กินเพื่อน (1) | หายนะแล้วไง

“พี่อรเสร็จหรือยังล่ะ นนท์” เสียงน้าภัทรถามขึ้น ในขณะที่ชานนท์กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่ที่ริมรั้วข้างบ้าน

“เมื่อกี้เห็นเตรียมตัวจะเสร็จแล้วนะครับ น้าภัทร” ชานนท์ตอบ พลางหันไปที่หน้าบ้าน ก่อนจะเห็นมารดาตัวเองเดินออกมา

“เสร็จแล้วจ้า เสร็จแล้ว” เอมอรรีบตะโกนตอบ ขณะที่สวมรองเท้า หอบของพะรุงพะรัง “มาเลย ภัทร”

สิ้นเสียงเรียก ภัทราก็จัดการล็อกประตูบ้าน แล้วเดินมาเปิดประตูรั้วเล็ก ๆ ที่ทั้ง 2 บ้านทำเชื่อมกันไว้ เพื่อมาขึ้นรถของเอมอรไปทำงานด้วยกัน

“เออ นนท์ วันนี้มีเรียนบ่ายใช่ไหม ลูก” ภัทราถาม ขณะที่เดินผ่าน เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้ารับ จึงกล่าวต่อ “งั้นน้าฝากเข้าไปปลุกยัยผึ้งด้วยนะ เมื่อคืน น่าจะปั่นรายงานจนดึก”

“ได้ครับ น้าภัทร”

“นนท์ วันนี้ แม่กับน้าภัทรอาจจะทำโอทีกลับดึกเหมือนเคยนะ ลูกกับผึ้งก็จัดการตัวเองเหมือนเดิมได้เลย” เอมอรเปิดหน้าต่างรถยนต์ออกมาบอกลูกชาย

“บายจ้า” น้าภัทรที่ขึ้นรถไปนั่งข้างคนขับ ก้มหน้ามาโบกมือลาลูกเพื่อน

“ขับรถดี ๆ ครับ” ชานนท์ยิ้มรับความสดใสของสองสาวสูงวัย ก่อนจะโบกมือส่ง เมื่อรถยนต์เคลื่อนออกไป แล้ว เขาจึงเดินไปปิดประตูบ้าน เตรียมตัวพร้อมสำหรับการไปเรียน

เอมอรและภัทราเป็นเพื่อนที่ทำงานเดียวกัน รวมถึงเป็นคนต่างจังหวัด นิสัยใจคอคล้าย ๆ กัน และด้วยสถานะที่เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวกันทั้งคู่เลยยิ่งทำให้คุยกันถูกคอ จนกลายเป็นเพื่อนซี้ ตกลงใจกันมาหาซื้อบ้านใกล้กัน พร้อมทั้งทุบกำแพงรั้วทำเป็นทางเชื่อม เพื่อให้ไปมาหาสู่กันได้อย่างสะดวก

ส่วนเขาและสายน้ำผึ้ง ลูกสาวคนเดียวของภัทรา ซึ่งมีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ด้วยความที่มาเป็นเพื่อนบ้านกันตั้งแต่อายุ 7 – 8 ขวบ ก็เข้าเรียนโรงเรียนเดียวกันยาวมาถึงคณะและมหาวิทยาลัยเดียวกัน จนกระทั่งตอนนี้เป็นนักศึกษาปีที่ 3 เข้าไปแล้ว แทบจะเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนที่สนิทที่ตัวติดกันที่สุดแล้ว

และคำว่า จัดการตัวเองของแม่เขา ก็คือ ให้หาอะไรทานมื้อเย็น ปิดบ้าน อาบน้ำนอนก่อนได้เลย ซึ่งเขาและสายน้ำผึ้งก็ต้องดูแลตัวเองแบบนี้มาตลอด ยิ่งช่วงที่ยังเป็นเด็ก บางคืนเขาก็ไปอยู่ไปนอนเป็นเพื่อนที่บ้านภัทรา เมื่อบรรดาแม่ ๆ กลับมาก็ค่อยเดินกลับมานอนบ้านตัวเอง หรือบางทีก็กลับมาตอนเช้าเลย