ตอนที่ 781

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 781 ความปราณีครั้งสุดท้าย (2) ตอนที่ 781 ความปราณีครั้งสุดท้าย (2) โดย Ink Stone_Romance เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ทั้งโรงพยาบาลถูกปิดล้อมไว้หมดแล้ว

“นายน้อย” ทุกคนทำความเคารพ หยูอันกับหลี่สือเองก็อยู่ท่ามกลางกลุ่มคน

เฉิงหมิงถลาเข้ามารับจากห้องโถง “นายน้อย อาการคุณไฟไม่ดีเท่าไหร่”

เย่เซียวหน้านิ่ง “ข่ายปืนว่ายังไงบ้าง?”

“น่าจะ…เหลือเวลาไม่มากแล้ว ทุกคนต้องเตรียมใจไว้ให้ดี”

เย่เซียวหายใจหนักอึ้งเล็กน้อยไม่ตอบ

“ตอนนี้ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว รีบขึ้นไปก่อนเถอะครับ” เฉิงหมิงปรายตามองไป๋ซู่เย่อีกที “คุณไป๋ ตอนนี้อาการของคุณไฟยังไม่คงที่ ผมกังวลว่าถ้าเจอคุณจะทำให้ท่านอารมณ์พลุ้งพล่าน ฉะนั้น…รบกวนคุณรออยู่ชั้นล่างเถอะ”

เย่เซียวกุมมือไป๋ซู่เย่แน่น หันกลับไปมองเธอ “ให้หยูอันส่งคุณกลับโรงแรมก่อน โรงพยาบาลหนาว อย่ารออยู่นี่”

“ได้ คุณไม่ต้องเป็นห่วงฉัน ไปดูพ่อบุญธรรมคุณสำคัญกว่า”

เย่เซียวพยักหน้ารับ หันไปสั่งหยูอันก่อนถึงค่อยเดินขึ้นไปชั้นบนตามเฉิงหมิง

………………

เย่เซียวยืนมองพ่อบุญธรรมที่นอนห้อมล้อมด้วยสายระโยงระยางบนเตียงคนไข้ในห้อง จู่ๆ ก็รู้สึกว่านี่คือจุดจบของชายผู้แกร่งกล้าหนึ่งคน ช่วงเวลารุ่งโรจน์ในอดีตหายวับไม่เหลือแม้แต่เงา นอนอยู่ตรงนั้นเป็นเพียงคนแก่แสนธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

อีกทั้งยังเป็นคนแก่ขี้เหงาเสียด้วย

เย่เซียวเดินเข้าใกล้ สามารถเห็นถึงดวงตาที่อ้าออกเล็กน้อยของเขามีแสงวาวสะท้อนอยู่ ดูท่าทางน่าสงสาร

เฉิงหมิงถอนหายใจพูดเสียงเบา “ช่วงนี้คุณไฟฝันถึงคนรักเก่าของท่านบ่อยๆ สุขภาพก็แย่ลงทุกที”

เย่เซียวไม่ตอบ

“ความจริงอาจจะเพราะคุณไฟรู้สึกเสียใจไม่มากก็น้อย ตอนที่เลือกฆ่าเด็กผู้หญิงคนนั้นด้วยตัวเองท่านไม่รู้ว่าผู้หญิงท้องลูกของท่านอยู่ ถ้าตอนนั้นคุณไฟไม่เลือกลงมือ ตอนนี้คงมีลูกหลานรอบล้อมไปแล้วสินะ!”

นี่เป็นครั้งแรกของเย่เซียวเช่นกันที่รับรู้เรื่องเด็ก ใบหน้าเรียบนิ่งที่ไม่เปิดเผยความรู้สึกฉายแววตะลึงเล็กน้อย

“แต่คนเราน่ะ ต้องมีเสียสละบ้าง ถ้าตอนนั้นไม่เลือกทำอย่างนั้น ตอนนี้ความร่ำรวยเหนือกว่าใครคงไม่ใช่ของคุณไฟ” เฉิงหมิงเงียบไปอึดใจ มองเย่เซียว “นายน้อย ตอนนี้คุณยังอายุน้อย ทางเลือกในชีวิตทุกย่างก้าว คุณต้องคิดให้ดี เมื่อก่อนคุณไฟหวังอยากให้คุณเดินตามทางของท่านมากกว่า แต่ตอนนี้…เส้นทางนี้ คิดว่าตัวท่านเองยังรู้สึกลำบากแทบแย่”

เฉิงหมิงเฝ้ามองเย่เซียวเติบโตเลยรู้สถานการณ์ในขณะนี้ของเย่เซียว จึงอดไม่ได้ที่จะพูดเตือนสักหน่อย

เย่เซียวทำหน้านิ่งสายตาล้ำลึก สุดท้ายกล่าวเสียงเรียบ “ผมไม่มีวันเดินตามทางพ่อบุญธรรม”

เพราะหากมีวันนั้นจริงๆ…วันที่เธอทรยศหักหลังเขาอีกครั้ง เขาจะลงนรกไปพร้อมกับเธอ!

ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ใช่อย่างพ่อบุญธรรม อยู่กับความเหงาไปตลอดชีวิต เขาไม่อาจทนไหวได้

………………

เวลาตีสี่

เมื่อเย่เซียวลงมาจากชั้นบนเห็นคนที่อยู่ที่โถงโรงพยาบาลก็ใจบีบรัด จากนั้นเกิดความรู้สึกที่ยากจะอธิบายบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในส่วนลึกของหัวใจเขา

เวลานี้แล้วแท้ๆ อีกทั้งอากาศยังหนาวเย็นขนาดนี้เธอกลับยังอยู่

ข้างในใส่เสื้อโค้ทและข้างนอกใส่เสื้อกันหนาวที่เขาเพิ่งซื้อให้ ร่างเพรียวเดินวนไปมาอยู่ห้องโถงใหญ่ทำให้เห็นเพียงแผ่นหลังของเธอ แต่แค่ภาพแผ่นหลังนั่นเปรียบเสมือนภาพทิวทัศน์อันงดงามที่ทำเขามองไม่กะพริบตา

“ซู่ซู่” เขาอ้าปากเรียกเสียงติดแหบเล็กน้อย

ได้ยินเสียงของเขาเธอถึงหันกลับมา เห็นเขา เธอก็จุดยิ้มทั้งที่ยืนอยู่ตรงที่เดิม “ไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

เย่เซียวมองเธอด้วยแววตาล้ำลึก

ห้องโถงโรงพยาบาลหนาวเย็นอย่างมาก แม้เธอจะมีผ้าพันคอพันอยู่แต่ใบหน้าก็แดงเถือกเพราะความเย็น