5.คุณหนูสุดร่าน กับคนงานก่อสร้างล่ำบึ้ก NC25+

ตอนที่ 5

จุดไฟร่านในตัวเธอ

เธอไม่มีทางเลือกอื่น เนตรนภารอจนกระทั่งวิเชียรออกไปสังสรรค์กับเพื่อนข้างนอก เธอจึงรีบสวมชุดคลุมตัวหนา ปิดบังใบหน้าแล้วแอบหนีออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังแคมป์คนงานที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับและฝุ่นละออง

ณ แคมป์คนงาน

บรรยากาศในแคมป์ตอนกลางคืนช่างดูน่ากลัวและวังเวง เนตรนภาเดินตัวสั่นมาตามทางเดินไม้กระดาน จนกระทั่งถึงท้ายแคมป์ที่แยกตัวออกมาเป็นส่วนตัว เบิ้มนั่งรออยู่บนแคร่ไม้ไผ่เก่า ๆ ในมือมีบุหรี่ที่เพิ่งจุดไฟ แสงไฟสีแดงวาบตามจังหวะการสูบของเขาทำให้ใบหน้าคมเข้มดูดุดันราวดั่งปีศาจ

"มาเร็วกว่าที่คิดนี่คุณหนู... แสดงว่ากลัวภาพหลุดจริง ๆ" เบิ้มพ่นควันบุหรี่ออกมา พลางมองร่างบางที่ยืนสั่นเทาอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาแทะโลม

เบิ้มลุกขึ้นคว้าข้อมือเล็กแล้วจูงกึ่งกระชากเธอเข้าไปในห้องพักสังกะสีแคบ ๆ ทันที เขาสับกลอนไม้เก่า ๆ ลงปังใหญ่ ก่อนจะหันมาประจันหน้ากับร่างบางที่ยืนสั่นเทา

"พ่อฉัน... ยังไม่จ่ายเงินให้พวกพี่อีกเหรอ" เนตรนภาถามเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

"ใช่! พ่อคุณหนูไม่จ่าย แถมยังด่ากราดพวกเราเหมือนหมูเหมือนหมา" เบิ้มตอบเสียงเหี้ยม เดินต้อนเธอจนแผ่นหลังบางติดผนังสังกะสีที่เย็นเฉียบ

"ทำเหมือนพวกกูไม่ใช่คน"

"แล้วพี่จะเรียกฉันมาทำไม ในเมื่อฉันก็ช่วยพูดแล้ว แต่คุณพ่อก็ยังไม่ยอมจ่าย..."

"ก็เรียกมาเก็บดอกเบี้ยไงครับ" เบิ้มตะคอกแทรกขึ้นมาพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดหน้าเธอ

"เงินไม่ได้... ผมก็เลยต้องคิดถึงร่างนุ่มนิ่มของคุณหนูแทน แลกกับค่าเหนื่อยที่เสียไปวันนี้!"

พูดจบ เบิ้มก็ซุกใบหน้าหยาบกร้านลงที่ซอกคอขาวระหง สูดดิ่นหอมกรุ่นปนความแค้นอย่างแรงพลางไซ้ไปมาอย่างจาบจ้วง

"อื้อออ..."

ทว่าคราวนี้เบิ้มกลับต้องชะงักและแปลกใจ เมื่อคนใต้ร่างไม่ดิ้นรน ไม่ผลักไสเหมือนคืนก่อน เธอเพียงแค่ครางแผ่วและยืนนิ่งให้เขาเชยชมร่างอย่างเต็มใจ เบิ้มผละใบหน้าออกมาจ้องดวงตาคู่สวยที่บัดนี้มันไม่ได้เต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความกลัว แต่มันกลับ...

"ทำไม... คราวนี้ไม่ขัดขืนล่ะ" เบิ้มถามด้วยความสงสัย มือหนาที่บีบไหล่เธอไว้เริ่มคลายออกเล็กน้อย

เนตรนภาช้อนสายตาขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอหวานฉ่ำและเยิ้มไปด้วยอารมณ์ปรารถนาที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากบทเรียนเมื่อคืน ริมฝีปากบางเผยอออกน้อย ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระเส่าที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจของชายตรงหน้า

"ก็ดอกเบี้ยไง... ในเมื่อคุณพ่อไม่จ่าย พี่ก็รีบเก็บสิ..."

คำพูดนั้นเหมือนเป็นการราดน้ำมันลงบนกองไฟ ฐานะคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่เคยค้ำคอถูกสลัดทิ้งไปจนสิ้น เหลือเพียงความต้องการทางกายที่พุ่งพล่าน เบิ้มแสยะยิ้มอย่างพึงใจก่อนจะบดจูบลงไปอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม คราวนี้เขาไม่ต้องบังคับ เพราะเธอเป็นฝ่ายโน้มคอเขาลงมารับสัมผัสที่แสนดิบเถื่อนนั้นเอง

เบิ้มหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ให้ห้อง แล้วแยกขาออกกว้าง เขาคว้าหมับเข้าที่กลุ่มผมยาวสลวยของเนตรนภาแล้วกดร่างบางให้คุกเข่าลงตรงหน้าหว่างขาของเขา แสงไฟสลัวในห้องสังกะสีส่องกระทบให้เห็น ท่อนเนื้อขนาดมหึมา ที่ดีดผงาดง้ำออกมาจากกางเกง มันทั้งใหญ่โต หนา และมีเส้นเลือดปูดโปนพาดผ่านลำกายสีคล้ำแดดอย่างน่าหวาดกลัว

เนตรนภาจ้องมองความยิ่งใหญ่ตรงหน้าด้วยสายตาที่สั่นระริก ลมหายใจของเธอติดขัดเมื่อได้กลิ่น อายชที่ดิบเถื่อน ลอยมาปะทะจมูก มันเป็นกลิ่นเหงื่อไคลจาง ๆ ผสมกับกลิ่นอับเฉพาะตัวของบุรุษเพศที่ทำงานหนัก เป็นกลิ่นที่สกปรก ในสายตาของคุณหนูผู้สูงศักดิ์ แต่มันกลับเป็นตัวจุดชนวน อารมณ์สวาท ที่ซ่อนลึกอยู่ภายใต้จิตสำนึกของเธอให้ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง

"มองอะไรนักหนาคุณหนู... อยากนักไม่ใช่เหรอ จัดการสิ" เบิ้มสั่งเสียงต่ำพลางกดหัวเธอเข้าไปใกล้ขึ้น

ลิ้นเล็ก ๆ ที่เคยแต่ลิ้มรสอาหารราคาแพง ค่อย ๆ ยื่นออกมาแตะแต้มที่ส่วนหัวบานหยักที่ปริ่มไปด้วยน้ำใส ๆ รสชาติที่ฝาดเฝื่อนและกลิ่นที่กระตุ้นสัญชาตญาณดิบทำเอาเนตรนภาสะดุ้งวาบไปทั้งตัว แต่เธอกลับไม่รังเกียจ เธอกลับอ้าปากกว้างแล้วพยายามครอบครองความยิ่งใหญ่นั้นเข้าไปอย่างสุดแรง

"อ็อก... อื้อออ"