ตอนที่ 800

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 800 ความคิดถึงคือบ่อเกิดของโรคร้ายแรง(1) ตอนที่ 800 ความคิดถึงคือบ่อเกิดของโรคร้ายแรง(1) โดย Ink Stone_Romance “หมายความว่าฉันไม่ต้องเกลี้ยกล่อมแล้ว?”

“ไม่ต้อง” ตอนนี้มีเธออยู่ในอ้อมกอด เขาหวังเพียงว่าจะมีชีวิตอยู่นานกว่านี้ เขาอยากแก่เฒ่าไปพร้อมกับเธอ…

ไป๋ซู่เย่ถอนหายใจ หินก้อนใหญ่ที่สุดในใจถูกยกออกไปสักที เธอง่วงจริงๆ เลยหาววอดสองครั้งติด ได้ยินเพียงเย่เซียวถามด้วยสติที่พร่ามัว“คุณคิดจะให้เรากลับประเทศ S เมื่อไหร่?”

“คุณกลับประเทศ S มีธุระอะไรเหรอ?”

“คุณเคยพบแม่ของผมแล้ว และเคยพบพ่อบุญธรรมของผมแล้ว ดังนั้นให้ยุติธรรมหน่อย ควรพาผมกลับไปพบพ่อแม่คุณบ้างหรือเปล่า?”

ไป๋ซู่เย่ตื่นทันทีเมื่อได้ยินคำเหล่านี้ของเขา

เธอเงยหน้ามองเขา “คุณอยากพบพ่อแม่ของฉัน?”

ท่านผู้เฒ่ากับฮูหยินไป๋ใช่ว่าเขาจะไม่เคยพบมาก่อน อดีตเคยพบเจอกันตามงานอยู่ไม่มากก็น้อยแต่สถานะตอนนั้นย่อมแตกต่างจากสถานะที่เธอจะพาเขาไปทำความรู้จัก

“คุณไม่เคยคิดจะพาผมกลับไปพบพ่อแม่คุณเหรอ?” เย่เซียวถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงด้วยความผิดหวัง

ท่าทางอย่างนั้นเรียกให้เธอปวดที่หัวใจ

“ไม่ใช่อยู่แล้ว” ไป๋ซู่เย่ส่ายศีรษะและอธิบายอย่างจริงจัง “ฉันเคยคิด เคยคิดหลายครั้ง แต่เรื่องครั้งนี้…พวกท่านอาจจะเข้าใจคุณผิดไปบ้าง คุณต้องเตรียมใจไว้ให้ดีด้วย”

“ผมเข้าใจได้ และยอมรับมัน” เธอเกือบตายในมือของเขา ไม่มีพ่อแม่ใครปล่อยวางเรื่องนี้ได้ หากเป็นลูกสาวเขาที่เกิดเรื่องแบบนี้เกรงว่าเขาจะถือปืนมาหาถึงที่แล้วยิงฝ่ายชายให้หัวระเบิด

ไป๋ซู่เย่พูดเตือนเขาก่อน “บางครั้งพ่อฉันดุขึ้นมาจะลงไม้ลงมือนะ”

เมื่อคราวที่ขัดขวางเย่ฉิงกับซิงเฉินยังลงไม้ลงมือกับลูกชายตัวเองอย่างไม่ออมมือก็ไม่ต้องพูดถึงเย่เซียวเลย ไม่มีทางปล่อยเขาแน่

“ไม่เป็นไร ผมรับไหว”

“ไม่ได้สิ สภาพร่างกายคุณรับไม่ไหวหรอก ยังมีกระสุนค้างอยู่เลย ถ้าเกิดโดนพ่อฉันตีจนเป็นอะไรขึ้น…” ไป๋ซู่เย่แค่คิดก็ตัดสินใจ “แบบนี้แล้วกัน รอผ่าตัดเสร็จค่อยไปพบพ่อแม่ฉัน”

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจกับการตัดสินใจนี้ “จะรอหายดีต้องใช้เวลาระยะหนึ่งเลย”

“คุณรีบมากเลยเหรอ?”

“คุณว่าไงล่ะ?” สิบปีก่อนเขาเคยคิดอยากจะพบพ่อแม่เธอมาก่อนแล้ว เมื่อนั้นหลงคิดว่าเธอเป็นเด็กกำพร้า

ไป๋ซู่เย่พิงแนบอกเขาแล้วหลับตา “ไม่เป็นไร หลังจากนี้เรามีเวลาอีกเยอะ”

อนาคตยังอีกยาวไกล พวกเขาเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น…

“รอคุณหายดีค่อยว่า ตกลงแบบนี้แหละ”

ความจริงเธอเองก็เริ่มวาดฝันถึงวันนั้นแล้ว แม้บุพการีที่บ้านจะเข้าใจผิดต่อเย่เซียวมากขนาดไหนแต่เธอเชื่อว่ารอพวกท่านทำความเข้าใจเย่เซียวแล้วจะเปิดใจยอมรับเขา

แค่คิดก็รู้สึกว่าภาพนั้นช่างบริบูรณ์!

“ซู่ซู่…” กำลังตกอยู่ในห้วงภวังค์เสียงเย่เซียวก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“หืม?” เธอเงยหน้าประสานสายตากับเย่เซียว ภายใต้แสงไฟสลัวของหัวเตียงพอจะเห็นความลึกซึ้งที่ไม่สลายไปจากแววตาเขาได้

“นอนไม่หลับเหรอ?” เธอถามเสียงอ่อนโยน

“อืม” เขาลูบจับใบหน้าเธออย่างหลงใหลคล้ายกำลังสัมผัสการมีอยู่ของเธออย่างละเอียด “กังวลนิดหน่อย กลัวว่าพรุ่งนี้ลืมตาขึ้นแล้วจะกลายเป็นแค่ความฝัน…ความฝันแบบนี้ ที่ผมฝันทุกวัน”

เจ้าโง่…

ไป๋ซู่เย่ปวดหนึบที่หัวใจ ขอบตาแดงระเรื่อและพอจะคิดได้ว่าหนึ่งเดือนกว่าที่ผ่านมาเขาผ่านมันมาได้อย่างไร เธอเริ่มเสียใจ เธอไม่ควรรอให้เวลาผ่านไปนานขนาดนั้นถึงกลับมาหาเขา