แรกรัก บทที่ 1

สำหรับใครหลายคนคงรักใครได้หลายคนในชีวิตหนึ่ง สำหรับเธอแล้วการรักใครสักคนมันยากเหลือเกิน แต่การเลิกรักใครสักคนในชีวิตต่างหากที่ยากเหลือเกิน

วันปีใหม่หลายคนคงเที่ยวสนุกกับเพื่อน คนรัก หรือ ครอบครัว แต่ไม่ใช่กับพยาบาลอย่างฉัน อาชีพที่ใจไม่รักคงทำไม่ได้ ใช่ถ้าใจไม่รักคงทำไม่ได้ เพราะฉันรักเขาถึงได้เลือกอาชีพนี้ หวังว่าจะได้ใกล้ชิดเขาตอนเรียนจบ

แล้วเป็นอย่างไรล่ะ ทำงานมาแล้วห้าปี จนอายุถึงตอนนี้ตอนอายุยี่สิบเจ็ด มองเขาเลิกกับแฟนมาแล้วกี่คนนะ สิบคนได้ไหม สิบคนหรือมากกว่านั้น สถานะเพื่อนอย่างฉันอยู่ในทุกช่วงเวลาของเขา ยกเว้นช่วงเวลาที่เขามีความรักเท่านั้นที่ฉันไม่เคยได้อยู่ด้วย เพราะคนที่เขารักไม่ใช่ฉัน แต่คนที่ฉันรักกลับเป็นเขา

“ปลาย” เสียงเรียกคุ้นเคยทำฉันตื่นจากห้วงภวังค์

“ผา” ภูผาหรือหมอผา ผู้ชายคนแรกที่ฉันรัก ไม่ใช่สิ ผู้ชายคนเดียวที่ฉันรัก

“ออกเวรแล้วไปไหนไหม” เขายื่นกาแฟในมือให้

“ไม่ เราว่าจะกลับห้องเลย”

“ดี งั้นไปห้องเรานะ”

“อือ” ฉันพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย มันก็ง่ายแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ถ้าเขาชวนไปห้องจะมีอะไร นอกจากเรื่องอย่างว่าแล้วเขาไม่เคยอยากได้อะไรจากฉัน

@ คอนโดหมอภูผา

“ผาใจเย็น ๆ อื้อ” ฉันร้องบอกออกมา เพราะความเสียวที่เขามอบให้ตั้งแต่หน้าประตู ชุดพยาบาลของฉันยังคาร่าง เขาแค่ถลกขึ้นเหนือเอว สอดประสานท่อนเอ็นแข็งขืนของเขาเข้ามาจนสุดลำทันทีที่ประตูห้องปิด

“อ๊า อยากมากปลาย” กระดุมเสื้อของฉันถูกปลดออกมาแค่พอเขาสอดมือเข้ามา เพื่อปลดบราตัวน้อยให้หลุดลุ่ย เขาดึงเสื้อชั้นในที่ปิดเพียงครึ่งเต้าลง หน้าอกใหญ่โตเกินมาตรฐานของฉันเด่นนูน เขาขบเม้มปลายยอดในขณะที่ส่วนล่างยังขยับไม่หยุด

“ผา เสียว แรง ๆ” ฉันร้องขออย่างไม่อาย ทำไมต้องอายกันฉันรู้ว่าเขาชอบ ชอบทำแรง ๆ กับฉัน

“ปลาย อ๊า ปลาย” ฉันชอบเวลาเขาเรียกชื่อฉัน ทำไมกันนะ ทำไมฉันถึงได้รักแต่เขา ร่วมรักได้แต่กับเขาเท่านั้น ชีวิตของฉันกำลังถูกสาปใช่ไหม