ตอนที่ 793

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 793 ที่แท้ก็คือคุณ (2) ตอนที่ 793 ที่แท้ก็คือคุณ (2) โดย Ink Stone_Romance “โอเค นี่ก็ค่ำแล้ว พวกคุณเก็บของแล้วเตรียมเลิกงานเถอะ”

หลังเสียงหนึ่งดังขึ้นร่างคุ้นตาได้ปรากฏในร้านขายภาพวาด กำแพงกระจกหนาคอยกั้นทำให้หยูอันเห็นเพียงแผ่นหลัง

แต่แผ่นหลังนั่นได้สร้างความสะเทือนแก่เขาอย่างแรง

นี่…แม้แต่แผ่นหลังยังเหมือนขนาดนี้เชียว?!

“เจ้านาย วันนี้ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ”

“ก็จัดการได้ราบรื่นดีไม่ใช่เหรอ?” น้ำเสียงหญิงสาวไม่ได้ตำหนิ จู่ๆ เธอหันหน้ามาก้มหน้าจัดภาพวาดข้างๆ

หยูอันจ้องใบหน้าดวงนั้นเขม็งคล้ายกลัวว่าตนจะมองผิดไป เลยหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมา

ให้ตาย!

นี่มันคล้ายน่าหลันอะไรกัน? นี่ไป๋ซู่เย่ชัดๆ!วิญญาณกลับคืนร่างหรือ?

มองอยู่พักใหญ่สุดท้ายหยูอันเก็บกล้องส่องทางไกลแล้วรีบขับรถกลับงานฉลองวันเกิดอย่างรวดเร็ว ดีเหลือเกิน!ขอแค่มีไป๋ซู่เย่อยู่ก็ไม่กลัวเย่เซียวไม่ยอมผ่าตัดแล้ว

……………………

“เจ้านาย ในรถเมื่อกี้เหมือนมีคนจ้องคุณตลอดเลย แล้วยังเอากล้องส่องทางไกลมาด้วยนะ” พนักงานร้านยืดคอมองไปนอกร้านก่อนจะแจ้งเจ้านาย

ไป๋ซู่เย่มองไปนอกหน้าต่างแวบหนึ่ง เห็นเพียงไฟท้ายรถสีแดงสองจุดของรถที่ทิ้งท้ายก่อนหายเข้าไปในความมืด เธออมยิ้ม “อืม ฉันก็เห็นแล้ว ไม่เป็นไร เพื่อนเก่าทั้งนั้น”

“เพื่อนเก่าทำไมไม่เข้ามานั่งเล่นสักหน่อยล่ะคะ?”

“มาแน่ ไม่ช้าก็เร็ว”

พนักงานร้านไม่เข้าใจคำพูดเธอเช่นกันแต่ไม่ได้ถามอะไรมาก แค่เก็บกวาดภายในร้านง่ายๆ แล้วหยิบกระเป๋ากลับไป

ไฟของร้านขายภาพวาดค่อยๆ ดับลง ไป๋ซู่เย่ล็อกประตูย่ำเท้าเข้าสู่ความมืด

เมืองนี้กำลังอุ่นขึ้นช้าๆ

กิ่งไม้ข้างทางเริ่มมีต้นอ่อนสีเขียวผุดขึ้นประปราย เธอดื่มด่ำไปกับการเดินใต้ต้นไม้ สูดรับอากาศสดชื่นลึกๆ เต็มปอดก่อนจะรู้สึกอารมณ์ดีอย่างบอกไม่ถูก

เมืองที่มีเขาอยู่ แม้แต่อากาศยังดีได้ถึงเพียงนี้…

เย่เซียว…

ฉันกลับมาอีกแล้ว…

ครั้งนี้ จะไม่มีวันไปจากคุณอีก…

——————

สองวันหลังจากนั้น

คาบเรียนศิลปะแสนจะคึกคัก

สิบปีที่ผ่านไปไป๋ซู่เย่แทบจะหลงลืมทุกอย่างเกี่ยวกับการวาดไปจนหมดสิ้น พอตอนนี้มาเริ่มจับดินสอใหม่แล้วร่ำเรียน ซึมซับความงดงามของศิลปะและความสงบสุข เธอรู้สึกว่าสภาพจิตใจของตัวเองเปิดกว้างและผ่อนเบาสบายอย่างไร้เทียบเทียม

“ซู่ซู่ คืนนี้ทานข้าวด้วยกันสิ” เพื่อนนามว่าชิงอิ๋งที่นั่งข้างเธอเชื้อเชิญอย่างอบอุ่น

ไป๋ซู่เย่ยังไม่ทันตอบกลับชิงอิ๋งก็พูดเสียงเบา “เธอยังไม่มีแฟนใช่มั้ย?”

“ทำไม?”

สายตาอีกฝ่ายเหลือบมองไปด้านหลังของไป๋ซู่เย่ “หนุ่มน้อยด้านหลังเธอคนนั้น เธอรู้จักใช่มั้ย? เขาอายที่จะเชิญชวนเธอเลยให้ฉันมาช่วยพูดกับเธอ ยังไงเธอก็ไม่มีแฟน ก็ไปด้วยกันสิ ฉันจะไปกับเธอด้วย”

ไป๋ซู่เย่ทั้งอยากร้องไห้ทั้งอยากขำ “คุณชิงอิ๋ง เธอก็รู้ว่าเขาเป็นหนุ่มน้อย เขาเพิ่งอายุยี่สิบสอง เธอว่าเขากับฉันเหมาะสมกันเหรอ?”

“ก็เหมาะสมกันดีนะ เธอก็เพิ่งยี่สิบสี่ยี่สิบห้าไม่ใช่เหรอ ไม่ได้โตกว่าขนาดนั้นสักหน่อย”