ตอนที่ 788

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 788 รักที่มาจากความจริงใจ (1) ตอนที่ 788 รักที่มาจากความจริงใจ (1) โดย Ink Stone_Romance ขณะที่ไป๋หลางยังฉงนไม่รู้ว่าเธอต้องการทำอะไรอยู่นั้น พริบตาเดียวเห็นเพียงเข็มยาชาได้เล็งมาที่ตัวเอง เขาอยากจะหลบหนีด้วยสัญชาตญาณแต่ไม่ทันเสียแล้ว ไป๋หลางรู้สึกเพียงร่างอ่อนเปลี้ย หมดซึ่งเรี่ยวแรงทั้งหมด

“รัฐมนตรี คุณ…”

“นั่งลง” ไป๋ซู่เย่ดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งมาพยุงให้เขานั่งลงไป สีหน้าไป๋หลางแย่มาก เขาแทบจะขัดขืนด้วยแรงทั้งหมดอยากจะลุกขึ้นยืน มือของเธอกดไหล่เขา “อย่าเสียแรงเปล่าเลย ถึงปริมาณยาจะไม่ทำให้นายเสียสุขภาพ แต่ในเวลาสั้นๆ นายคงขยับตัวไม่ได้”

“ทำไมถึงทำแบบนี้? คุณคิดจะทำอะไรกันแน่?!” ไป๋หลางกัดฟันแน่น สองตาจ้องเธอเขม็งไม่กะพริบตา

“ใช้หนี้” สองพยางค์หลุดจากปากเธออย่างง่ายดาย เทียบกับความตื่นตระหนกของเขาแล้วไป๋ซู่เย่กลับดูใจเย็นเสียเหลือเกิน

ใจเย็นผิดปกติ

ความใจเย็นนั่นคล้ายความใจเย็นหลังได้ตัดสินจะสละชีพในสมรภูมิรบยามศึกสงคราม เรียกให้ไป๋หลางรู้สึกหวาดกลัว รู้สึกกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ใช้หนี้? ใช้หนี้อะไร? คุณคิดจะทำอะไรกันแน่?”

ไป๋ซู่เย่ไม่คิดจะตอบอีก กล่าวเพียง“นายคงต้องลำบากชั่วคราวล่ะ”

พูดจบหัวเข็มหนึ่งกระบอกได้แทงลงบนลำคอของไป๋หลางเบาๆ ไป๋หลางกำลังจะพูดบางอย่างแต่ขืนลำคออ้ำอึ้งอยู่ครู่ใหญ่ก็ไม่มีเสียงหลุดออกมาสักนิด เขาเกิดร้อนใจขึ้นมาทันทีจนลำคอแดงเถือก แต่อย่างไรก็ขยับตัวไม่ได้อยู่ดี

ผู้หญิงบ้าคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่?!

ไปสู้กับพรรคพวกเย่เซียวคนเดียวเหรอ?

นั่นรนหาที่ตายชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?!

ไป๋หลางอยากจะกระโดดเด้งตัวขึ้นมาตีหัวเธอให้สลบแล้วลากกลับไป แต่ ณ เวลานี้กลับทำได้แค่คอยมองเธอก้าวเข้าไปในกลุ่มคน จากนั้นก็เดินเข้าหาเย่เซียวช้าๆ อย่างแน่วแน่…

……………………

เย่เซียวไม่แม้แต่จะขยับเปลือกตาเลยตลอดเวลานี้

ยามชุดกระโปรงสีน้ำเงินปรากฏอยู่ภายในกรอบการมองเห็นเขาถึงเชยตาเย็นชาปรายตาให้อีกฝ่ายวูบหนึ่ง

เขาทำแค่มองเธอ มองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาที่สุด คล้ายว่าเขาไม่เคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน

หากใครไม่เคยรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขามาก่อนคงคิดไม่ถึงว่าในเมื่อวานนี้เอง…ในเมื่อวานนี้ที่พวกเขายังคงตระกองกอดพัวพันอย่างร้อนแรงกันอยู่?

แล้วจะคิดถึงได้อย่างไรว่าไม่นานมานี้พวกเขายังคบหากัน ต่างบอกรักด้วยคำหวานซึ้งว่าจะไม่แยกจากกันตลอดชีวิต วาดฝันอนาคตที่จะได้อยู่เคียงคู่กันจนแก่เฒ่า?

ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงฉับพลันเกินไป รวดเร็วเสียจนตั้งตัวไม่ทัน

“เชิญคุณเต้นรำกับฉันสักเพลงได้มั้ย?” คนที่เอ่ยปากก่อนคือไป๋ซู่เย่ เธอยืนอยู่ตรงนั้นยิ้มให้เขา ราบเรียบและสวยงาม

มือที่กำแก้วไวน์ของเย่เซียวกระชับแน่น มือของเขามีบาดแผล เมื่อคืนเศษแก้วแตกละเอียดนั่นได้ทิ่มแทงสร้างบาดแผลให้เขาอย่างลึก

ลึกราวกับแทงลงตำแหน่งหัวใจเขาอย่างไรอย่างนั้น…

“ไป๋ซู่เย่ อย่าทำเกินไปนะ!” หยูอันเดินมาหน้าบึ้งใส่

ไป๋ซู่เย่ทำเป็นไม่ได้ยิน แค่มองเย่เซียวนิ่งๆ “ได้มั้ย?”

เดิมทีหยูอันคิดว่าจากนิสัยของเย่เซียวแล้วตอนนี้ไป๋ซู่เย่ไม่ตายก็ต้องเสมือนตาย ยิ่งรักมากยิ่งไม่อาจทนการหักหลังซ้ำซ้อนได้

แต่นอกจากเย่เซียวไม่โกรธแล้วกลับยังวางแก้วไวน์ลงช้าๆ ลุกยืนช้าๆ ปลดกระดุมสูททีละเม็ดโดยมองเธอไปพลาง “ได้สิ”

“นายท่าน!” หยูอันเดินเข้าไปหาหนึ่งก้าว อยากพูดอะไรแต่เย่เซียวแค่ยกมือให้เขาเงียบปาก

……

เย่เซียวยื่นมือให้ไป๋ซู่เย่

ไป๋ซู่เย่เงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายวางมือบนฝ่ามือเขาเบาๆ ฝ่ามือเขาเย็นเฉียบขนาดว่าไม่มีความอบอุ่นสักนิด ส่วนของเธอ ก็เช่นเดียวกัน…