ตอนที่ 4

“ไม่เป็นไรครับคุณหนู… ผมมีน้ำมาครับ… ”

ลุงโทนตอบ…

แกหมายถึงน้ำเปล่าในขวดพลาสติกที่เอาติดมาด้วย วางไว้ที่ม้าหินอ่อนใต้ต้นมะม่วงริมรั้ว แกจะเดินไปดื่มเป็นระยะๆ เพื่อให้น้ำเข้าไปทดแทนเหงื่อที่ระบายออกมาเพื่อลดความร้อนในร่างกาย

“น้ำเปล่าสู้กาแฟไม่ได้หรอกค่ะกินแล้วร่างกายตื่นตัวกว่าค่ะ… หนูมีกาแฟสองกระป๋องค่ะ… ”

เสียงหวานของสาวน้อยคนงามพร้อมรอยยิ้มที่ส่งมา ทำให้ลุงโทนไม่อาจใจแข็งปฏิเสธ

สุดท้ายต้องดับเครื่องตัดหญ้ายกออกจากบ่า วางพิงไว้กับกำแพงรั้วแล้วเหลือบตามองมายังร่างของหล่อนที่ยังนอนคว่ำ ปลายเท้าเหยียดยาวไปตามผืนเสื่อ ก้นงอนบิดไปบิดมาดูน่ามอง

ลุงโทนสืบเท้าก้าวเดินตรงมาหาสาวน้อย หล่อนลุกขึ้นนั่งพับเพียบมองสบตา

“นั่งพักก่อนนะคะลุงโทน… ”

ชมจันทร์ยื่นกาแฟกระป๋องมาให้ลุงโทน

“อย่านั่งเลยครับตัวผมมีแต่เหงื่อ… ”

ลุงโทนกล่าวด้วยความเกรงใจพร้อมกับเอื้อมมือออกมารับกาแฟ

ภาพของเรือนกายสีน้ำตาลกำยำอาบชโลมไปด้วยสายเหงื่อเป็นมันเลื่อมพราวช่างเป็นอะไรที่น่ามองในความรู้สึกของหญิงสาว

และตอนนั้นเอง…

ตอนที่ 3

มีจังหวะสั้นๆ ที่มือของทั้งสองสัมผัสกันตอนเอื้อมมารับกาแฟ ทำเอาสาวน้อยชมจันทร์รู้สึกวูบวาบปลาบแปลบราวกับว่าโดนไฟช๊อตเข้าอย่างจัง

“ขอบคุณครับคุณหนู… ”