ตอนที่ 801

อรุณสวัสดิ์ ท่านประธานาธิบดีที่รัก! – ตอนที่ 801 ความคิดถึงคือบ่อเกิดของโรคร้ายแรง(2) ตอนที่ 801 ความคิดถึงคือบ่อเกิดของโรคร้ายแรง(2) โดย Ink Stone_Romance คำอธิบายแต่ละอันแค่พูดถึงเรื่องใดเรื่องหนึ่งก็น่าตกใจมากพอแล้ว

“งั้นเธอก็สารภาพมาซะดีๆ เถอะว่าพวกเธอมีความสัมพันธ์อะไรกันแน่?”

“หืม? ฉันบอกเธอไปแล้วไม่ใช่หรือว่าตอนนี้เราสองคนกำลังคุยกันอยู่น่ะ? ก็ต้องคบกันอยู่สิ”

“ผีน่ะสิถึงเชื่อเธอว่าเพิ่งมาคบกันตอนนี้” ชิงอิ๋งมองเธอด้วยสายตาประเมิน “เมื่อกี้ตอนที่ฉันบอกตัวตนของเย่เซียวให้เธอฟัง เธอไม่ตกใจสักนิด ไม่มีท่าทีตะลึงอะไรเลย—เธอต้องรู้ว่าผู้หญิงทั่วไปถ้ารู้ตัวตนเขาเข้าคงคุกเข่ากับพื้นดัง ‘ตุ๊บ’แล้ว—แต่เธอยังนิ่งได้ขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าความจริงเธอรู้ตัวตนที่แท้จริงของเขามาอย่างดีแล้ว แถมคนสถานะอย่างเขาทำไมจู่ๆ ถึงวิ่งแจ้นมาเป็นนายแบบให้สถาบันของเรา จะว่ายังไงก็ไม่เข้าท่า อีกทั้งเขาเย็นชาขนาดนั้นแต่กลับตรงดิ่งไปนั่งตรงหน้าเธอ จากการคาดเดาของฉันแล้ว แฟนคนก่อนที่เธอพูดถึง คงหมายถึงเขาสินะ?”

ท่าทางเป็นจริงเป็นจังของเธอทำเอาไป๋ซู่เย่หลุดขำ “ความฝันของเธอไม่ควรไปเป็นนักสืบเหรอ? ทำไมถึงมาเป็นนักวาดล่ะ?”

“งั้นฉันก็เดาถูกน่ะสิ?!” ชิงอิ๋งตาวาว ตื่นเต้นอย่างมาก

ไป๋ซู่เย่เล่นตัว“ครึ่งครึ่งแล้วกัน”

“ครึ่งไหนอะ?”

“ไม่บอกเธอหรอก” ไป๋ซู่เย่ไม่ตอบกลับเธออีก หยิบสมุดวาดของตัวเองมาเตรียมเรียนคาบที่สอง

ชิงอิ๋งจิ๊ปากอีกทีพร้อมส่ายศีรษะคร่ำครวญ“ที่แท้ฉันก็ได้เป็นเพื่อนกับคนที่ไม่ธรรมดาอย่างเธอโดยไม่รู้ตัวซะได้ นี่ ซู่ซู่ เธอว่าถ้าอนาคตฉันเกิดมีปัญหาอะไรขึ้นมา ขอให้คนของเธอช่วยจัดการได้มั้ย?”

“เธอจะมีปัญหาอะไรได้?”

“อย่างเช่น โดนอันธพาลรังแกไง”

“เธอไม่รังแกอันธพาลก็ดีมากแล้ว”

“…”

ทั้งคู่ตอบโต้กันไปมาคนละประโยคกระทั่งเสียงกริ่งเริ่มเรียนดังขึ้นทั้งคู่ถึงหยุดก่อนจะตั้งใจเรียน

ไป๋ซู่เย่กำลังคิด ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาตื่นหรือยัง

————————

ชั้นบนสุดของบริษัทไฟกรุ๊ป

ขณะที่เย่เซียวปรากฏตัวพนักงานทุกคนต่างยืนทักทายอย่างพร้อมเพรียง “อรุณสวัสดิ์ นายน้อย”

“อืม อรุณสวัสดิ์” เขาพยักหน้าและตอบกลับไปที

ทุกคนยืนชะงักจากนั้นก็มองกันไปมาด้วยความตกใจ มีความรู้สึกเหมือนฝนจะตกเป็นสีแดง

วันนี้เป็นวันอะไร? พระอาทิตย์ขึ้นจากทิศตะวันตกหรือ

“ทำไมยังยืนอยู่ตรงนี้? ไปทำงานของตัวเองสิ” เห็นพวกเขาไม่มีท่าทีขยับเย่เซียวเลยเสริมอีกประโยค

ทุกคนถึงเพิ่งได้สติกลับมาพลางรีบกลับประจำตำแหน่งตัวเอง ก่อนจะกลับไปไม่ลืมหันมามองเขา

เย่เซียวทำเป็นไม่เห็น กลับเข้าห้องทำงานตัวเอง

“เฮ้ วันนี้นายน้อยเป็นอะไร? พระอาทิตย์ขึ้นจากทิศตะวันตกเหรอ?” พอเขาเข้าไปพนักงานทุกคนก็รีบมาสุมหัวซุบซิบทันที

“หนึ่งเดือนกว่านี้ในบริษัทเหมือนปกคลุมด้วยเมฆมืดครึ้ม ฉันอึดอัดจนวันนี้ไม่กล้ามาทำงานแล้วเชียว ไม่คิดว่าวันนี้จะเป็นวันที่ฟ้าแจ่มใส!”

“แล้วก็นะเมื่อกี้นายน้อยตอบกลับเราด้วย ไม่ได้ฟังผิดใช่มั้ย?”

“ไม่ผิด ตอบเราจริงๆ”

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

“ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินว่าผู้หญิงที่นายน้อยรักที่สุดตายไปถึงได้เสียใจขนาดนั้น ตอนนี้เห็นอารมณ์ดีขนาดนั้น หรือว่า…มีคนใหม่แล้ว?”