ตอนที่ 794

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 794 ที่แท้ก็คือคุณ (3) ตอนที่ 794 ที่แท้ก็คือคุณ (3) โดย Ink Stone_Romance ดวงตาสีเข้มดุจมหาสมุทรแสนกว้างใหญ่ ทั้งล้ำลึกทั้งเงียบสงบ จ้องมองเธอไม่ห่างคล้ายว่าโลกทั้งใบของเขามีเพียงเธอ เขาไม่ละสายตาสักวินาทีเดียวราวกับว่าหากละสายตาไปเพียงวินาทีเดียวผู้หญิงคนนี้จะหายไปจากโลกของเขา

“นี่ ซู่ซู่ เธอดูสิ เขากำลังมองเราอยู่ใช่มั้ย?” ชิงอิ๋งใช้ศอกกระทุ้งไป๋ซู่เย่ทีหนึ่งด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ “เธอดูสายตานั่นสิ โอ๊ย แค่สายตาเดียวก็ทำเอาอยากจะท้องได้เลย!”

ไป๋ซู่เย่อดแซวไม่ได้“เธออายุแค่ไหนเองก็คิดไปถึงเรื่องท้องแล้ว”

“ถ้ามีแฟนเป็นผู้ชายแบบนี้ อายุเท่าไหร่ก็ท้องได้ทั้งนั้นแหละ”

ไป๋ซู่เย่ปิดปากเงียบไม่ตอบ

เย่เซียว มีเสน่ห์แบบนี้ติดตัวเสมอ

“ซู่ซู่ เธอมีแฟนแล้วก็อย่ามาแย่งฉันนะ เดี๋ยวฉันจะเลือกเขา เขาสนใจเราขนาดนี้ต้องยอมแน่ๆ”

“งั้นเธอต้องทำใจด้วยนะ เขาไม่ใช่คนที่มีความอดทนเท่าไหร่ ไม่แน่ เดี๋ยววาดไปถึงครึ่งทางเขาก็จะกลับแล้ว” สิบปีก่อนกว่าจะให้เขาเป็นนายแบบให้เธอได้ต้องพูดหว่านล้อมแล้วหว่านล้อมอีกเขาถึงยอม แล้วแต่อารมณ์ของเขาอีก

“ฉันไม่สนหรอก ยังไงฉันก็จะเลือกเขา เอ๊ะ รอเดี๋ยวนะ เธอรู้ได้ยังไงว่าเขาไม่มีความอดทน?”

ไป๋ซู่เย่ยิ้มน้อยๆ “เดาเอา”

ชิงอิ๋งส่งสายตาสงสัยมาเห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อ “ต้องมีเงื่อนงำแน่ๆ!”

“โอเค นักเรียนทุกคน มาเลือกนายแบบได้ พวกเธอมาเลือกหมายเลขกันเอง”

“ไม่ต้องเลือกเลย คนสุดท้าย!คนสุดท้าย!”

“ฉันก็อยากได้คนสุดท้าย!”

“เฮ้ พวกเธออย่ามาแย่งฉันได้มั้ย? เบอร์สองกับเบอร์สี่ก็หล่อมากเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?”

“หล่อมาก หล่อมากทำไมเธอไม่เลือกเองละ?”

ชิงอิ๋งลุกพรวดจากเก้าอี้ “เห็นทีฉันต้องชิงลงมือก่อนแล้ว!”

สิ้นเสียง ไป๋ซู่เย่ก็เห็นร่างหนึ่งแวบผ่านหน้าตัวเองไปอย่างว่องไวเหมือนกำลังแข่งวิ่งร้อยเมตร เธอพุ่งตัวไปจนเจ้าตัวแทบเกยอยู่บนตัวเย่เซียวเสียแล้ว แต่เย่เซียวตวัดตาเหลือบมองเธอแวบหนึ่งเธอก็เกร็งตัวให้ตัวเองยืนแน่นิ่งอยู่กับที่

“เอ่อ…” ชิงอิ๋งยิ้มแก้เก้อ คนที่ปกติตรงไปตรงมาทีนี้กลับมาพูดอ้ำอึ้งไม่คล่องปากเสียได้ “เอ่อ…ฉันขอให้คุณมาเป็นนายแบบให้ฉันทีได้มั้ย?”

ฮือฮือ เทพบุตรเย็นชาเกินไปหรือเปล่า? เธอยิ้มจนหน้าเกร็งไปหมดแล้ว อีกฝ่ายยังคงสีหน้าเรียบนิ่งไม่ยอมปริปากตอบเธอสักคำ

ชิงอิ๋งแอบให้กำลังใจตัวเอง ไม่สนแล้ว ตายก็ตายเถอะ!ตรงกับคำที่ว่าตายไปเป็นผีใต้ต้นดอกโบตั๋นก็คุ้มแล้ว!

“เอ่อ คุณไม่ตอบ ฉันจะนับว่าคุณยอมรับแล้วนะ มามามา เราไปเริ่มวาดกันตรงนั้นเถอะ!” ชิงอิ๋งลุยหน้าต่อไปแล้ว ยื่นมือคว้าแขนแกร่งของชายหนุ่มกำลังจะเดินไป

แต่ว่า…

มือของเธอเพิ่งแตะโดนแขนเสื้อเชิ้ตของชายหนุ่มก็ถูกอีกฝ่ายเบี่ยงแขนหลบด้วยใบหน้าเย็นชา

ใบหน้าดูดีนั่นเย็นชาเป็นทุนเดิม ทีนี้พอขมวดคิ้วเรียวยิ่งขับให้เจ้าตัวแผ่ความเยือกเย็นออกมาจากตัวอย่างน่ากลัว ต่อให้ชิงอิ๋งจะใจกล้าขนาดไหน ทีนี้ก็ไม่กล้าทำอะไรตามใจตัวเองแล้ว

“เฮ้เฮ้ ชิงอิ๋ง เธอรีบกลับมาเถอะ” มีเพื่อนนักเรียนเรียกเธอเบาๆ พลางดึงแขนเสื้อเธอไปด้วย