บทที่ 5

ซ่า... ซ่า...

เสียงฝนด้านนอกห้องกระจกดังแข่งกับเสียงแอร์ในห้องทำงานดึกสงัด บนโต๊ะตัวใหญ่ที่เต็มไปด้วยกระดาษพิมพ์เขียว ร่างเล็กของ พลอยใส นั่งตัวลีบอยู่ตรงกลาง ขนาบข้างด้วย พี่ธีร์ หนุ่มมาดนิ่ง และ พี่กร หนุ่มเจ้าเสน่ห์ คู่หู 'เพื่อนรักเพื่อนร้าย' ประจำออฟฟิศ

พี่ธีร์เหลือบตามองนาฬิกาแขวนผนัง ก่อนจะถอนหายใจพรืดใหญ่ แล้วโยนปากกาในมือลงบนโต๊ะเสียงดัง กริ๊ก

"สี่ทุ่มแล้ว..." เสียงทุ้มเรียบเอ่ยขึ้น สายตาคมกริบตวัดมามองหน้าเธอ "กลับไปได้แล้วพลอยใส เดี๋ยวที่เหลือพี่เคลียร์เอง"

มือใหญ่ของเขาเริ่มรวบแฟ้มตรงหน้าเธอเก็บเข้ากอง [ความคิดพี่ธีร์: ขืนให้อยู่ต่อ กูเนี่ยแหละจะสติแตกเอง กลับไปซะ ก่อนที่ฉันจะห้ามใจไม่ไหว]

พลอยใสกำลังจะอ้าปากรับคำ แต่เสียงหัวเราะ หึๆ ดังขึ้นจากอีกฝั่ง พี่กร ที่ยืนพิงขอบโต๊ะอยู่เลิกคิ้วขึ้น ดวงตาแพรวพราวฉายแววเจ้าเล่ห์

"จะรีบไล่น้องไปไหนวะไอ้ธีร์..." กรเอียงคอถามเพื่อน แต่ตายังจ้องพลอยใสไม่กะพริบ "งานไฟล์อัปเสร็จหรือยังครับเราน่ะ?"

พลอยใสสะดุ้ง "เอ่อ... เหลืออีกนิดหน่อยค่ะพี่กร"

"นั่นไง..." กรกระตุกยิ้มมุมปาก โน้มตัวลงมาเท้าแขนกับโต๊ะจนหน้าห่างจากเธอแค่คืบ "งั้นไม่ต้องรีบกลับหรอก ฝนตกหนักขนาดนี้... อยู่เป็นเพื่อนพวกพี่ก่อนสิครับ"

[ความคิดพี่กร: ฝนตก บรรยากาศเป็นใจขนาดนี้ คิดจะหนีเหรอตัวเล็ก... คืนนี้ยาวแน่]

พลอยใสกลืนน้ำลายเอื๊อก หันซ้ายทีขวาที สายตาพี่ธีร์ที่มองมาเหมือนจะดุ แต่ก็ไม่ได้ห้ามจริงจัง

"มึงเลิกแกล้งน้องมันสักที" ธีร์พูดเสียงดุ แต่ตากลับมองสำรวจเรือนร่างเธอเงียบๆ

"กูเปล่าแกล้ง... กูแค่ถามด้วยความปรรรถนาดี" กรหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ ก่อนจะยื่นมือมาแตะไหล่พลอยใสเบาๆ นิ้วหัวแม่มือไล้วนที่หัวไหล่เนียนช้าๆ "ใช่ไหมคะพลอยใส... เมื่อวานพี่เห็นนะ... ไปกินข้าวกับใครมา?"

คำถามเปลี่ยนเรื่องดื้อๆ ทำเอาพลอยใสชะงัก "คะ? คือ... เพื่อนสมัยเรียนค่ะ"

"เพื่อนผู้ชาย?" กรสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคมวาววับขึ้น [ความคิดพี่กร: ตอบให้ดีนะแม่ตัวดี ถ้าเป็นไอ้หน้าจืดแผนกอื่น พี่ไม่ปล่อยไว้แน่]

พลอยใสตัวเกร็ง หันไปขอความช่วยเหลือจากพี่ธีร์ที่นั่งซ้อนหลังอยู่ แต่แทนที่พี่ธีร์จะช่วย เขากลับขยับเก้าอี้เลื่อนเข้ามาจนอกแกร่งแทบจะชนแผ่นหลังเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาเตะจมูก

"ตอบมันไปสิ..." ธีร์กระซิบเสียงพร่าข้างหู ลมหายใจอุ่นรดต้นคอจนขนลุกชัน "เพื่อนพี่มันขี้หวง... เราก็น่าจะรู้" มือหนาของธีร์วางแหมะลงบนพนักเก้าอี้ของเธอ ราวกับตีตราจองพื้นที่

"มัน... ไม่ใช่เรื่องของพวกพี่นี่คะ" พลอยใสตอบเสียงสั่น พยายามทำใจดีสู้เสือ [ความคิดพลอยใส: ทำไมต้องมาคาดคั้นกันขนาดนี้ด้วย ใจจะวายแล้วนะ]

"หืม? ไม่ใช่เรื่องของพี่?" กรทวนคำเสียงสูง มือที่จับไหล่อยู่เลื่อนขึ้นมาเชยปลายคางเธอให้เงยหน้าสบตา "แน่ใจเหรอครับ... ว่าไม่ใช่เรื่องของพี่"

"ไอ้กร..." ธีร์เรียกชื่อเพื่อนเสียงต่ำ เหมือนเตือน แต่แขนแกร่งกลับเลื่อนมาโอบรอบเอวบางไว้หลวมๆ จากด้านหลัง "อย่าไปขู่พลอยใสมาก... น้องกลัวหมดแล้วเห็นไหม"

"กลัว? หรือชอบ?" กรยิ้มร้าย โน้มหน้าลงมาจนจมูกเกือบชนแก้มเธอ "เป็นเพื่อนกัน... แต่เรื่องบางเรื่อง พี่กับไอ้ธีร์... เราแบ่งกันไม่ได้หรอกนะรู้ไหม"

เปรี้ยง! เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นพร้อมกับไฟในห้องที่กระพริบวูบหนึ่งแล้วหรี่ลง เหลือเพียงไฟสลัวจากโคมหัวโต๊ะ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากที่ทำงานกลายเป็นกรงขังแห่งความปรารถนาทันที

"จะ... จะทำอะไรคะ" พลอยใสถามเสียงสั่นเมื่อเห็นท่าทีคุกคามของทั้งคู่ เธอขยับตัวจะลุกหนี แต่ติดวงแขนของพี่ธีร์ที่รัดแน่นขึ้นทันที

"จะไปไหน..." เสียงธีร์กระซิบชิดใบหู ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำสั่ง "นั่งลง..."

"พี่ธีร์... ปล่อยใสก่อน..."

"ชูว์..." กรยกนิ้วชี้แตะปากตัวเอง ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะมายืนประจันหน้าเธอ "นั่งนิ่งๆ นะคนเก่ง... ถ้าไม่ดื้อ... จะไม่เจ็บ"

สิ้นเสียงทุ้ม ริมฝีปากหยักของกรก็ฉกวูบลงมาปิดปากเธอทันที รสจูบที่ไม่ได้ขออนุญาต ร้อนแรงและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาควานหาความหวานอย่างช่ำชอง มือไม้ของพลอยใสที่พยายามจะผลักไสกลับไร้เรี่ยวแรงเมื่อเจอกับสัมผัสรุกรานจากทั้งข้างหน้าและข้างหลัง

"อื้อ!!" พลอยใสครางประท้วงในลำคอ แต่กลับกลายเป็นเสียงกระตุ้นอารมณ์ดิบของคนฟัง

"อย่าเม้มปาก..." กรสั่งเสียงพร่าเมื่อถอนจูบออกมานิดเดียวเพื่อให้เธอหายใจ "ครางออกมา... พี่อยากได้ยิน"

มือหนาของกรเริ่มซุกซน ปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาเม็ดแรกหลุดออกอย่างง่ายดาย ตามด้วยเม็ดที่สอง [ความคิดพลอยใส: ไม่นะ... หยุดไม่ได้ ร่างกายมันไม่ฟังคำสั่งเลย]

"อืม... หวานชะมัด" กรพึมพำชิดริมฝีปากเธอ

ในขณะเดียวกัน สัมผัสวาบหวามจากด้านหลังก็เริ่มทำงาน จมูกโด่งของธีร์ซุกไซ้ซอกคอขาวสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ลากไล้ปลายลิ้นลงมาตามแนวชีพจร

"อ๊ะ... พ...พี่ธีร์"