ตอนที่ 2 เป็นที่หมายปองของทุกคน

ตึก! ตึก! ตึก! ตึก!

"แฮ่ก! มิลลี่วิ่งเร็วๆ หน่อยสิ เรามาสายสิบนาทีแล้วนะ" ปลายฟ้าหันมาเอ่ยบอกคนด้านหลังด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบในตอนที่ทั้งคู่พยายามวิ่งมาด้วยกันเพื่อไม่ให้เลยเวลานัดหมาย แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าพวกเธอจะหลงตึกและเสียเวลาไปมากขนาดนี้ จนตอนนี้ก็เลยเวลามาสิบนาทีแล้ว

"น้องๆ ทำไมเพิ่งมาครับ" แต่ทันทีที่ถึงหน้าห้องก็มีรุ่นพี่หนุ่มมาดเคร่งขรึมคนหนึ่งมาขวางไว้ทำให้มิลลี่หน้าเจื่อนลงแต่ก็ยังอธิบายออกไป

"คือพวกหนูหลงตึกกันค่ะ พอมาที่นี่ก็หาไม่เจอว่าอยู่ห้องไหน"

"ชื่ออะไร"

"อ เอ่ออ..."

"หนูชื่อปลายฟ้าค่ะ"

"แล้วอีกคนล่ะ"

"มิลลี่...ค่ะ"

คนตรงหน้าใช้สายตาสำรวจเธออย่างเปิดเผยจนมิลลี่ได้แต่ก้มหน้าอย่างไม่กล้าสบตา เพราะเธอไม่รู้ว่ารุ่นพี่กำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่

"เข้าไปข้างใน แล้วอย่าสายอีก"

"ค่ะ/ขอบคุณค่ะ"

ทั้งคู่รีบเดินเข้าไปด้านในทันทีที่รุ่นพี่คนนั้นอนุญาตและหลบทางให้ เสียงเปิดประตูที่ดังขึ้นทำให้นักศึกษาที่นั่งอยู่หันมามองเป็นตาเดียว รวมถึงรุ่นพี่ทุกคนที่ยืนอยู่ด้วย

ปลายฟ้าและมิลลี่ก้มหัวให้คนในห้องเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปนั่งยังที่ของตัวเองก่อนกิจกรรมจะถูกดำเนินต่อไป

"โอเคน้องๆ เรามาต่อกันเลยนะ สำหรับกิจกรรมตามหาพี่รหัสของเราจะให้เวลาทั้งหมดสองสัปดาห์นะ และจะเฉลยพี่รหัสที่ร้านxxxช่วงหกโมงเย็น วันเฉลยก็ขอให้พวกเรามารวมกันใต้อาคารเรียนรวมด้วยตอนเรียนเสร็จ พวกพี่ๆ จะมีรถมารับส่ง"

เสียงของรุ่นพี่ประธานรุ่นแจ้งกิจกรรมกับนักศึกษาปีหนึ่งดังขึ้นต่อเนื่องเกือบสิบนาทีก่อนที่ทุกคนจะแยกกันออกมาจากห้องหลังจบกิจกรรมแล้ว