2.เด็กเลี้ยง ของคุณใหญ่ NC20+

บทที่ 2

วันนี้เมนี่ลงมาทานอาหารเช้า ก่อนไปมหาลัยด้วยชุดนักศึกษาเข้ารูปกับกระโปรงทรงแคบที่สั้นจนเห็นโคนขาอ่อน และสัดส่วนที่น่ามองของเธอทำให้ศิวัฒน์ที่นั่งจิบกาแฟรออยู่ที่โต๊ะอาหาร ต้องละสายตาจากโทรศัพท์มือถือขึ้นมามองร่างสวยคิ้วขมวด

“กระโปรงเธอสั้นไปนะเมนี่” เข้าเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตาดุจ้องเธอราวกับจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว

“ไหนคะ ไม่เห็นจะสั้นอะไรเลย” หญิงกล่าวพร้อมกับหมุนตัวให้ศิวัฒน์ดู

“ไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้” เขาเอ่ยน้ำเสียงดุใบหน้านิ่ง เมลดาก็ดูไม่ออกว่าเขากำลังโมโหหรืออะไร

“ไม่ค่ะ…สายแล้วหนูไปก่อนนะคะ” กล่าวจบร่างบางก็หมุนตัวออกไปทันที โดยไม่สนใจสายดุของศิวัฒน์ที่มองตามไล่หลัง

“ตามดูแลเธอห่าง ๆ อย่าให้ผู้ชายหน้าไหนเข้าใกล้” ศิวัฒน์หันไปสั่งบอดี้การ์ดจากนั้นเขาจึงได้ออกไปทำงานต่อ

ผ่านไปเกือบชั่วโมงบอดี้การ์ดอีกทีมที่เข้าสั่งให้คอยดูแลเมลดดาก็รายงานกลับมา

“คุณหนูเมนี่ ถึงมหาลัยเรียบร้อยแล้วครับ แต่..”

“แต่อะไร” ศิวัฒว์รีบถามกลับ

“ที่ท่านสั่งไว้ อย่าให้ผู้ชายหน้าไหนเข้าใกล้..”

“แล้วทำไม มีใครกล้ามายุ่งกับเธอหรือ”

“มีแต่คนมองคุณหนูครับ ไม่ว่าจะเดินไปทางไหน ผมต้องค่อยกันพวกนั้นตลอดทางเลย แต่มีอยู่คนหนึ่งหน้าจะเป็นเพื่อนร่วมคณะผมเห็นตัวติดกับคุณหนูไม่ห่างเลย” บอดี้การ์ดรายงานเขาพร้อมส่งรูปให้ดู มันคือรูปที่เมลดากับเพื่อนชายนั่งตัวติดกันและกำลังมองบางอย่างในมือถือจนใบหน้าแทบจะชนก่อน

หลังจากได้ยินศิวัฒน์ก็ว่างสายทันที เขากำมือถือแน่นแล้วกดโทรไปหาเมนี่ทันที่

“คะคุณใหญ่” เมลดาแปลกใจที่เห็นเขาโทรมา หรือว่าสิ่งที่เธอทำเริ่มเห็นผล ศิวัฒน์เริ่มจะสนใจเธอแล้วสินะ

“เธออยู่ไหน”

“อยู่ม.ค่ะ กำลังเรียน”

“แล้วไอ้หน้าอ่อนที่อยู่ข้าง ๆ เธอล่ะ”

“ข้าง ๆ” เธอทวนคำพูดเขา แล้วมองคนข้าง ๆ เธอซึ่งก็คือไผ่เพื่อนสนิทหน้าตาหล่อเหลาและที่สำคัญนางเป็นเกย์ ไม่ได้ชอบชะนีอย่างเธอแน่นอน เมลดาคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงรีบตอบกลับไป

“แฟนหนูเองค่ะ”

“ใครอนุญาตให้เธอมีแฟน” ศิวัฒน์โมโหตบโต๊ะทำงานเสียงดังลั่น

“ทำไมจะมีแฟนไม่ได้ หนูโตแล้วนะคะ แล้วอีกอย่างคุณใหญ่ก็ไม่เคยสนใจหนูเลยสักนิด”

“เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่ได้สนใจเธอ”

“รู้ค่ะ เพราะแต่ละวันหนูแทบจะไม่ได้เจอคุณใหญ่เลย พอเจอก็เจอคุณใหญ่อยู่กับผู้หญิงที่คุณพามานอนด้วยไม่ซ้ำหน้า แบบนี้เรียกว่าสนใจเหรอคะ” เมลดาขึ้นเสียงใส่เสียงดัง จนไผ่เพื่อนเกย์ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ต้องเรียกชื่อเธอเพื่อเตือนสติ และเสียงของไผ่ดันเข้าไปในสายให้ศิวัฒน์ได้ยิน ยิ่งโมโหหนักแต่เมลดาตัดสายทิ้งไปก่อน

“เมนี่ แก่ทะเลาะกับใคร” ไผ่เอ่ยถาม

“คุณใหญ่ ผู้อุปถัมภ์ของฉันน่ะ”

“อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิ มีอะไรให้ฉันช่วยบอกได้เลยนะ” ไผ่เสนอ เมลดาหันไปมองหน้าเพื่อนอย่างเจ้าเล่ห์

“งั้นแก่แกล้งมาเป็นแฟนฉันให้หน่อย”

“อี๋..นางชะนีช่วยแบบอื่นได้ไหมแบบนี้ไม่เอา”

“ไผ่..แค่แกล้งเฉย ๆ แกอย่าเวอร์..นะช่วยหน่อย”

“อืออ…ก็ได้” ไผ่ชั่งใจคิดแป๊บเดียวก็ตัดสินใจจะช่วย

จนถึงเวลาเลิกเรียน เมลดาควงแขนกับแฟนปลอม ๆ ไปทานข้าวดูหนังและแกล้งสวีทหวานกันปลอม ๆ ให้บอดี้การ์ดที่จับตาดูอยู่ไปรายงานให้กับศิวัฒน์

“อี๋ขนลุก..แกเลิกเขาหัวมาซุกฉันสักที่ได้ไหม”

“อยู่เฉย ๆ โอบเอวฉันไปเดินไปที่รถ”

“เออ ๆ” ไผ่รู้สึกขนลุกขนพองที่ต้องทำแบบนี้ แต่ก็รับปากเมลดาแล้วก็ต้องช่วยเธอให้ถึงที่สุด

เมื่อเข้ามาในรถของไผ่ ที่ฟิล์มกระจกดำมืดจนข้างนอกมองไปเห็น ทั้งสองจึงได้นั่งพักหายใจกัน

แต่ระหว่างที่นั่งคุยกันอยู่ในรถนั้น

ตุ๊บ!!

เสียงเหมือนมีของแข็งบางอย่างฟาดลงที่กระจกหน้ารถของไผ่ จนมันแตกเป็นรอยยุบ

กรี๊ด!!