ตอนที่ 786

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 786 การเลือกครั้งสุดท้าย (3) ตอนที่ 786 การเลือกครั้งสุดท้าย (3) โดย Ink Stone_Romance คืนนั้นเย่เซียวไม่ได้ปรากฏตัวอีก ซึ่งไป๋ซู่เย่ไม่เคยคาดหวังอะไรอีก

เธอนั่งอยู่ริมหน้าต่างรอคอยพระอาทิตย์ขึ้นเงียบๆ แสงแรกของเช้าวันใหม่ได้โผล่พ้นสุดขอบทะเลอีกฟากขึ้นมา แสงทองอร่ามปกคลุมไปทั่วเมือง

เธอหลับตาลงซึมซับแสงอาทิตย์ในยามเช้า รู้สึกเหลือเพียงความสงบที่ไร้ขีดจำกัดอยู่ภายในใจ

เธอคิด ในที่สุดเธอก็ได้นอนดีๆ สักตื่นแล้ว

ไม่ต้องโดนเรื่องใดหรือคนใดบงการ และไม่ต้องคอยยืนหลงทางอยู่ต่อหน้าความอลหม่าน…

เธอเหยียดกายลุกไปอาบน้ำในห้องอาบน้ำ เปลี่ยนเป็นชุดนอนซุกตัวบนเตียงก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทรา ครั้งนี้ไม่ได้นอนไม่หลับแถมยังหลับสนิทดีอีกด้วย

————

ตอนเย็นห้าโมงครึ่ง

ไป๋หลางโทรศัพท์หาเธอแต่กลับไม่มีใครรับสายสักที เขารู้สึกลางสังหรณ์แปลกๆ พอเงียบไปอึดใจสีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน รีบพุ่งไปห้องข้างๆ ไม่ทันเปลี่ยนรองเท้าด้วยซ้ำ

เคาะประตู เคาะเสียงดังสนั่นไหวก็ไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากภายในห้อง

“คุณผู้ชายครับ ทำอะไรครับ?” พนักงานโรงแรมเดินมาเพราะเสียงดังในครั้งนี้

“กุญแจห้องของพวกคุณล่ะ? ให้ผมใช้หน่อย!” ไป๋หลางพูดเสียงสั่นระริกปนร้อนรน

อีกฝ่ายมองเขาอย่างระแวง “คุณมีความเกี่ยวข้องอะไรกับเจ้าของห้องนี้ครับ?”

“คนที่พักข้างในนั้นคือหัวหน้าผม เพื่อนผม ตอนนี้ผมสงสัยว่าเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นกับเธอ ฉะนั้นคุณรีบเปิดประตูให้ที!” ไป๋หลางเห็นอีกฝ่ายไม่มีท่าทีขยับตัวเลยตะคอกไปทีด้วยแรงอารมณ์ “เร็ว!เปิดประตู!”

“คุณผู้ชาย ขอโทษด้วย เราไม่มีกฎอนุญาตให้ทำแบบนี้ นอกจากคุณสามารถยืนยันได้ว่าเป็นเพื่อนกัน”

“ยืนยันบ้าอะไร!” ไป๋หลางใจลนดั่งไฟแผดเผา ไม่มีอารมณ์จะต่อล้อต่อเถียงกับอีกคน เขามีวิชาต่อสู้ที่ดี เข้าควบคุมตัวอีกฝ่ายให้กดแนบไปกับกำแพง ใช้มืออีกข้างควานหากุญแจห้องบนตัวเขา

“ไป๋หลาง นายทำบ้าอะไร?” ขณะนั้นเองประตูห้องถูกเปิดจากข้างในกะทันหัน ไป๋ซู่เย่ในชุดนอนยืนอยู่ตรงประตู มองเขาอย่างฉงนใจ “เกิดอะไรขึ้น?”

ไป๋หลางมองเธอที่อยู่ตรงประตูอย่างนิ่งอึ้ง

พักใหญ่ถึงเปล่งเสียงพูด“คุณ…คุณไม่เป็นอะไร?”

“นายรีบปล่อยเขาก่อน แขนเขาจะโดนนายหักเอาแล้วน่ะ” ไป๋ซู่เย่เดินไปตบมือเขาออก ไป๋หลางถึงได้สติมาก่อนรีบปล่อยตัวอีกฝ่ายพร้อมกล่าวขอโทษ ด้วยความที่พวกเขาเป็นลูกค้ากับตัวเองที่ไม่ได้รับบาดแผลใดๆ อีกทั้งเห็นว่าผู้ชายคนนี้ไม่ควรเข้าไปยุ่งมากมาย พนักงานจึงรีบล่าถอยไปโดยไม่กล้าคร่ำครวญไปมากกว่านี้

ไป๋ซู่เย่ย้อนกลับห้องไปคุยกับเขาไป “ทำไมนายถึงไปฝึกวิชาโรคจิตแบบนี้มา?”

“ผมต้องทำตัวโรคจิตกับผู้ชายคนหนึ่งด้วยหรือไง? แต่ว่า…” ไป๋หลางมองแผ่นหลังเธอแล้วถอนหายใจโล่งอก “คุณไม่เป็นอะไรก็ดี”

“นายคิดว่าฉันจะเป็นอะไร?” เธอเทน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว ตาเสมองไป๋หลางผ่านแก้วกระจก “คิดว่าฉันจะคิดไม่ตก ฆ่าตัวตายเหรอ?”

“…” ไป๋หลางไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเมื่อนั้นเขามีความคิดแบบนี้จริงๆ

ไป๋ซู่เย่ทั้งอยากร้องไห้ทั้งอยากขำ “ในสายตานาย ฉันอ่อนแอขนาดนั้นเชียว?”

“ก็ไม่ใช่” ไป๋หลางเองยังคิดว่าตนคิดมากเกินไป ปกติเธอไม่ใช่คนยอมแพ้ง่ายๆ และไม่ใช่คนที่จะเลือกฆ่าตัวตาย “แค่ผมโทรหาคุณ คุณไม่รับ เคาะประตูก็ไม่มีเสียงตอบรับ…”

“ฉันหลับอยู่ กำลังฝันหวานเลย ไม่มีทางตอบรับอยู่แล้ว”

ไป๋หลางมองเธออีกที “เมื่อคืนคุณไม่นอนทั้งคืนอีกแล้วเหรอ?”

“ฉันดูไร้ชีวิตชีวาขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ก็ไม่ใช่หรอกครับ แต่วันนี้น่าจะเป็นสงครามใหญ่อีกครั้ง ต้องตั้งสติให้ดี”

ไป๋ซู่เย่ไม่ตอบกลับไป๋หลาง แค่เงยหน้ามองนาฬิกาติดฝาผนังห้องแวบหนึ่ง ชั่วพริบตาก็ใกล้หกโมงเย็นแล้ว

เหลืออีกแค่สองชั่วโมงที่จะได้พบเขาในคืนนี้…

นึกถึงเย่เซียวหัวใจเธอก็บีบรัดแน่น ดวงตารื้นด้วยน้ำใสบางๆ โดยไม่รู้ตัว