี้แต่เช้าแม่ผมก็โทรมาบอกผมว่าคุณใส่เสื้อผ้าน้อยไป สั่งให้ผมซื้อเสื้อหนาๆ ให้คุณหลายๆ ตัว คุณว่าผมควรฟังคุณหรือฟังแม่ผม?”

ไป๋ซู่เย่กล่าว “นี่เป็นแค่ข้ออ้างแก้ตัวของคุณ”

“คุณผู้หญิงคะ นี่ไม่เรียกว่าฟุ่มเฟือยนะคะ ผู้ชายหาเงินก็เพื่อเอาใจแฟนสาวอยู่แล้วนี่นา ผู้หญิงน่ะมีใครบ้างที่ไม่อยากได้แฟนแบบนี้บ้าง!” พนักงานรูดการ์ดไปก็พูดแทรกพวกเขาไป สายตาเหลือบมองเย่เซียวเป็นบางครั้ง ต่อให้หักห้ามใจขนาดไหนก็ไม่อาจกลบสายตาชื่นชอบนั่นได้

แต่ว่า…

เย่เซียวเป็นผู้ชายประเภทไม่ยุ่งกับคนอื่นอยู่แล้ว จูงมือหญิงสาวข้างกายพลางเล่นนิ้วของเธอไปอย่างสนอกสนใจ

สายตาก็จดจ่อบนตัวเธออย่างเดียว คนอื่นหรือเรื่องอื่นไม่มีตัวตนในสายตาเขาแต่อย่างใด

ไป๋ซู่เย่รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก เธอคิดกลัวก็แต่เย่เซียวไม่รู้ถึงสายตาชื่นชมที่หญิงสาวคนอื่นมีต่อเขาเลยน่ะสิ

คิดๆ ก็รู้สึกขบขัน

“หัวเราะอะไร?” เย่เซียวมองเธอ

เธอส่ายศีรษะไม่ยอมบอก

เย่เซียวชอบรอยยิ้มของเธอ ตั้งสติมองเธอด้วยดวงตาเป็นประกาย

“คุณผู้ชาย เสื้อของคุณค่ะ” อีกฝ่ายยื่นเสื้อให้เย่เซียว เย่เซียวรับไปโดยไม่ปรายตามองอีกฝ่ายเลยแม้แต่แวบเดียว

“การ์ดของคุณ” หญิงสาวยิ้มหวานอีกที ยื่นการ์ดให้ด้วยสองมือ

ไป๋ซู่เย่ยื่นไปรับแทนเย่เซียวก่อนกล่าวขอบคุณเสียงเรียบ เธอคล้องแขนเย่เซียวอย่างสนิทสนมถึงเดินออกมาจากร้าน

“เป็นอะไร?” เย่เซียวก้มมองเธอ รู้สึกว่าเธอผิดปกติอยู่เรื่อย

“คุณดูไม่ออกเหรอ ผู้หญิงคนเมื่อกี้กำลังส่งสายตาให้คุณ?”

“มีเหรอ?”

“มี”

“แบบไหนคือส่งสายตา?” เย่เซียวถามเสียงเรียบ

บอกตามตรงว่าเขาไม่เคยมองหน้าหญิงสาวคนอื่นอย่างจริงจังมาก่อน ยกตัวอย่างน่าหลัน หากไม่ได้มีใบหน้าคล้ายคลึงกับเธอจะเข้าตาเขาได้อย่างไร?

“…” ไป๋ซู่เย่ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบจริงจัง “ก็คือในสายตาเขียนอยู่ว่า ‘ฉันอยากนอนกับคุณ’ ห้าพยางค์นี้”

“อ่อ” เย่เซียวพยักหน้า มองเธอแล้วถามอย่างจริงจัง “แล้วคุณเคยส่งให้ผมบ้างมั้ย?”

“…” ไป๋ซู่เย่หมดคำจะพูด จากนั้นดวงตาสวยหรี่ลง ยกยิ้มเย้ายวนให้เขาทีเป็นเชิงหยอก “ตอนนี้ฉันกำลังส่งให้คุณอยู่ คุณดูออกมั้ย?”

เย่เซียวตาล้ำลึก “พอถูไถ แต่ตอนนี้ถ้าตัวผมเขียนอยู่ว่า ‘อยากนอนกับคุณ’ล่ะคือยังไง? ”