ตอนที่ 795

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 795 ที่แท้ก็คือคุณ (4) ตอนที่ 795 ที่แท้ก็คือคุณ (4) โดย Ink Stone_Romance “ทำไมถึงไม่ละ?”

ชิงอิ๋งจิ๊ปากที “เมื่อกี้ยังว่าฉันอยู่เลย ที่แท้เธอก็ห้ามใจตัวเองไม่ได้เหมือนกันนั่นแหละ”

“พอแล้ว ฉันไม่คุยกับเธอแล้ว เจอกันในคาบเรียนพรุ่งนี้!” ไป๋ซู่เย่รู้สึกเพียงว่าหัวใจตัวเองได้บินออกไปจากห้องเรียนไกลแล้ว บินไปที่หน้าประตูตามคนที่เพิ่งเดินจากไปเมื่อครู่

ชิงอิ๋งหัวเราะพูดหยอกเย้า“คุณไป๋ ยิ้มหน้าบานแล้ว เดี๋ยวต่อหน้าเขาต้องรู้จักเก็บสีหน้าหน่อยละ”

“ยุ่งน่า!”

ไป๋ซู่เย่ไม่อยากสนใจเธออีก แบกกระดานวาดรูปขึ้นหลังหุนหันออกไป

เดิมทีคิดว่าเมื่อตัวเองปรากฏต่อหน้าเขาจะต้องมีสภาพดูดีเรียบร้อยสวยงาม ฉะนั้นหลายวันนี้ถึงได้โผล่ไปที่ร้านและพิถีพิถันกับการแต่งตัวทุกครั้งที่ไป แต่ใครจะคิดว่าเย่เซียวกลับไม่เป็นไปตามที่คาดคิด โผล่มาที่ห้องเรียนเธอเสียได้

แล้วภาพลักษณ์เธอในตอนนี้มันแย่มากเหลือเกิน!

นอกจากสีที่เปื้อนเลอะเทอะไปทั้งตัวแล้วผมเผ้ายังถูกหนีบด้วยที่หนีบลวกๆ ไว้ด้านหลัง เกรงว่าเสร็จสิ้นเวลาเรียนทั้งวันแล้วคงยุ่งไม่เหลือสภาพ

เธออยากหาสักที่เพื่อจัดการตัวเองสักครู่ แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ทันแล้ว รถของเย่เซียวกำลังขับตรงมาโดยที่ประตูฝั่งข้างคนขับถูกเขาเปิดออกจากด้านใน

เธอปลดกระดานวาดรูปลงมาวางไว้เบาะด้านหลังถึงเข้าไปนั่งที่นั่งข้างคนขับ

ปิดประตูรถยนต์ พื้นที่ในรถคับแคบทันตาหลังมีคนสองคน เย่เซียวหันมาคาดเข็มขัดให้เธอ ใบหน้าใกล้เธอมาก มากเสียจนลมหายใจทั้งคู่สอดประสานกัน ใกล้เสียจนขนตาเธอแทบจะเกลี่ยกับปลายจมูกโด่งของเขา ทั้งคู่ต่างเกร็งลมหายใจ เขาไม่ได้ผละออกไปแต่อย่างใดแค่โน้มตัวลงมองเธออย่างลึกซึ้ง

สายตาเร่าร้อนคล้ายจะมองเธอให้ทะลุปรุโปร่ง

สายตาแบบนี้ทำให้เธอยากที่จะตั้งรับ หัวใจเต้นแรงและเร็ว ลมหายใจขาดห้วง

เธอกำลังจะพูดบางอย่างแต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก จู่ๆ มือของเย่เซียวก็แนบลงตรงหน้าอกเธอ

“เย่เซียว นี่คุณทำอะไรเนี่ย?”

เธอสวมชุดกางเกงเอี๊ยมยีนส์ที่มีเสื้อเชิ้ตอยู่ข้างใน ทีนี้เขาดึงสายเอี๊ยมที่พาดบนไหล่เธอลงมาทันทีพร้อมแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตเธอ

“คุณอย่าล้อเล่นได้มั้ย ที่นี่โรงเรียน เดี๋ยวเพื่อนๆ ก็ออกมากันแล้ว” เธอจับมือของเขาไว้

“เอามือออกไป”

“ไม่ได้ มีอย่างคุณที่ไหนในหัวมีแต่เรื่องลามกพวกนี้!” ไป๋ซู่เย่โกรธแทบตาย เธอรู้สึกว่าเย่เซียวไม่ได้ทำตามบทที่เธอวางไว้เลย มีอย่างที่ไหนหลังพลัดพรากจากไปด้วยอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง กลับมาเจอกันอีกครั้งก็ถอดเสื้อทันที?อย่างน้อยก็ควรคุยกันก่อนหรือเปล่า?

เย่เซียวเลิกตามองเธอแวบหนึ่ง “ใครกำลังคิดเรื่องลามกกันแน่?”

“คุณ!ตอนนี้คุณกำลังถอดเสื้อของฉัน ไม่ได้คิดเรื่องลามกแล้วมันคืออะไร?”

“อืม ต่อให้ผมคิดจริงๆ คุณจะทำอะไรผมได้?”

“…” ไป๋ซู่เย่หมดคำจะโต้แย้งจริงๆ

เย่เซียวอยากทำอะไรมักทำตามใจตัวเองอยู่เสมอ คำปฏิเสธของเธอไม่เคยได้ผล มือถูกเขาปัดทิ้ง เขาปลดกระดุมได้สองเม็ดก็ถูกเธอป่วนจนหมดซึ่งความอดทน ตัดสินใจกระชากแทน

ไป๋ซู่เย่อยากกัดเขาจริงๆ

แต่เดิมทีคิดว่าเขากำลังจะลงมือทำบางอย่าง แต่เขากลับหยุดชะงักท่วงท่า สายตาทิ้งไว้ตรงหน้าอกเธอเนิ่นนาน

ร่างกายเธองดงามมาโดยตลอด ผิวขาวผ่องนุ่มมือ แต่…บัดนี้ ได้เกิดตำหนิขึ้น ตรงหน้าอกมีรอยแผลที่เด่นชัดสองจุด แผลกระสุนปืน ต่อให้ผ่านมาหนึ่งเดือนครึ่งแต่รอยแผลยังเด่นชัดไม่จางลง สร้างความสยดสยองแก่คนมอง